دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
دو برجی که زبان هم را می‌آموزند
نمره سازگاری
اسد می‌درخشد و حوت خواب می‌بیند؛ دو جهان بی‌ربط که یکی صحنه را می‌خواهد و دیگری دریا را، و هر دو بخشنده‌اند.
خورشید اسد آشکار و گرم است و مشتری حوت پنهان و بی‌کرانه؛ این دو شیوه از پیش هیچ واژه‌ی مشترکی ندارند. اما هر دو سخاوتمندند و هر دو با قلب زندگی می‌کنند. اسد در حوت لطافتی می‌بیند که غرورش را نرم می‌کند و حوت در اسد نوری که از ابهام بیرونش می‌آورد. آتش ثابت و آب متغیر یکدیگر را از نو می‌آموزند. یکی صحنه می‌سازد و دیگری شعرش را می‌سراید، و از این هم‌نشینی نمایشی زاده می‌شود که هر دو را شگفت‌زده می‌کند.
هر دو دست‌ودل‌بازند. اسد از حوت محافظت می‌کند و حوت اسد را می‌ستاید، صادقانه و بی‌حساب. هنر و خیال، زمین مشترک آن‌هاست؛ اسد اجرا می‌کند و حوت الهام می‌دهد. حوت به اسد نشان می‌دهد که سکوت هم زیباست و اسد به حوت جرئت می‌دهد که رؤیایش را بلند بگوید.
اسد بلند حرف می‌زند و حوت از صدای بلند می‌رنجد؛ حوت ساکت می‌شود و اسد سکوت را بی‌اعتنایی می‌خواند. اسد تصمیم می‌خواهد و حوت می‌گریزد. غرور اسد و حساسیت حوت هر دو زود زخم می‌خورند. حوت می‌بخشد و اسد غرور را فراموش نمی‌کند. چاره‌اش دو حرکت کوچک است: اسد نرم‌تر شود و حوت بایستد و حرفش را بزند.
نرمی حوت و گرمای اسد در آغاز یکدیگر را مست می‌کنند. حوت بی‌شرط دل می‌بندد و اسد با شکوه و وفاداری و حضور. مراقبت، نگهبان این عشق است: اسد باید صدایش را پایین بیاورد و حوت باید جرئت کند بگوید چه می‌خواهد. وقتی اسد از صحنه پایین می‌آید و کنار دریای حوت می‌نشیند، این عشق زیباترین شکلش را پیدا می‌کند.
اسد باید نرم‌تر حرف بزند و سکوت حوت را بی‌اعتنایی نخواند، بلکه بپرسد. حوت باید از گریز دست بردارد و رنجشش را به کلمه بیاورد، چون اسد اشاره را نمی‌خواند. هر دو باید شب‌هایی بی‌تماشاگر داشته باشند، تا اسد آرام بگیرد و حوت بی‌ترس سخن بگوید.
مرد مردادماه صحنه را می‌خواهد و زن اسفندماه دریا را. او گرم و آشکار دوست می‌دارد، با حمایتی که همه می‌بینند؛ زن بی‌شرط دل می‌بندد و عشقش را در نرمی و خیال و نگاهی که می‌فهمد نشان می‌دهد. مرد در او لطافتی می‌یابد که تیزی غرورش را می‌گیرد و زن در او نوری که مه را از اطرافش کنار می‌زند. خورشید اسد و مشتری حوت، آتش ثابت و آب متغیر، واژه‌ی مشترکی از پیش ندارند، ولی دست و دل هر دو باز است و هر دو از قلب زندگی می‌کنند. هنر و خیال زمین مشترکشان است: مرد اجرا می‌کند و زن الهام می‌دهد. سایش از صدا آغاز می‌شود. مرد اسد بلند حرف می‌زند و زن حوت از صدای بلند می‌رنجد و ساکت می‌شود؛ او این سکوت را بی‌اعتنایی می‌خواند. وقتی مرد تصمیم روشن می‌خواهد، زن به درون خود می‌گریزد. پیوندشان وقتی پایدار است که مرد نرم‌تر حرف بزند و به جای قضاوت بپرسد، و زن رنجشش را روشن بگوید، چون مرد اسد زبان اشاره را نمی‌فهمد. شب‌هایی بی‌تماشاگر، کنار هم، این عشق را به زیباترین شکلش می‌رسانند.
مرد اسفندماه عاشقی خیال‌پرداز است؛ شعر می‌خواند، دل می‌بندد و بی‌حساب می‌بخشد. زن مردادماه با شکوه و وفاداری وارد زندگی او می‌شود و جرئتی با خود می‌آورد که رؤیاهای او را به صحنه می‌کشاند. زن در این مرد ستایشی صادقانه می‌یابد، بی‌حساب و بی‌طمع، و مرد در او گرمایی که پراکندگی‌اش را جمع می‌کند. مشتری و خورشید، آب متغیر و آتش ثابت؛ هر دو دست‌ودل‌بازند و هم‌نشینی‌شان چیزی می‌سازد که خودشان را هم غافلگیر می‌کند. زن اسد از او محافظت می‌کند و مرد حوت زیبایی سکوت را به او نشان می‌دهد. اصطکاک وقتی است که زن پاسخ روشن می‌خواهد و مرد حوت در ابهام می‌ماند یا می‌گریزد. صراحت زن گاهی حساسیت او را زخمی می‌کند و سکوت مرد برای غرور زن بی‌اعتنایی است. مرد حوت زود می‌بخشد و زن اسد دیر فراموش می‌کند. این عشق وقتی می‌ماند که مرد بایستد و حرفش را روشن بزند و زن صدایش را پایین بیاورد و سکوت او را بپرسد، نه قضاوت کند. کنار دریای او، شکوه زن آرام می‌گیرد.
