دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
دو برج همسایه
نمره سازگاری
حمل اولین نشانه است و حوت آخرین؛ همسایه‌هایی که یکی از آغاز می‌داند و دیگری از پایان، و هر دو باید زبان هم را بیاموزند.
حمل با بهرام به جلو می‌رود و حوت با مشتری در همه جهت‌ها جریان می‌یابد. آنچه آن‌ها را به هم می‌کشد، تفاوتی است که به کشف می‌ماند: حمل در حوت رازی می‌بیند که با زور باز نمی‌شود و حوت در حمل، شجاعتی که آرزو می‌کند. آتش پیشرو و آب متغیر دیوار به دیوار زندگی می‌کنند و هیچ‌کدام از پیش زبان دیگری را بلد نیست. حمل محافظت می‌آورد و حوت الهام؛ یکی پاس می‌دارد و دیگری خواب می‌بیند.
حوت به حمل یاد می‌دهد که بشنود و حمل به حوت یاد می‌دهد که بگوید. وقتی حمل برای حوت می‌جنگد و حوت برای حمل خواب می‌بیند، هر دو احساس می‌کنند که تکمیل شده‌اند. مهربانی حوت، خشم حمل را آرام می‌کند و اطمینان حمل، تردید حوت را. هر دو سخاوتمندند و از حساب و کتاب در عشق بیزار.
حمل صریح است و حوت نازک‌دل؛ جمله‌ای که برای حمل عادی است، برای حوت زخم می‌شود. حوت می‌رود در خودش و حمل نمی‌فهمد چرا، و همین نفهمیدن او را عصبانی می‌کند. حمل تصمیم می‌خواهد و حوت می‌گوید هر طور که دوست دارید. حمل اینجا حساسیت می‌آموزد و حوت مرز کشیدن؛ هر دو درس از همین زخم‌های کوچک می‌آیند.
جاذبه اینجا از رازی می‌آید که حمل در چشم حوت می‌بیند. حوت با تمام دل عشق می‌ورزد، بی‌شرط و پر از رؤیا، و حمل با تمام شور، آشکار و بی‌تردید. این پیوند با مراقبت می‌ماند: حمل باید بیاموزد آهسته لمس کند و حوت باید بیاموزد که شور حمل، خشونت نیست. در بهترین شکل، این دو عاشقی را از هم می‌آموزند.
حمل باید صدایش را پایین بیاورد و پیش از عمل بپرسد که حوت چه حسی دارد. حوت باید از پناه بردن به سکوت و گریز دست بردارد و آنچه را می‌خواهد با کلمات روشن بگوید. هر دو باید بپذیرند که آغاز و پایان، یک دایره‌اند.
مرد فروردینی در چشم زن اسفندی رازی می‌بیند که با زور باز نمی‌شود، و همین راز او را آرام و کنجکاو می‌کند. زن حوت هم در این مرد شجاعتی می‌یابد که همیشه آرزویش را داشته است: کسی که خواستنش را بی‌تردید می‌گوید و پایش می‌ایستد. مرد حمل از او محافظت می‌کند و به تردیدهایش اطمینان می‌دهد؛ زن حوت به او الهام می‌دهد، خشمش را با مهربانی فرو می‌نشاند و به او یاد می‌دهد که پیش از گفتن، بشنود. هر دو سخاوتمندند و در عشق حساب و کتاب نمی‌کنند. اصطکاک از لحن می‌آید. جمله‌ای که برای مرد عادی است، برای زن اسفندی زخم می‌شود و او به جای گفتن، در خودش فرو می‌رود. مرد نمی‌فهمد چه شده و همین نفهمیدن عصبانی‌اش می‌کند. او تصمیم می‌خواهد و زن پاسخ می‌دهد هر چه او بخواهد. بهرام و مشتری اینجا دو جهت‌اند، یکی رو به جلو و دیگری رو به همه‌سو. عشقشان می‌ماند وقتی مرد فروردینی صدایش را پایین بیاورد و بپرسد او چه حسی دارد، و زن اسفندی خواسته‌اش را با کلمات روشن بگوید. حمل نخستین نشانه است و حوت آخرین، و آغاز و پایان یک دایره‌اند.
مرد اسفندی با نرمی و نگاهی رؤیایی عاشق می‌شود و زن فروردینی با شوری آشکار و بی‌تردید. او در این زن نیرویی می‌بیند که زندگی را به حرکت درمی‌آورد، و زن در او دلی بی‌شرط که کمتر جایی سراغ داشته است. مرد حوت به او همدلی، خیال و مهری می‌دهد که حساب و کتاب نمی‌شناسد؛ زن حمل به رؤیاهای او پا می‌دهد، از آن‌ها پاسداری می‌کند و جرئت عمل کردن را به او می‌بخشد. وقتی زن برای او می‌جنگد و او برای زن خواب می‌بیند، هر دو حس می‌کنند کامل شده‌اند. گره آنجاست که زن فروردینی پاسخ روشن و تصمیم همین حالا را می‌خواهد و مرد اسفندی در میان احساس‌هایش شناور است. صراحت او دل نازک مرد را می‌خراشد و مرد به جای گفتن، دور می‌شود؛ این دوری زن را بی‌قرارتر می‌کند. مشتری به این مرد ژرفا داده و بهرام به این زن شتاب. پیوندشان وقتی ریشه می‌گیرد که زن حمل پیش از عمل بپرسد او چه حسی دارد و آهسته‌تر لمس کند، و مرد حوت مرز بکشد و آنچه را می‌خواهد بی‌پرده بگوید. در بهترین حالت، این دو عاشقی را از یکدیگر می‌آموزند.
