دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
دو برجی که زبان هم را می‌آموزند
نمره سازگاری
سرطان خانه را می‌سازد و قوس از آن می‌رود، و هر بار که قوس برمی‌گردد، در را باز می‌یابد.
ماه سرطان به خانه می‌تابد و مشتری قوس به افق؛ از این دو، در ظاهر، هیچ زمین مشترکی به دست نمی‌آید. اما سرطان در قوس خنده‌ای می‌بیند که لاکش را می‌شکند و قوس در سرطان جایی که بعد از همه‌ی سفرها به آن برگردد. آب پیشرو می‌ماند و می‌سازد، آتش متغیر می‌رود و می‌جوید، و هیچ‌کدام زبان دیگری را از پیش نمی‌داند. اگر هم را بیاموزند، خانه‌ای می‌سازند که پنجره‌اش رو به دنیا باز است.
قوس سرطان را می‌خنداند و از خانه بیرون می‌کشد، و سرطان برای قوس سفره‌ای می‌چیند که هیچ‌جای دنیا پیدا نمی‌کند. هر دو سخاوتمندند و هر دو مهربان. قوس به سرطان افق می‌دهد و سرطان به قوس، ریشه. وقتی قوس داستان سفر می‌گوید و سرطان با مهر می‌شنود، شب‌ها خوب می‌گذرد.
قوس راست را بی‌ملاحظه می‌گوید و سرطان روزها با آن زخم زندگی می‌کند. قوس می‌رود و سرطان بیدار می‌ماند؛ سرطان خبر می‌خواهد و قوس خبر دادن را کنترل می‌خواند. سرطان با سکوت می‌رنجد و قوس سکوت را نمی‌خواند. سایش که فروکش کند، قوس نرم‌تر سخن می‌گوید و سرطان آسان‌تر رها می‌کند.
مهربانی و ماجرا در این عشق کنار هم‌اند. قوس با سخاوت و شوخی و حرکت دل می‌برد و سرطان با مراقبت و غذا و حافظه دل نگه می‌دارد. جاذبه از تفاوت می‌آید و احترام است که آن را نگه می‌دارد: قوس باید خانه را قفس نبیند و سرطان باید سفر را فرار نبیند. وقتی قوس برمی‌گردد و سرطان در را باز می‌کند، این عشق معنا پیدا می‌کند.
قوس باید پیش از گفتن حقیقت، لحن را نرم کند و وقتی می‌رود، خبر بدهد. سرطان باید به قوس اجازه‌ی رفتن بدهد و بازگشتنش را شکل وفاداری او بخواند. این رابطه زبانی تازه می‌خواهد که هیچ‌کدام هنوز بلد نیست، و هر دو باید آن را صبورانه با هم بیاموزند.
مرد تیرماهی خانه را می‌سازد و زن آذرماهی از آن به سفر می‌رود، و هر بار که برمی‌گردد، در را باز می‌یابد. او در این زن خنده‌ای می‌بیند که لاکش را می‌شکند و او را به دنیای بیرون می‌کشد؛ زن قوس در او جایی می‌یابد که بعد از همه‌ی راه‌ها می‌شود به آن برگشت. مرد سرطان سفره‌ای برای او می‌چیند که در هیچ‌جای دنیا پیدا نمی‌شود و داستان‌هایش را با مهر می‌شنود. زن به او افق، شوخی و جرئت بیرون آمدن می‌دهد. هر دو سخاوتمندند و مهربان. اصطکاک از رفتن و گفتن می‌آید. زن آذرماهی حقیقت را بی‌ملاحظه می‌گوید و مرد تیرماهی روزها با آن زخم زندگی می‌کند. زن می‌رود و او بیدار می‌ماند؛ او خبر می‌خواهد و زن خبر دادن را نوعی کنترل می‌بیند. وقتی او در سکوت می‌رنجد، زن سکوتش را نمی‌خواند. ماه و مشتری، خانه و افق، در این پیوند زبان مشترکی از پیش ندارند. عشقشان معنا پیدا می‌کند وقتی زن قوس پیش از گفتن حقیقت لحنش را نرم کند و هنگام رفتن خبر بدهد، و مرد سرطان به او اجازه‌ی رفتن بدهد و بازگشتنش را شکل وفاداری او بداند.
مرد آذرماهی با شوخی، خوش‌بینی و داستان سفرهایش وارد زندگی زن تیرماهی می‌شود، و زن برای نخستین بار حس می‌کند که دنیای بیرون هم می‌تواند امن باشد. او در این زن مهری می‌یابد که در هیچ شهری ندیده است: خانه‌ای گرم، حافظه‌ای که هر جمله‌اش را نگه می‌دارد، آغوشی که بعد از هر سفر منتظر است. مرد قوس به زن افق، سخاوت و نگاهی گشاده‌تر می‌دهد؛ زن سرطان به او ریشه، سفره و جایی برای ماندن. گره آنجاست که مرد ناگهان راه می‌افتد و زن تیرماهی تا خبری نرسیده آرام نمی‌گیرد. مرد خبر دادن را محدودیت می‌بیند و زن بی‌خبری را بی‌مهری. راست‌گویی بی‌پرده‌ی مرد گاهی دل نازک زن را زخمی می‌کند، و زن به جای گفتن، در سکوت فرو می‌رود؛ مرد این سکوت را نمی‌فهمد و بیشتر دور می‌شود. مشتری به این مرد گشادگی داده و ماه به این زن ژرفای دل. پیوندشان پایدار است وقتی مرد آذرماهی هر بار که می‌رود خبر بدهد و حقیقت را نرم‌تر بگوید، و زن تیرماهی سفر او را فرار نبیند. خانه‌ای که می‌سازند، پنجره‌ای رو به دنیا دارد و دری که همیشه باز است.
