دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
دو برج همسایه
نمره سازگاری
جوزا حرف می‌زند و سرطان حس می‌کند؛ همسایه‌هایی که یکی با ذهن می‌شنود و دیگری با دل، و باید مترجم هم شوند.
عطارد جوزا به پرسش و بازی دل داده و ماه سرطان به خاطره و پناه. این دو همسایه هیچ زمینه‌ی مشترکی از پیش ندارند، نه عنصر، نه شیوه؛ باد متغیر از همه‌جا می‌گذرد و آب پیشرو می‌ماند و خانه می‌سازد. آنچه آن‌ها را به هم می‌کشد، لطافتی است که هر کدام در دیگری می‌یابد: جوزا در سرطان کسی را می‌بیند که واقعاً به حرف‌هایش گوش می‌دهد و سرطان در جوزا کسی را که او را از خانه بیرون می‌کشد و می‌خنداند.
جوزا سرطان را می‌خنداند، حتی در روزهای ابری، و سرطان جوزا را به یاد می‌آورد، همیشه، حتی چیزهایی که خودش فراموش کرده است. سرطان خانه‌ای می‌سازد که جوزا با همه‌ی پروازهایش دوست دارد به آن برگردد. هر دو از داستان لذت می‌برند؛ یکی آن را می‌گوید و دیگری آن را حفظ می‌کند. مهربانی سرطان، جوزا را نرم می‌کند.
جوزا شوخی می‌کند و سرطان زخم می‌خورد؛ جوزا می‌رود و سرطان شب تا صبح بیدار می‌ماند. سرطان با سکوت می‌گوید و جوزا سکوت را نمی‌خواند، او کلمه می‌خواهد. نیاز سرطان به اطمینان با نیاز جوزا به فضا رودررو می‌شود. از همین دلخوری‌ها، جوزا شنیدن احساس را یاد می‌گیرد و سرطان گفتنش را، نه فقط نشان دادنش.
مهر این دو از لحظه‌هایی آغاز می‌شود که جوزا ساکت می‌شود و سرطان حرف می‌زند. سرطان با مراقبت و حافظه و غذا مهر می‌ورزد و جوزا با کلمه و شوخی و حضور ذهنی. رمز ماندگاری‌شان تعادل میان خانه و بیرون است: جوزا باید به خانه برگردد و بگوید که برگشته، و سرطان باید بگذارد جوزا برود و اطمینان داشته باشد که برمی‌گردد.
جوزا باید یاد بگیرد که برای سرطان، خبر دادن یعنی مهر، و شوخی را از زخم‌های سرطان دور نگه دارد. سرطان باید احساسش را بگوید، نه در لاک ببرد، و بپذیرد که نیاز جوزا به فضا، ترک کردن نیست. هر دو باید مترجم زبان دیگری شوند.
مرد خردادی با کلمه دل می‌برد و زن تیرماهی با دل می‌شنود. او در این زن کسی را پیدا می‌کند که واقعاً به حرف‌هایش گوش می‌دهد، نه فقط به صدایش؛ زن سرطان در او کسی را می‌بیند که حتی در روزهای ابری او را می‌خنداند و از خانه بیرون می‌کشد. مرد جوزا به زندگی او سبکی، داستان و هوای تازه می‌آورد؛ زن به او خانه‌ای می‌دهد که با همه‌ی پروازهایش دوست دارد به آن برگردد، و حافظه‌ای که حتی چیزهای فراموش‌شده‌ی او را نگه می‌دارد. گره آنجاست که او شوخی می‌کند و زن زخم برمی‌دارد. او بی‌خبر می‌رود و زن تا صبح بیدار می‌ماند. زن تیرماهی با سکوت حرف می‌زند و مرد خردادی سکوت را نمی‌خواند؛ او کلمه می‌خواهد. نیاز زن به اطمینان با نیاز او به فضا رودررو می‌شود. عطارد و ماه، ذهن و دل، در این پیوند باید مترجم هم شوند. عشقشان می‌ماند وقتی مرد بفهمد که برای او خبر دادن یعنی مهر و شوخی را از زخم‌هایش دور نگه دارد، و زن احساسش را به زبان بیاورد و بپذیرد که فضا خواستن او، ترک کردن نیست.
مرد تیرماهی آرام و با دقت گوش می‌دهد، و زن خردادی که کمتر کسی تا ته حرفش را شنیده، به همین گوش دادن دل می‌بندد. او هم شیفته‌ی سبکی و هوش این زن می‌شود؛ کسی که با یک جمله ابرهای دلش را کنار می‌زند. مرد سرطان به او مراقبتی عمیق، خانه‌ای گرم و حافظه‌ای می‌دهد که هیچ لحظه‌ی خوب را گم نمی‌کند؛ زن جوزا به او دنیایی گسترده‌تر، دوستان تازه و کلماتی برای احساس‌هایی که همیشه بی‌نام مانده بودند. گره از دو نیاز ناهم‌جنس می‌آید. زن خردادی فضا و تنوع می‌خواهد و مرد تیرماهی اطمینان و نزدیکی. وقتی زن دیر خبر می‌دهد، مرد در لاکش فرو می‌رود و انتظار دارد زن خودش بفهمد؛ زن اما سکوت را نمی‌خواند و کلمه می‌خواهد. شوخی‌های بی‌پروای او هم گاهی جای حساسی از دل مرد را می‌خراشد. ماه به این مرد عمق احساس داده و عطارد به این زن چابکی ذهن. پیوندشان ریشه می‌گیرد وقتی زن خردادی هر بار که می‌رود، بگوید برمی‌گردد و برگردد، و مرد تیرماهی دلخوری‌اش را به جای بردن در لاک، بی‌پرده بگوید. تعادل میان خانه و بیرون، رمز ماندگاری این دو است.
