دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
دو برج روبه‌رو
نمره سازگاری
اسد و دلو روبه‌روی هم در آسمان‌اند؛ یکی برای خودش می‌درخشد و دیگری برای همه، و هر کدام در دیگری نیمه‌ی گمشده‌اش را می‌بیند.
یکی قلب است و دیگری جمع: خورشید اسد و کیوانِ دلو در دو سوی آسمان ایستاده‌اند، یکی نور فردی و دیگری نور همگانی. اسد در دلو آزادی و ذهنی می‌بیند که از شکوه نمی‌ترسد و دلو در اسد گرمایی که ایده‌هایش را زنده می‌کند. آتش ثابت و باد ثابت هر دو پای عقیده‌شان می‌ایستند و هر دو وفادارند، یکی به یک نفر و دیگری به همه. در این آینه، اسد جمع را می‌بیند و دلو، یک نفر را.
هر دو وفادارند، هر دو صادق و هر دو از ریاکاری بیزار. دلو به اسد نشان می‌دهد که نور را می‌شود تقسیم کرد و اسد به دلو نشان می‌دهد که یک نفر هم می‌تواند تمام دنیا باشد. کنار هم، در هر جمعی، یکی گرما می‌آورد و دیگری ایده. دوستی پایه‌ی طبیعی این پیوند است.
اسد توجه می‌خواهد و دلو توجهش را میان همه تقسیم می‌کند؛ اسد این را بی‌وفایی می‌خواند و دلو نیاز اسد را خودخواهی. دلو سرد می‌شود و اسد غرش می‌کند. وقتی قهر می‌کنند، هر دو آن‌قدر می‌مانند که فراموش می‌کنند سر چه بود. اسد سنت را دوست دارد و دلو شکستنش را. محور میانشان دو درس دارد: اسد سهم جمع را می‌بیند و دلو سهم یک نفر را.
دوستی، آغاز این عشق است و تا آخر هم می‌ماند. اسد گرمای حضور می‌خواهد و دلو هوای آزادی، و هر کدام به شیوه‌ی خود وفادار است. این پیوند را احترام به تفاوت نگه می‌دارد: اسد باید عشق خنک دلو را باور کند و دلو باید گاهی بی‌نظریه، اسد را بلند بستاید. وقتی هم را ببینند، به میانه می‌رسند.
دلو باید به اسد نشان بدهد که در میان همه، او را برگزیده و این را بلند بگوید. اسد باید تعلق دلو به جمع را خیانت نخواند و به او فضا بدهد. هر دو باید جایی برای خلوت دونفره و جایی برای جمع بسازند و هیچ‌کدام را فدای دیگری نکنند.
مرد مردادماه و زن بهمن‌ماه روبه‌روی هم در آسمان ایستاده‌اند؛ یکی برای یک نفر می‌درخشد و دیگری برای همه. او گرم و حاضر است و عشقش را با هدیه و حمایت و نگاه مستقیم نشان می‌دهد. زن آزاد و اندیشمند است، دوستانش بسیارند و ذهنش همیشه در کار ایده‌ای تازه است. آنچه مرد را به او می‌کشاند ذهنی است که از شکوه او نمی‌ترسد و آنچه زن را به او می‌کشاند گرمایی است که به ایده‌هایش جان می‌دهد. خورشید اسد و کیوان دلو دو نشانه‌ی ثابت‌اند از آتش و باد؛ هیچ‌کدام از باورش کوتاه نمی‌آید و هر دو دورویی را برنمی‌تابند. رفاقت ستون این عشق است. سایش از توجه برمی‌خیزد: مرد اسد می‌خواهد مرکز نگاه زن باشد و زن دلو نگاهش را میان همه پخش می‌کند. او این را بی‌وفایی می‌خواند و زن نیاز او را خودخواهی؛ زن سرد می‌شود و مرد غرش می‌کند. قهرشان گاهی آن‌قدر طول می‌کشد که علتش فراموش می‌شود. این پیوند وقتی می‌ماند که زن بی‌پرده بگوید از میان آن همه آدم، او را انتخاب کرده است، و مرد به او فضا بدهد. خلوتی دونفره و جایی برای جمع، هر دو لازم‌اند.
مرد بهمن‌ماه با دوستی عاشق می‌شود و عشقش خنک و پیوسته است؛ کم ابراز می‌کند و زیاد می‌ماند. زن مردادماه با گرما و سخاوت دوست می‌دارد و می‌خواهد عشق را در کلمه و حضور ببیند. آزادی بی‌چارچوب این مرد زن را مجذوب می‌کند و قلب گرم زن، نظریه‌های او را به زندگی بدل می‌کند. کیوان و خورشید دو سوی یک محورند، نور همگانی و نور فردی. این محور به زن اسد یاد می‌دهد که نور را می‌شود با همه قسمت کرد و به مرد دلو یاد می‌دهد که یک دل هم ارزش تمام توجهش را دارد. دشواری از جایی آغاز می‌شود که مرد دلو در جمع گم می‌شود و زن اسد احساس می‌کند یکی از بسیاران است. او تحسین می‌خواهد و مرد به جای تحسین، تحلیل می‌آورد. مرد باید گاهی بی‌نظریه او را بلند بستاید و نشان دهد که میان آن همه دوست، جای او جای دیگری است. زن باید عشق خنک او را باور کند و تعلقش به دوستان را خیانت نخواند. وقتی هر کدام سهم دیگری را ببیند، به میانه می‌رسند و رفاقتشان تا آخر می‌ماند.
