دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
دو برجی که زبان هم را می‌آموزند
نمره سازگاری
سرطان با دل می‌فهمد و دلو با سر؛ یکی خانه را می‌خواهد و دیگری دنیا را، و عشقشان پلی است میان این دو.
ماه سرطان به نزدیک‌ها می‌تابد و کیوانِ دلو به دورها؛ یکی برای خانواده زندگی می‌کند و دیگری برای ایده. آب پیشرو و باد ثابت زبان مشترکی از پیش ندارند و همین، آن‌ها را به هم کنجکاو می‌کند. سرطان در دلو آزادی‌ای می‌بیند که هیچ‌وقت نداشته و دلو در سرطان گرمایی که فکر به آن نمی‌رسد. مهربانی هر دو واقعی است، فقط یکی برای یک نفر می‌تپد و دیگری برای همه، و هر کدام باید شیوه‌ی دیگری را بفهمد.
هر دو مهربان‌اند و هر دو به دیگران اهمیت می‌دهند، فقط در دو مقیاس. دلو به سرطان نشان می‌دهد که احساس را می‌شود از بیرون هم دید و سرطان به دلو نشان می‌دهد که یک آغوش، گاهی از هر نظریه‌ای بیشتر می‌ارزد. وفاداری هر دو عمیق است، یکی به خانه و دیگری به دوستان و اصول. وقتی هم را بپذیرند، خانه‌شان هم گرم است و هم باز.
سرطان احساس می‌خواهد و دلو تحلیل می‌دهد؛ دلو فاصله می‌خواهد و سرطان فاصله را طرد می‌خواند. وقتی سرطان گریه می‌کند، دلو منطق می‌آورد و سرطان حس می‌کند تنهاست. دلو با همه دوست است و سرطان حسادت می‌کند. سرطان سنت را می‌خواهد و دلو شکستنش را. در این کشاکش، دلو به دل نزدیک‌تر می‌شود و سرطان یاد می‌گیرد از دور هم ببیند.
دیر و عجیب عاشق می‌شوند. سرطان با غذا و حافظه دلبری می‌کند و دلو با دوستی‌ای که هیچ شرطی ندارد. کلید این پیوند پذیرش است: سرطان باید عشق خنک دلو را باور کند و دلو باید گاهی بی‌نظریه در آغوش بگیرد. شب‌هایی که دلو از ذهن پایین می‌آید و سرطان از لاک بیرون، این عشق آشکار می‌شود.
دلو باید وقتی سرطان رنجیده، نظریه را کنار بگذارد و فقط حضور داشته باشد. سرطان باید دلو را به دنیا رها کند و تعلقش به همه را خیانت به یکی نخواند. هیچ نقشه‌ی آماده‌ای برای این پیوند نیست؛ هر دو باید راه را با هم، قدم به قدم، بسازند.
مرد تیرماه عشق را در نزدیکی می‌جوید: یک خانه، یک سفره، یک نفر که شب‌ها برمی‌گردد. نگاه زن بهمن‌ماه به دورهاست، به دوستانش و به ایده‌ای که هنوز در جهان جایی ندارد. همین تفاوت، اول کنجکاوشان می‌کند. مرد در او آزادی‌ای می‌بیند که هرگز به خود اجازه‌اش را نداده و زن در او گرمایی می‌یابد که هیچ نظریه‌ای به آن نمی‌رسد. ماه سرطان چراغ خانه است و کیوان دلو چشم به افق دارد؛ آب پیشرو و باد ثابت واژه‌ی آماده‌ای میان خود ندارند و فرهنگ لغتشان را باید با هم بنویسند. سایش آنجاست که مرد رنجیده است و زن به جای آغوش، تحلیل می‌آورد؛ او احساس تنهایی می‌کند و به لاک خود برمی‌گردد. وقتی زن با جمع گرم می‌گیرد، حسادتی بی‌صدا در مرد بیدار می‌شود. این پیوند وقتی می‌ماند که زن در لحظه‌ی رنج فقط حاضر باشد، بی‌نظریه، و مرد تعلق او به دوستانش را خیانت به خود نخواند. عشقشان دیر آشکار می‌شود و وقتی آشکار شد، خانه‌ای می‌سازند که هم گرم است و هم پنجره‌هایش رو به دنیا باز است.
مرد بهمن‌ماه با دوستی عاشق می‌شود: اول رفیق است، بعد همراه، و عشقش شرطی ندارد. زن تیرماه با مراقبت دلبری می‌کند، با غذایی که یادش مانده او دوست دارد و با حافظه‌ای که روزهای مهم را نگه می‌دارد. آنچه زن را به این مرد می‌کشاند ذهنی است که از چارچوب‌ها بیرون می‌زند و آنچه مرد را به او می‌کشاند خانه‌ای است که در آن لازم نیست همیشه فکر کند. کیوان دلو دنیا را از دور می‌بیند و ماه سرطان از نزدیک؛ هر دو مهربان‌اند، فقط در دو مقیاس. اصطکاک از فاصله برمی‌خیزد: مرد دلو برای نفس کشیدن فاصله می‌خواهد و زن سرطان آن را طرد می‌خواند. او سنت را عزیز می‌دارد و مرد گاهی شکستنش را. وقتی زن گریه می‌کند، مرد منطق می‌آورد و زن خود را تنها می‌یابد. گره وقتی باز می‌شود که مرد گاهی از ذهن پایین بیاید و فقط در آغوش بگیرد، و زن عشق خنک و پیوسته‌ی او را باور کند. برای این دو نقشه‌ی آماده‌ای در کار نیست؛ راه را قدم به قدم با هم می‌سازند.
