دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
تثلیث: یک عنصر، دو برج
نمره سازگاری
سرطان و حوت، دو آب که یکدیگر را بی‌کلمه می‌فهمند؛ یکی پناه می‌دهد و دیگری می‌بخشد، و خانه‌شان پر از رؤیا و مهر است.
هر دو مهربان‌اند، ماه سرطان و مشتری حوت، و هر دو با احساس زندگی می‌کنند؛ این مثلث آبی از همان دیدار اول خانه است. سرطان در حوت کسی را می‌بیند که به همه‌ی احساسش جا می‌دهد و حوت در سرطان کسی را که از او مراقبت می‌کند بی‌آنکه بخواهد. آب پیشرو خانه را می‌سازد و آب متغیر آن را پر از رنگ می‌کند. لطافتی دوطرفه میانشان جاری است که کمتر جایی یافت می‌شود، و پناهی که هر دو دیرزمانی در جست‌وجویش بودند.
زبان مادری هر دو، حس کردن بی‌کلمه است. هنر، موسیقی، خاطره، شب‌های آرام خانگی؛ در همه‌ی این‌ها با هم خوب‌اند. سرطان به حوت امنیت می‌دهد و حوت به سرطان بخشش. هیچ‌کدام از دیگری نمی‌خواهد که کمتر حس کند و همین، هر دو را آزاد می‌کند.
دو آب با هم، گاهی غرق می‌شوند. وقتی هر دو غمگین‌اند، کسی نیست که زمین را نگه دارد. سرطان کنترل می‌خواهد و حوت می‌گریزد؛ حوت ابهام دارد و سرطان نگران می‌شود. هر دو از رودررویی می‌گریزند و رنجش زیر آب می‌ماند. این سایش برای آن است که هر دو بیاموزند احساس را به کلمه و تصمیم را به عمل بیاورند.
نرمی این عشق از همان آغاز پیداست. حوت بی‌دریغ می‌بخشد و سرطان با مراقبت و حافظه پاسخ می‌دهد؛ هر دو عاشق خانه‌اند و هر دو عاشق هم. آیین‌های کوچک این پیوند را زنده نگه می‌دارند، و گاهی تصمیمی روشن که یکی از آن دو بی‌درنگ می‌گیرد. این عشق کم حرف می‌زند و زیاد حس می‌کند.
سرطان باید به حوت فضای رؤیا بدهد و رفت‌وآمدهای درونی‌اش را فرار نخواند. حوت باید وقتی می‌خواهد تنها باشد، بگوید، نه ناپدید شود، تا سرطان نگران نماند. هر دو باید قرار بگذارند که در روزهای طوفانی، یکی از آن دو ساحل بماند.
مرد تیرماه و زن اسفندماه یکدیگر را پیش از هر کلمه‌ای می‌فهمند. او پناه می‌دهد: خانه‌ای امن، شامی گرم، شانه‌ای که همیشه هست. زن می‌بخشد: نرمی‌ای بی‌حساب، رؤیایی که شب‌های خانه را رنگ می‌زند و گوشی که هیچ احساسی را کوچک نمی‌شمارد. همین بی‌دریغی دل مرد را می‌برد و امنیتی که بی‌آنکه بخواهد دورش را گرفته، دل زن را. ماه سرطان و مشتری حوت هر دو مهربان‌اند؛ آب پیشرو دیوارهای پناه را بالا می‌برد و آب متغیر درونش را با خیال و موسیقی پر می‌کند. سایه‌ی این پیوند آنجاست که هر دو غمگین‌اند و کسی زمین را نگه نمی‌دارد. مرد سرطان در نگرانی‌اش کنترل می‌خواهد و زن حوت در برابر کنترل به درون خود می‌گریزد؛ ابهام او مرد را نگران‌تر می‌کند. هر دو از رودررویی پرهیز می‌کنند و رنجش زیر آب می‌ماند. پیوندشان وقتی پایدار است که زن بگوید کی تنهایی می‌خواهد، نه اینکه ناپدید شود، و مرد رفت‌وآمدهای درونی او را فرار نخواند. وقتی موج بلند است، یکی از این دو باید نقش ساحل را بپذیرد.
مرد اسفندماه با چشم دل می‌بیند؛ موسیقی، شعر و سکوت‌های طولانی زبان اوست. زن تیرماه خانه را با مراقبت و حافظه می‌سازد و هر کس را که دوست دارد زیر بال خود می‌گیرد. زن در این مرد کسی را می‌یابد که برای همه‌ی دلتنگی‌هایش جا دارد و هیچ اشکی را زیادی نمی‌داند. مرد در او ساحلی می‌یابد که رؤیاهایش را از پراکندگی نجات می‌دهد. این مثلث آبی است، ماه و مشتری، و از همان دیدار اول بوی خانه می‌دهد: زن به او زمینی امن می‌دهد و مرد به او هنر بخشیدن را. گره کار آنجاست که مرد حوت در ابهام فرو می‌رود و پاسخ روشنی نمی‌دهد و زن سرطان از نگرانی دنبالش می‌گردد و می‌خواهد همه چیز را در دست بگیرد. هر دو از گفت‌وگوی سخت می‌گریزند و غم‌ها روی هم انباشته می‌شوند. این پیوند وقتی نفس می‌کشد که مرد احساسش را به کلمه و تصمیمش را به عمل بیاورد و زن به او فضای رؤیا بدهد. آیین‌های کوچک خانه، چای شبانه و قدم زدنی آرام، این عشق کم‌حرف را زنده نگه می‌دارند.
