سازگاری متولدین تیر و تیر (برج سرطان و سرطان)

یک برج، دو بار

نمره سازگاری

۸۶%

دو سرطان در کنار هم، خانه‌ای با دو آشپزخانه و یک ماه؛ هر دو مراقب‌اند، هر دو نازک‌دل، و هیچ‌کدام از خانه دور نمی‌شود.

سرطان · عنصرآب

سرطان · کیفیتپیشرو

سرطان · سیارهٔ فرمانرواماه

چه چیزی آن دو را به هم می‌کشاند

زیر نگاه یک ماه، احساس زبان مادری این خانه است. سرطان در سرطان کسی را می‌یابد که بی‌کلمه می‌فهمد، که خاطره را نگه می‌دارد و که خانواده را مقدس می‌داند. دو آب پیشرو کنار هم پیوندی عمیق و پرمهر می‌سازند، آرام در ظاهر و پر از جزر و مد در درون. هر کدام پناه دیگری است؛ مراقبت دو سرطان با هم دوچندان می‌شود و زودرنجی‌شان هم.

آنچه روان است

مراقبت اینجا نیاز به یادآوری ندارد. غذا، خانه، یادبودها، خانواده؛ هر دو همین‌ها را می‌خواهند و هر دو برای همین‌ها زندگی می‌کنند. وقتی یکی خسته است، دیگری بی‌پرسش می‌فهمد. وفاداری هر دو عمیق است و هیچ‌کدام از دیگری نمی‌خواهد که احساسش را توجیه کند.

کجا به هم می‌سایند

دو ماه در یک آسمان یعنی دو جزر و مد که همیشه هم‌زمان نیستند. وقتی هر دو رنجیده‌اند، هر دو در لاک می‌روند و کسی نیست که در بزند. هر دو کینه را نگه می‌دارند و هر دو با سکوت تنبیه می‌کنند. خطر دیگر این است که خانه چنان گرم شود که هیچ‌کدام بیرون نرود. در این خانه، گفتن احساس به اندازه‌ی حس کردنش اهمیت دارد، و دو سرطان این را از رنجش‌های هم می‌آموزند.

در عشق

عشق دو سرطان نرم، عمیق و خانگی است. هر کدام در آغوش دیگری همان امنیتی را بازمی‌یابد که از کودکی می‌جست. لطافتشان در مراقبت است، در غذایی که می‌پزند، در دستی که در شب پیدا می‌شود. گاهی یک گام بیرون از خانه، و شجاعت گفتن چیزی که هر دو فقط حس می‌کنند، این عشق را از نو جان می‌دهد.

هر یک چه باید بدهد

از هر سرطان خواسته می‌شود که وقتی سرطان دیگر در لاک می‌رود، در بزند و نپرسد چرا، فقط حضور داشته باشد. هر دو باید رنجش را همان روز بگویند، نه هفته‌ی بعد با سکوت. هر کدام باید به دیگری اجازه بدهد که گاهی تنها باشد، بی‌آنکه آن را دوری بخواند.

مرد تیر و زن تیر (سرطان و سرطان)

مرد تیرماهی و زن تیرماهی یکدیگر را بی‌کلمه می‌فهمند؛ هر کدام در دیگری کسی را می‌یابد که خاطره را نگه می‌دارد و خانه را مقدس می‌داند. او با مراقبتی آرام عاشق می‌شود، با غذایی که برای زن کنار گذاشته یا با یادآوری روزی که زن خودش فراموشش کرده است. زن سرطان همین مراقبت را دوچندان پس می‌دهد و خانه‌ای می‌سازد که هر دو بخواهند به آن برگردند. مرد به او امنیت و پناهی می‌دهد که از کودکی می‌جست، و زن به او اجازه می‌دهد نرمی‌اش را بی‌شرم نشان بدهد. ماه بر هر دو حکم می‌راند و این پیوند را آرام در ظاهر و پر از جزر و مد در درون می‌کند. گره از همان جاست. دو ماه در یک آسمان همیشه هم‌زمان پر و خالی نمی‌شوند، و وقتی هر دو رنجیده‌اند، هر دو در لاک فرو می‌روند و کسی نیست که در بزند. عشقشان تازه می‌ماند وقتی یکی از آن دو، هر بار که دیگری در خود فرو رفت، بی‌پرسش کنارش بنشیند، و هر دو رنجش را همان روز به زبان بیاورند.