دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
دو برجی که زبان هم را می‌آموزند
نمره سازگاری
اسد می‌درخشد و جدی می‌سازد؛ دو جهان بی‌ربط که یکی نور را می‌خواهد و دیگری دوام را، و هر دو به احترام ایمان دارند.
خورشید اسد سخاوتمند و گرم است و کیوان جدی سخت‌گیر و بادوام؛ در نگاه اول، هیچ زمین مشترکی میانشان نیست. اما هر دو بلندپروازند و هر دو احترام را مقدس می‌دانند. اسد در جدی کسی را می‌بیند که وعده را نگه می‌دارد و جدی در اسد گرمایی که زندگی سختش کم دارد. آتش ثابت و خاک پیشرو زبان یکدیگر را از پیش نمی‌دانند، اما هر دو قدرتمندند، و اگر یکدیگر را بیاموزند، قله را با هم فتح می‌کنند.
بلندپروازی زبان مشترکشان است. هر دو کار را جدی می‌گیرند، هر دو وفادارند و هر دو به آدم‌های کم‌کار احترام نمی‌گذارند. جدی به اسد دوام می‌دهد و اسد به جدی شادی. وقتی هدف مشترک باشد، این دو کم‌نظیرند؛ یکی می‌درخشد و دیگری ساختار را نگه می‌دارد.
اسد تحسین می‌خواهد و جدی تحسین را سخت می‌گوید؛ جدی کار را مقدم می‌داند و اسد حضور را. اسد نمایش می‌دهد و جدی آن را اسراف می‌خواند. سردی جدی غرور اسد را زخم می‌کند و شکوه اسد برای جدی سنگین است. جدی، کنار اسد، گرم شدن را تمرین می‌کند و اسد، کنار جدی، تاب آوردن را.
احترام، نخستین کلمه‌ی این عشق است. جدی با وفاداری و عمل و حفاظت پیش می‌آید و اسد با شکوه و سخاوت و حضور. پیوندشان در لحظه‌هایی جان می‌گیرد که جدی کار را کنار می‌گذارد و اسد را بلند می‌ستاید، و در لحظه‌هایی که اسد از صحنه پایین می‌آید و کنار جدی ساکت می‌نشیند. این عشق دیر گرم می‌شود و دیر سرد.
جدی باید تحسین را بلند بگوید و بپذیرد که اسد با آن زنده است، نه با نتیجه. اسد باید کار جدی را شکل عشق او بخواند و نمایش را برای وقتی نگه دارد که جدی هم می‌تواند بخندد. هر دو باید حوصله کنند؛ زبان دیگری را کسی یک‌شبه نمی‌آموزد.
مرد مردادماه با گرما و سخاوت وارد می‌شود و زن دی‌ماه با وقار و حساب. در ظاهر از دو جهان جدا آمده‌اند؛ یکی درخشش را می‌خواهد و دیگری ماندن را. اما هر دو چشم به قله دارند و برای هر دو، حرمت نگه داشتن خط قرمز است. مرد در او کسی را می‌بیند که حرفش سند است و زن در او گرمایی که زندگی پرکارش کم داشت. خورشید اسد و کیوان جدی، آتش ثابت و خاک پیشرو، باید الفبای یکدیگر را از اول یاد بگیرند. سایش از تحسین آغاز می‌شود: مرد اسد ستایش می‌خواهد و زن جدی آن را سخت به زبان می‌آورد. او حضور می‌خواهد و زن کار را مقدم می‌داند. مرد سخاوتش را نشان می‌دهد و زن گاهی آن را ولخرجی می‌شمارد؛ خویشتن‌داری او غرور مرد را زخمی می‌کند. پیوندشان آن شب‌ها جان می‌گیرد که زن پرونده‌ها را می‌بندد و او را بلند می‌ستاید و مرد تلاش بی‌وقفه‌ی او را شکلی از عشقش می‌فهمد. با هدفی مشترک، مرد چراغ راه می‌شود و زن نقشه‌ی راه. گرمای این عشق آهسته بالا می‌آید و آهسته هم فرو می‌نشیند.
مرد دی‌ماه کم‌حرف و استوار است؛ عشقش را با حفاظت و عمل و وفاداری نشان می‌دهد، نه با کلمه‌های بلند. زن مردادماه با شکوه و سخاوت دوست می‌دارد و می‌خواهد عشق دیده و گفته شود. زن در این مرد صخره‌ای می‌یابد که رؤیاهای بزرگش را بر آن بنا کند و مرد در او نوری که روزهای سختش را روشن می‌کند. کیوان و خورشید، خاک پیشرو و آتش ثابت، هر دو پرتلاش‌اند و هیچ‌کدام کم‌کاری را نمی‌پسندد. مرد به آرزوهای زن ستون می‌دهد و زن به روزهای مرد رنگ. اصطکاک آنجاست که مرد جدی ستایش را دریغ می‌کند، نه از بی‌مهری که از عادت، و زن اسد این سکوت را بی‌اعتنایی می‌شنود. جشن‌های او برای مرد گاهی سنگین است و سنجیدگی مرد برای زن سرد. مرد باید یاد بگیرد که ستایش را بی‌صرفه‌جویی خرج کند، چون زن با آن نفس می‌کشد، نه فقط با نتیجه. زن باید پشتکار او را زبان عشقش بداند و جشن را به لحظه‌ای بسپارد که او هم آماده‌ی خندیدن است. صبر شرط این پیوند است؛ هیچ‌کدام زبان دیگری را در یک شب نمی‌آموزد.
