دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
دو برج همسایه
نمره سازگاری
دلو با ذهن به همه فکر می‌کند و حوت با دل همه را حس می‌کند؛ همسایه‌هایی که هر دو برای دنیا زندگی می‌کنند، هر کدام به زبانی که دیگری هنوز نمی‌داند.
کیوانِ دلو از دور نگاه می‌کند و مشتری حوت از درون؛ همسایگی این دو از دو جنس است، اما هر دو به چیزی بزرگ‌تر از خودشان ایمان دارند. دلو در حوت عمقی می‌بیند که نظریه به آن نمی‌رسد و حوت در دلو دیدی که رؤیایش را به ایده بدل می‌کند. باد ثابت و آب متغیر زبان مشترکی از پیش ندارند و آن را آهسته، کنار هم، می‌آموزند. دلو نقشه‌ی دنیای بهتر را می‌کشد و حوت آن را پیشاپیش حس می‌کند.
هر دو برای دیگران زندگی می‌کنند، یکی با ایده و دیگری با همدلی. دلو به حوت شکل و جهت می‌دهد و حوت به دلو گرما و معنا. هنر، موسیقی، آرمان، گفت‌وگو درباره‌ی دنیایی که باید باشد؛ در این‌ها هم‌زبان‌اند. هیچ‌کدام دیگری را به خاطر عجیب بودنش سرزنش نمی‌کند.
دلو تحلیل می‌دهد و حوت احساس می‌خواهد؛ دلو فاصله می‌گیرد و حوت فاصله را طرد می‌خواند و در خودش فرو می‌رود. حوت ابهام دارد و دلو ابهام را بی‌منطقی می‌بیند. دلو ثابت است و حوت شناور؛ یکی نمی‌جنبد و دیگری نمی‌ایستد. وقتی دلو کمی از ذهن پایین می‌آید و حوت کمی به حسش شکل می‌دهد، دو همسایه سرانجام صدای هم را می‌شنوند.
آرمان و رؤیا در این عشق به هم می‌رسند. حوت با تمام دل و بی‌شرط عشق می‌ورزد و دلو با وفاداری ذهنی و احترام به آزادی. این پیوند در لحظه‌هایی نفس تازه می‌کند که دلو نظریه را کنار می‌گذارد و فقط می‌شنود، و در لحظه‌هایی که حوت رؤیایش را به کلمه می‌آورد تا دلو بتواند آن را ببیند. خطرشان شناوری است؛ یکی باید زمین باشد.
دلو باید وقتی حوت در خودش فرو می‌رود، نظریه را کنار بگذارد و دنبالش برود. حوت باید احساسش را روشن بگوید، چون دلو اشاره را نمی‌خواند، و فاصله‌ی دلو را طرد نشمارد. هر دو باید یک زبان تازه بسازند که نه فقط ذهن است و نه فقط دل.
مرد بهمن‌ماه جهان را از بالا می‌بیند و زن اسفندماه از درون. او با ایده و آرمان عاشق می‌شود، به آزادی احترام می‌گذارد و وفاداری‌اش را در ذهن نگه می‌دارد؛ زن بی‌شرط دل می‌سپارد و با همدلی‌ای که مرز نمی‌شناسد، هر دردی را حس می‌کند. مرد در او ژرفایی می‌یابد که هیچ نظریه‌ای به آن راه ندارد و زن در او دیدی که رؤیاهایش را به ایده‌ای روشن بدل می‌کند. کیوان دلو و مشتری حوت همسایه‌اند، باد ثابت و آب متغیر؛ زندگی هر دو وقف چیزی فراتر از خودشان است و هر دو دنیایی مهربان‌تر را آرزو دارند. هنر و موسیقی و گفت‌وگو از جهانی که باید باشد، زمین مشترکشان است. سایش از فاصله آغاز می‌شود. مرد دلو به جای همدردی، تحلیل می‌آورد و زن حوت احساس می‌کند شنیده نشده و در خود فرو می‌رود. او فاصله می‌گیرد تا فکر کند و زن این فاصله را پس زده شدن می‌شنود. این پیوند وقتی نفس می‌کشد که مرد در لحظه‌ی کناره‌گیری او به جای تحلیل، به سراغش برود، و زن خواسته‌اش را بی‌پرده بر زبان بیاورد، زیرا ذهن مرد با نشانه‌های مبهم آشنا نیست.
مرد اسفندماه عاشقی نرم و خیال‌پرداز است؛ با موسیقی، شعر و همدلی‌ای بی‌پایان دوست می‌دارد. زن بهمن‌ماه آزاد و آرمان‌گراست و عشقش را با رفاقت، صداقت و احترام به استقلال نشان می‌دهد. گرما و معنای این مرد به ایده‌های زن جان می‌بخشد و شکل و جهت زن، رؤیاهای او را از مه بیرون می‌آورد. مشتری و کیوان، آب متغیر و باد ثابت، از دو سرزمین‌اند؛ طرح جهان بهتر را زن با خط می‌کشد و مرد با رنگ. گره کار آنجاست که زن دلو بر نظرش ثابت می‌ماند و مرد حوت در احساس‌هایش شناور است؛ یکی تکان نمی‌خورد و دیگری قرار نمی‌گیرد. زن منطق می‌آورد و مرد گرما می‌خواهد؛ زن فاصله می‌گیرد و مرد خود را رها شده می‌یابد. این پیوند وقتی پایدار است که زن گاهی تحلیل را کنار بگذارد و فقط بشنود، و مرد خیالش را در جمله‌هایی روشن بریزد تا زن هم بتواند آن را لمس کند. یکی از این دو باید گاهی پا بر زمین بگذارد تا هر دو در آب گم نشوند. میانشان زبانی تازه، نیمی منطق و نیمی همدلی، واژه به واژه ساخته می‌شود.
