دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
تربیع: دو برجی که یکدیگر را پیش می‌رانند
نمره سازگاری
دو فرزند مشتری در دو عنصر؛ قوس حقیقت را در افق می‌جوید و حوت در دریا، و هر دو به چیزی بزرگ‌تر از خودشان ایمان دارند.
مشتری بر هر دو حکم می‌راند، اما در قوس به بیرون می‌تابد و در حوت به درون. هر دو جوینده‌اند، هر دو بخشنده، هر دو به معنا ایمان دارند؛ فقط یکی با سفر می‌جوید و دیگری با رؤیا. قوس در حوت عمقی می‌بیند که فلسفه‌اش را نرم می‌کند و حوت در قوس شجاعتی که رؤیایش را به راه می‌اندازد. آتش متغیر و آب متغیر هر دو سازگارند و هر دو کم‌ریشه. این مربع دو ایمان را به آزمون می‌گذارد: اگر یکدیگر را بیازارند، بخار می‌شوند و اگر بپذیرند، معنا می‌سازند.
سخاوت و ایمان، آن‌ها را به هم نزدیک می‌کند. هر دو مهربان‌اند، هر دو بخشنده و هر دو از دنیای تنگ بیزار. قوس حوت را می‌خنداند و از خیال بیرون می‌کشد، و حوت به قوس نشان می‌دهد که معنا را می‌شود در سکوت هم یافت. هنر، سفر، فلسفه، موسیقی؛ در این‌ها هم‌زبان‌اند و شب‌هایشان پر از حرف‌های بزرگ است.
راست‌گویی بی‌ملاحظه‌ی قوس حوت را زخم می‌زند و حوت در خودش فرو می‌رود؛ قوس نمی‌فهمد چرا و بی‌حوصله می‌شود. قوس می‌رود و حوت می‌رنجد؛ حوت می‌گریزد و قوس گریز را ضعف می‌خواند. هیچ‌کدام زمین را نگه نمی‌دارد و وعده‌ها و تصمیم‌ها در هوا می‌مانند. قوس ملایمت را از حوت می‌گیرد و حوت صراحت را از قوس، و هر دو کمی زمینی‌تر می‌شوند.
رؤیا و افق در این عشق به هم می‌رسند. حوت بی‌شرط دل می‌دهد و قوس با سخاوت و ماجرا و خنده. ایمان مشترک به بزرگی زندگی این پیوند را بلند نگه می‌دارد، و لحظه‌هایی که قوس آهسته می‌شود و حوت بلند می‌گوید چه می‌خواهد. خطرشان شناوری است؛ گاهی یکی از آن دو باید لنگر باشد.
از قوس خواسته می‌شود که حقیقت را با مهر بگوید و وقتی می‌رود، خبر بدهد. حوت باید احساسش را به کلمه بیاورد و به جای ناپدید شدن، بماند و بگوید. هر دو باید نوبتی لنگر باشند، تا این قایق جایی برسد.
مرد آذرماه و زن اسفندماه هر دو فرزند مشتری‌اند، اما این سیاره در یکی رو به بیرون می‌تابد و در دیگری رو به درون. او معنا را در جاده‌ها و کتاب‌ها می‌جوید و زن در رؤیا و موسیقی و سکوت. دست و دل هر دو باز است و هیچ‌کدام در جهانی کوچک دوام نمی‌آورد. مرد در او ژرفایی می‌یابد که فلسفه‌اش را نرم و انسانی می‌کند و زن در او جسارتی که خیال‌هایش را به راه می‌اندازد. دو نشانه‌ی متغیرند، آتش و آب، منعطف و بی‌لنگر؛ این مربع ایمان هر دو را می‌آزماید. سایش از صراحت آغاز می‌شود. مرد قوس حقیقتی را بی‌ملاحظه می‌گوید و زن حوت زخم می‌خورد و در خود فرو می‌رود؛ مرد نمی‌فهمد چه شد و بی‌حوصله می‌شود. وقتی او راهی سفر می‌شود، زن می‌رنجد، و وقتی زن کناره می‌گیرد، مرد آن را ضعف می‌خواند. قول‌ها و تصمیم‌ها میان آسمان و دریا معلق می‌مانند. پیوندشان وقتی جان می‌گیرد که مرد صراحتش را با مهربانی بیامیزد و پیش از رفتن خبر بدهد، و زن به جای محو شدن، حاضر بماند و خواسته‌اش را بر زبان بیاورد.
مرد اسفندماه عاشقی رؤیابین و بی‌دریغ است؛ با شعر و نگاه و سکوت دوست می‌دارد و هیچ‌وقت حساب نگه نمی‌دارد. زن آذرماه شاد و رک و سفرپیشه است و عشقش را با دست‌ودل‌بازی و ماجراجویی و خنده نشان می‌دهد. زن در این مرد عمقی می‌یابد که به جست‌وجوی همیشگی‌اش معنا می‌دهد و مرد در او شجاعتی که از مه بیرونش می‌کشد. مشتری بر هر دو فرمان می‌راند؛ زن معنا را در افق می‌جوید و مرد در دریا، و هر دو باور دارند جهان از آنچه دیده می‌شود بزرگ‌تر است. زن او را می‌خنداند و مرد به او نشان می‌دهد که حقیقت در سکوت هم پیداست. اصطکاک وقتی است که زن قوس بی‌پرده حرف می‌زند و مرد حوت آزرده در خود فرو می‌رود، یا زن بی‌خبر راه می‌افتد و مرد در غیبت او غمگین می‌شود. هیچ‌کدام سکان زندگی روزمره را نمی‌گیرد و کارها رها می‌ماند. این پیوند وقتی محکم است که زن حقیقت را نرم‌تر بگوید و مرد احساسش را روشن بیان کند. در هر فصل، یکی از این دو باید پای ثابت این رابطه باشد تا دیگری آزادانه بگردد.
