دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
تسدیس: دو برج همدل
نمره سازگاری
جدی و حوت، خاکی که رؤیا را نگه می‌دارد و آبی که به خاک معنا می‌دهد؛ یکی می‌سازد و دیگری می‌بخشد، و هر دو آرام‌اند.
کیوان جدی ساختار می‌دهد و مشتری حوت معنا؛ این دو زود می‌فهمند که هر کدام چیزی دارد که دیگری کم دارد. حوت در جدی تکیه‌گاهی می‌بیند که روی آن می‌شود بی‌ترس رؤیا دید و جدی در حوت نرمی و ایمانی که زندگی سختش کم دارد. خاک پیشرو زمین می‌دهد و آب متغیر آن را سیراب می‌کند. یکی دیوار می‌سازد و دیگری در همان دیوار پنجره‌ای رو به دریا باز می‌کند؛ پناهی که هر دو در آن آسوده‌اند.
حوت به جدی یاد می‌دهد که سکوت و رؤیا اتلاف وقت نیست و جدی به حوت یاد می‌دهد که رؤیا با برنامه هم زنده می‌ماند. هر دو کم‌حرف‌اند، هر دو مهربان به شیوه‌ی خودشان و هر دو از نمایش بیزار. حوت کار جدی را می‌ستاید، صادقانه، و جدی از حوت محافظت می‌کند، بی‌هیاهو. شب‌های آرام کنار هم برای هر دو کافی است.
جدی تصمیم روشن می‌خواهد و حوت در ابهام شناور است؛ جدی ابهام را بی‌مسئولیتی می‌خواند و حوت سخت‌گیری جدی را بی‌مهری. جدی احساس را عقب می‌اندازد و حوت احساس را همین حالا می‌خواهد. حوت می‌گریزد و جدی نمی‌داند دنبالش برود یا نه. پل میانشان از دو سو ساخته می‌شود: جدی کمی ایمان می‌آورد و حوت کمی می‌سازد.
این عشق آهسته می‌روید و پناه می‌دهد. حوت دلش را بی‌شرط می‌سپارد و جدی از آن مثل گنجی پاسداری می‌کند. کشش از حس امنیت می‌آید؛ حوت در جدی ساحل را می‌یابد و جدی در حوت، دریایی که ساحل برای آن ساخته شده. در درازمدت، لحظه‌هایی که جدی کار را کنار می‌گذارد و کنار حوت به تماشای موج می‌نشیند، و حوت بی‌پروا می‌گوید چه می‌خواهد، آن را ماندگار می‌کند.
جدی باید سکوت حوت را بی‌مسئولیتی نخواند و احساسش را بگوید، نه فقط تأمین کند. حوت باید در تصمیم‌های زمینی جدی را تنها نگذارد و وقتی می‌خواهد تنها باشد، بگوید. هر دو باید بپذیرند که دیوار بدون پنجره، خانه نیست و دریا بدون ساحل، راه.
مرد دی‌ماه کم‌حرف و استوار است؛ عشقش را با ساختن نشان می‌دهد، با سقفی امن و قولی که هیچ‌وقت عقب نمی‌افتد. زن اسفندماه با دلی بی‌شرط دوست می‌دارد و روزهای سخت او را با نرمی و خیال و ایمانی بی‌صدا سبک می‌کند. زن در این مرد ساحلی می‌یابد که کنارش بی‌ترس خواب می‌بیند و مرد در او معنایی که زندگی پرمشغله‌اش از آن خالی بود. کیوان جدی شکل می‌دهد و مشتری حوت جان؛ خاک پیشرو بستر می‌شود و آب متغیر جویبارش. هیچ‌کدام اهل نمایش نیست: زن تلاش او را صادقانه می‌ستاید و مرد بی‌هیاهو از او مراقبت می‌کند. سایش وقتی است که مرد جدی پاسخ روشن می‌خواهد و زن حوت در ابهام می‌ماند؛ او این را بی‌مسئولیتی می‌بیند و زن سخت‌گیری او را سردی. وقتی زن کناره می‌گیرد، مرد میان دنبال کردن و صبر کردن می‌ماند. این پیوند وقتی پایدار است که مرد مهرش را با کلمه هم بیان کند، نه فقط با فراهم کردن، و زن در تصمیم‌های عملی همراهش باشد. هر بار که مرد دفتر کار را می‌بندد و فقط کنار او می‌نشیند، پیوندشان یک گره محکم‌تر می‌خورد.
مرد اسفندماه عاشقی لطیف و رؤیابین است؛ با موسیقی و نگاه و مهربانی بی‌حساب دوست می‌دارد. زن دی‌ماه با استواری و عمل دوست می‌دارد؛ برنامه می‌ریزد، آینده را می‌سازد و از هر چه دوست دارد، با جان نگهبانی می‌کند. او برای زن دریایی است که روزهای خشکش را سیراب می‌کند و زن برای او زمینی محکم که رؤیاهایش را از پراکندگی نجات می‌دهد. مشتری و کیوان، آب متغیر و خاک پیشرو؛ مرد به زن یاد می‌دهد که لحظه‌ی بی‌کار ماندن هم ارزش دارد و زن به مرد نشان می‌دهد که خیال، وقتی نقشه داشته باشد، رنگ واقعیت می‌گیرد. اصطکاک وقتی است که زن جدی تصمیم می‌خواهد و مرد حوت در مه می‌ماند یا می‌گریزد؛ سخت‌گیری زن برای او بی‌مهری است و ابهام او برای زن بی‌مسئولیتی. زن گرما را برای بعد از کار نگه می‌دارد و مرد آن را همین حالا می‌خواهد. این پیوند وقتی محکم می‌شود که مرد بماند، در تصمیم‌ها سهم بگیرد و وقتی خلوت می‌خواهد بگوید، و زن خاموشی او را بی‌خیالی نشمارد. از کنار هم بودنشان خانه‌ای پدید می‌آید که هم امن است و هم رو به دریا.
