دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
دو برجی که زبان هم را می‌آموزند
نمره سازگاری
میزان زیبایی را می‌سنجد و حوت آن را حس می‌کند؛ دو جهان بی‌ربط که هر دو مهربان‌اند و هیچ‌کدام زبان دیگری را از پیش نمی‌داند.
لطافت زهره‌ی میزان و بخشش مشتری حوت از نخستین دیدار یکدیگر را می‌شناسند. میزان در حوت عمق احساسی می‌بیند که ذهن سنجشگرش به آن نمی‌رسد و حوت در میزان شکل و ظرافتی که رؤیایش را زیبا می‌کند. باد پیشرو و آب متغیر زبان مشترکی از پیش ندارند؛ یکی با ذهن مهربان است و دیگری با دل. حوت می‌سراید و میزان وزن و قافیه می‌دهد؛ شعرشان از هر دو ساخته می‌شود.
هنر، موسیقی، زیبایی، مهربانی با دیگران؛ این‌ها را هر دو بی‌توضیح می‌فهمند. میزان به حوت شکل می‌دهد و حوت به میزان معنا. هر دو از خشونت بیزارند و هر دو صلح را به پیروزی ترجیح می‌دهند. وقتی میزان فضایی زیبا می‌سازد و حوت آن را پر از رؤیا می‌کند، خانه‌شان شبیه یک شعر می‌شود.
میزان می‌سنجد و حوت حس می‌کند، و هیچ‌کدام تصمیم نمی‌گیرد. میزان جمع می‌خواهد و حوت خلوت؛ حوت در خودش فرو می‌رود و میزان از ناهماهنگی می‌رنجد. دعوا را هر دو به فردا می‌سپارند و رنجش زیر لبخند و سکوت پنهان می‌ماند. وقتی هر دو شناورند، کسی نیست که زمین را نگه دارد. وقتی یکی پارو بزند، قایق راه می‌افتد: میزان با دل تصمیم گرفتن را یاد می‌گیرد و حوت شکل دادن به حس را.
این عشق با زیبایی آغاز می‌شود و با لطافت ادامه می‌یابد. حوت بی‌شرط دوست می‌دارد و میزان با توجه و لطف و فضای زیبا. این پیوند گاه‌به‌گاه به تصمیمی روشن نیاز دارد، و به حرف صریحی که زیر لبخند پنهان نماند. مهربانی هر دو، این عشق را نرم نگه می‌دارد.
از میزان خواسته می‌شود که وقتی حوت در خودش فرو می‌رود، دنبالش برود و بپرسد، نه اینکه منتظر بماند تا خودش بیاید. حوت باید احساسش را به کلمه بیاورد و در تصمیم‌ها میزان را تنها نگذارد. هر دو باید قرار بگذارند که تصمیم‌های کوچک را همان روز بگیرند.
مرد مهرماه زیبایی را می‌سنجد و زن اسفندماه آن را حس می‌کند. او با توجه و سلیقه دوست می‌دارد، با کلمه‌ای که درست به دل می‌نشیند؛ زن بی‌شرط دل می‌بندد و عشقش را با نرمی و خیال و مهربانی بی‌دریغ نشان می‌دهد. مرد در او ژرفای احساسی می‌یابد که ذهن حسابگرش هرگز به آن نمی‌رسید و زن در او ظرافتی که رؤیاهایش را شکل می‌دهد. زهره‌ی میزان و مشتری حوت هر دو مهربان‌اند، یکی با ذهن و دیگری با دل؛ زن رنگ می‌آورد و مرد قاب. سایش از تصمیم برمی‌خیزد: مرد می‌سنجد، زن حس می‌کند، و کار به هیچ‌جا نمی‌رسد. مرد معاشرت می‌خواهد و زن خلوت؛ وقتی زن در خود فرو می‌رود، مرد از این ناهماهنگی دلگیر می‌شود و منتظر می‌ماند. گفت‌وگوی سخت را هر بار به وقتی دیگر حواله می‌دهند و دلخوری پشت لبخند و خاموشی پنهان می‌شود. پیوندشان وقتی جان می‌گیرد که مرد به سراغ او برود و بپرسد، نه اینکه چشم به راه بماند، و زن احساسش را به زبان بیاورد. کافی است یکی از آن دو سکان را بگیرد تا قایقشان از ساحل جدا شود.
مرد اسفندماه با دل عاشق می‌شود؛ شاعرانه است، زود می‌بخشد و هر نشانه‌ی کوچک مهر را عمیق حس می‌کند. زن مهرماه با لطف و ظرافت دوست می‌دارد و فضایی می‌سازد که در آن همه چیز به اندازه و زیباست. مرد به زندگی آراسته‌ی زن معنا می‌دهد و زن به احساسات بی‌کران او شکل. مشتری و زهره، آب متغیر و باد پیشرو، از دو جهان‌اند، اما مهربانی هر دو واقعی است و هر دو آرامش را بر بردن بحث مقدم می‌دانند. دشواری‌شان اینجاست که هیچ‌کدام تصمیم نمی‌گیرد: زن می‌سنجد و مرد در احساسش شناور است. مرد به خلوت پناه می‌برد و زن که جمع را دوست دارد، تنها می‌ماند. زن برای حفظ هماهنگی حرف دلش را نمی‌زند و مرد برای پرهیز از رنج ناپدید می‌شود. این پیوند وقتی محکم است که مرد دلش را بی‌پرده بگوید و در تصمیم‌ها همراه او بماند، و زن صراحت را جایگزین لبخند کند. هر انتخاب کوچکی پیش از خواب گرفته شود تا این عشق نرم زیر بار تصمیم‌های معلق خم نشود.
