دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
تثلیث: یک عنصر، دو برج
نمره سازگاری
سرطان و عقرب، دو آب که هم را تا عمق می‌فهمند؛ یکی پناه می‌دهد و دیگری محافظت می‌کند، و هیچ رازی میانشان نمی‌ماند.
ماه سرطان احساس را می‌تابد و بهرام عقرب از آن محافظت می‌کند؛ این دو زود می‌فهمند که عمق یکدیگر را تاب می‌آورند. سرطان در عقرب کسی را می‌بیند که از شدت احساسش نمی‌ترسد و عقرب در سرطان کسی را که بی‌شرط می‌ماند. آب پیشرو و آب ثابت با هم دریایی می‌سازند که از بیرون آرام است و از درون زنده. اعتمادی که میانشان شکل می‌گیرد برای هر دو نادر و گران‌بهاست، و وفاداری‌شان نیازی به امتحان ندارد.
هر دو بی‌کلمه حس می‌کنند و بی‌کلمه می‌فهمند. هیچ‌کدام از دیگری نمی‌خواهد که احساسش را توجیه کند. عقرب به سرطان قدرت می‌دهد و سرطان به عقرب نرمی. خلوتشان عمیق است و خانه‌شان دژ. هر دو خانواده را مقدس می‌دانند و هر دو برای کسانی که دوست دارند تا آخر می‌مانند.
دو آب با هم، طوفان را هم با هم می‌سازند. وقتی عقرب حسادت می‌کند و سرطان در لاک می‌رود، هر دو در سکوت غرق می‌شوند. سرطان با نوسان رنجش می‌دهد و عقرب با کینه نگهش می‌دارد. هر دو کنترل را دوست دارند؛ یکی با مراقبت و دیگری با قدرت. طوفان وقتی فرو می‌نشیند که یکی از آن دو احساس را به کلمه بیاورد و پنجره را برای نور باز کند.
چیزی تمام‌عیار میان این دو برقرار است، از همان نگاه اول. عقرب با تمام وجود و شدت عشق می‌ورزد و سرطان با تمام دل و مراقبت؛ هر دو یکی را می‌خواهند و هر دو برای همیشه. لطافتشان در خلوت است، نه در جمع. این عشق با اعتمادی که هر روز تازه می‌شود ادامه می‌یابد، و با شجاعت گفتن ترس‌ها به جای فرو خوردنشان.
عقرب باید حسادتش را بگوید، نه بازی کند، و به سرطان که هرگز نرفته اعتماد کند. سرطان باید از لاک بیرون بیاید و رنجشش را همان روز بگوید، چون سکوتش برای عقرب راز می‌سازد. هر دو باید گاهی پنجره را باز کنند و دنیا را به خانه بیاورند.
مرد تیرماهی و زن آبانی از همان نگاه اول حس می‌کنند که دیگری عمق آن‌ها را تاب می‌آورد. او در این زن کسی را می‌یابد که از شدت احساسش نمی‌ترسد و پس نمی‌کشد؛ زن عقرب در او کسی را که بی‌شرط می‌ماند و هرگز در لحظه‌ی سخت نمی‌رود. مرد سرطان به او نرمی، خانه‌ای امن و حضوری بی‌حساب می‌دهد؛ زن به او قدرت و وفاداری‌ای سرسخت که از هر طوفانی پاسداری‌اش می‌کند. خلوتشان عمیق است و خانه‌شان دژی که از بیرون نمی‌شکند. گره از همان عمق می‌آید. وقتی زن آبانی حسادت می‌کند و مرد تیرماهی در لاکش فرو می‌رود، هر دو در سکوت غرق می‌شوند. مرد با نوسان دل می‌رنجاند و زن رنجش را با کینه نگه می‌دارد؛ یکی با مراقبت کنترل می‌کند و دیگری با قدرت. ماه و بهرام در این مثلث آبی، احساس و پاسداری را به هم دوخته‌اند. عشقشان تازه می‌ماند وقتی زن عقرب حسادتش را آشکار بگوید، نه با آزمون، و مرد سرطان از لاک بیرون بیاید و رنجشش را همان روز بگوید، چون سکوت او برای زن راز می‌سازد.
مرد آبانی کم حرف می‌زند، اما زن تیرماهی بی‌کلمه می‌فهمد پشت آن سکوت چه می‌گذرد، و همین فهم بی‌واسطه او را خلع سلاح می‌کند. زن هم در این مرد پناهی می‌یابد که از شدت مهرش نمی‌ترسد و تا آخر می‌ماند. مرد عقرب با تمام وجود از او پاسداری می‌کند و وفاداری‌ای می‌دهد که نیاز به امتحان ندارد؛ زن سرطان به او نرمی، خانه و آغوشی می‌دهد که دیوارهای دفاعی‌اش را آرام فرو می‌ریزد. اصطکاک وقتی پیدا می‌شود که حسادت مرد آبانی بیدار می‌شود و او به جای گفتن، می‌آزماید. زن تیرماهی این آزمون را بی‌اعتمادی می‌خواند و در خودش فرو می‌رود، و سکوت دو طرف دریایی تاریک می‌سازد. زن با نوسان‌های دلش او را نگران می‌کند و مرد دلخوری را تا مدت‌ها نگه می‌دارد. بهرام به این مرد شدت داده و ماه به این زن ژرفای مهر. پیوندشان وقتی آرام و زنده است که مرد عقرب حسادتش را آشکار بگوید و به زنی که هرگز نرفته اعتماد کند، و زن سرطان رنجشش را بی‌درنگ به زبان بیاورد. گاهی هم باید پنجره را باز کنند و دنیا را به خانه راه بدهند.
