دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
تثلیث: یک عنصر، دو برج
نمره سازگاری
عقرب و حوت، دو آب که یکی عمق است و دیگری دریا؛ یکی محافظت می‌کند و دیگری می‌بخشد، و هیچ‌کدام نیاز به کلمه ندارد.
بهرام عقرب از عمق محافظت می‌کند و مشتری حوت آن را بی‌کرانه می‌کند؛ این مثلث آبی از همان نگاه اول خانه است. عقرب در حوت کسی را می‌بیند که از شدتش نمی‌ترسد و بی‌شرط می‌بخشد، و حوت در عقرب کسی را که از او محافظت می‌کند و رازش را نگه می‌دارد. آب ثابت ریشه می‌دهد و آب متغیر رنگ. میانشان فهمی بی‌کلمه هست که هر دو همه‌ی عمر دنبالش بودند، و اعتمادی که عقرب به سختی می‌دهد و حوت به آسانی.
هیچ‌کدام نیازی به توضیح ندارد؛ یک نگاه کافی است. عقرب به حوت قدرت و مرز می‌دهد و حوت به عقرب بخشش و نرمی. خلوتشان عمیق است، هنر و راز و شب‌های آرام را با هم دوست دارند و هر دو برای کسی که از آن خودشان است، تا آخر می‌مانند. وفاداری عقرب و بخشش حوت، با هم، پناهی می‌سازند که هیچ‌کدام جای دیگری پیدا نکرده بود.
عقرب کنترل می‌خواهد و حوت می‌گریزد؛ حوت ابهام دارد و عقرب ابهام را راز می‌خواند و بدگمان می‌شود. در روزهای غم، هر دو در سکوت فرو می‌روند و کسی نمی‌ماند که ساحل باشد. حوت می‌بخشد و عقرب کینه را نگه می‌دارد؛ حوت نرم است و عقرب نرمی را ضعف می‌بیند. آب‌ها وقتی آرام می‌گیرند که عقرب دست از نگه داشتن بردارد و حوت دست از گریختن.
ژرف‌ترین شکل عشق، میان این دو جاری است. حوت با تمام دل و بی‌شرط عشق می‌ورزد و عقرب با تمام وجود و تملک؛ هر دو تمام می‌خواهند و تا آخر. لطافتشان در خلوت است و در نگاهی که همه چیز را می‌گوید. این عشق با دو شجاعت می‌ماند، شجاعت حوت در ماندن و شجاعت عقرب در رها کردن، و گاهی با پنجره‌ای باز رو به دنیا.
از عقرب خواسته می‌شود که رفت‌وآمدهای درونی حوت را خیانت نخواند و بدگمانی را بگوید، نه بیازماید. حوت باید وقتی می‌خواهد تنها باشد، بگوید و ناپدید نشود، و در برابر شدت عقرب، مرز خودش را نگه دارد. هر دو باید گاهی از آب بیرون بیایند و روی زمین بایستند.
مرد آبان‌ماه و زن اسفندماه با یک نگاه همدیگر را می‌فهمند و کلمه برایشان زیادی است. او محافظ است؛ رازها را نگه می‌دارد، مرز می‌کشد و هر کس را که دوست دارد، در پناه می‌گیرد. زن بی‌شرط می‌بخشد و دلش آن‌قدر وسیع است که شدت او را بی‌ترس در خود جا می‌دهد. مرد شیفته‌ی همین بی‌باکی است و زن شیفته‌ی امنیتی که کنار او می‌یابد. بهرام عقرب ژرفا را پاس می‌دارد و مشتری حوت آن را تا بی‌کران می‌گستراند؛ این مثلث آبی، آب ثابت و آب متغیر، از نخستین دیدار بوی خانه می‌دهد. سایه‌ی این پیوند از همان عمق می‌آید. مرد عقرب کنترل می‌خواهد و زن حوت از کنترل می‌گریزد؛ ابهام او برای مرد راز می‌شود و بدگمانی‌اش را بیدار می‌کند. غم یکی، غم دیگری را ژرف‌تر می‌کند. پیوندشان وقتی آرام می‌گیرد که مرد عقب‌نشینی‌های درونی او را پشت کردن نداند و تردیدش را با پرسش حل کند، نه با امتحان، و زن پیش از کناره گرفتن بگوید که تنهایی می‌خواهد و در برابر شدت او از حریم خود کوتاه نیاید. این دو آب گاه‌به‌گاه به ساحلی خشک نیاز دارند.
مرد اسفندماه عاشقی نرم و خیال‌پرداز است؛ بی‌حساب می‌بخشد، زود می‌فهمد و هیچ رنجی را کوچک نمی‌شمارد. زن آبان‌ماه یکسره دل می‌بندد، رازدار و پرشور، و هر کس را که از آن خود بداند، تا آخر پاس می‌دارد. زن در این مرد کسی را می‌یابد که از شدتش نمی‌گریزد و زخم‌هایش را بی‌قضاوت می‌پذیرد؛ مرد در او قدرت و مرزی می‌یابد که رؤیاهای پراکنده‌اش را در پناه می‌گیرد. مشتری و بهرام دو چهره‌ی یک دریایند؛ زن به مرد استواری می‌دهد و مرد به زن بخشش. هنر، راز و شب‌های آرام، زمین مشترکشان است. دشواری وقتی رخ می‌نماید که مرد حوت در مه خود فرو می‌رود و پاسخ روشن نمی‌دهد و زن عقرب در این ابهام رازی پنهان می‌بیند. زن کینه را نگه می‌دارد و مرد زود می‌بخشد؛ زن گاهی نرمی او را سستی می‌پندارد. این پیوند وقتی پایدار است که زن چنگ مهارش را شل کند و بدگمانی‌اش را به زبان بیاورد، و مرد بماند و نگریزد. عشقی که این دو می‌ورزند از کم‌یاب‌ترین پیوندهای آبی است و با دو جسارت می‌پاید: جسارت ماندن از سوی مرد و جسارت سپردن از سوی زن.
