دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
دو برج همسایه
نمره سازگاری
ثور ریشه می‌زند و جوزا پرواز می‌کند؛ همسایه‌هایی که یکی به لمس ایمان دارد و دیگری به کلمه، و باید واژه‌نامه‌ی هم را بسازند.
زهره‌ی ثور به زیبایی و ماندن دل داده و عطارد جوزا به پرسش و رفتن. آنچه این همسایه‌ها را به هم می‌کشد، کنجکاوی است: ثور می‌خواهد بفهمد چطور کسی می‌تواند این‌قدر سبک باشد و جوزا می‌خواهد بداند آرامش چه مزه‌ای دارد. خاک ثابت و باد متغیر هیچ قرار مشترکی از پیش ندارند، پس هر چه میانشان هست باید آموخته شود. هر دو اهل لذت‌اند، فقط یکی با تن لذت می‌برد و دیگری با ذهن.
جوزا ثور را می‌خنداند و ثور به جوزا جایی برای نشستن می‌دهد. وقتی جوزا داستان می‌گوید و ثور با حوصله می‌شنود، شب‌ها خوب می‌گذرد. ثور دنیای حس را به جوزا نشان می‌دهد، غذا، موسیقی، پارچه‌ی خوب، و جوزا دنیای ایده‌ها را به ثور. هر دو از زیبایی لذت می‌برند، هرچند هر کدام آن را در جای دیگری می‌جویند.
ثور می‌خواهد بداند برنامه چیست و جوزا هنوز چند برنامه‌ی دیگر دارد. ثبات ثور برای جوزا یکنواختی است و تغییرپذیری جوزا برای ثور، بی‌اعتمادی. ثور کند حرف می‌زند و جوزا حرف او را تمام می‌کند، و این ثور را می‌رنجاند. ثور اگر بماند، می‌بیند که تغییر خیانت نیست، و جوزا اگر بماند، که ماندن زندان نیست.
کشش این دو از تماشا شروع می‌شود؛ جوزا شیفته‌ی آرامش تن ثور و ثور شیفته‌ی برق ذهن جوزا. در عشق، ثور با وفاداری و مراقبت مادی حرف می‌زند و جوزا با کلمه و شوخی و پیام‌های نیمه‌شب. این پیوند به دو چیز زنده است، تنوع برای جوزا و اطمینان برای ثور، و این دو فقط وقتی با هم جمع می‌شوند که هر کدام نیاز دیگری را هم بخواهد.
ثور باید بپذیرد که جوزا با حرف زدن فکر می‌کند و نباید هر جمله‌اش را قول بشمارد. جوزا باید وقتی به ثور قول می‌دهد، آن را نگه دارد و بفهمد که برای ثور، تکرار یعنی امنیت. هر دو باید واژه‌نامه‌ای مشترک بسازند، کلمه به کلمه.
مرد اردیبهشتی ریشه دارد و زن خردادی بال، و کشش میانشان از تماشا شروع می‌شود. او شیفته‌ی برق ذهن این زن است، اینکه چطور از یک موضوع به ده موضوع دیگر می‌رسد و هیچ‌وقت حرفش تمام نمی‌شود. زن جوزا هم در کنار او آرامشی را می‌چشد که کمتر تجربه کرده است: مردی که عجله ندارد و حضورش بی‌کلمه اطمینان می‌دهد. مرد ثور دنیای حس را به او نشان می‌دهد، غذای خوب، موسیقی، شبی بی‌شتاب، و زن دنیای ایده‌ها و خنده را به زندگی او می‌آورد. اصطکاک از برنامه می‌آید. او می‌خواهد بداند فردا چه خبر است و زن هنوز سه برنامه‌ی دیگر در سر دارد. تغییرپذیری زن برای او نشانه‌ی بی‌ثباتی است و ثبات او برای زن، یکنواختی. وقتی زن جمله‌ی نیمه‌تمام او را کامل می‌کند، مرد اردیبهشتی می‌رنجد. زهره و عطارد اینجا دو زبان‌اند، یکی لمس و دیگری کلمه. پیوندشان وقتی می‌ماند که مرد بپذیرد او با حرف زدن فکر می‌کند و هر جمله‌اش قول نیست، و زن خردادی قول‌هایش را نگه دارد. این دو باید واژه‌نامه‌ی مشترکشان را کلمه به کلمه بسازند.
مرد خردادی با شوخی و پیام‌های نیمه‌شب دل می‌برد و زن اردیبهشتی با آرامشی که در نگاه اول پیداست. او می‌خواهد بداند این آرامش چه مزه‌ای دارد و زن ثور از برق ذهن او لذت می‌برد، هرچند هنوز به او اعتماد کامل ندارد. مرد جوزا داستان، کتاب و تنوع به زندگی او می‌آورد؛ زن به او جایی برای نشستن می‌دهد، سفره‌ای گرم و وفاداری‌ای که با گذر فصل‌ها کم نمی‌شود. گره آنجاست که مرد خردادی برنامه‌ها را عوض می‌کند و زن اردیبهشتی هر تغییر را لرزشی در اعتماد می‌بیند. او اطمینان می‌خواهد و مرد تنوع؛ وقتی زن پافشاری می‌کند، مرد احساس می‌کند در قفس است، و وقتی مرد سبک از کنار قولی می‌گذرد، زن در خودش سنگ می‌شود. عطارد به این مرد زبان داده و زهره به این زن حس. عشقشان زنده می‌ماند وقتی مرد جوزا بفهمد که برای او تکرار یعنی امنیت و قول‌هایش را نگه دارد، و زن ثور بپذیرد که تغییر خیانت نیست. اگر هر کدام نیاز دیگری را هم بخواهد، تنوع و اطمینان در یک خانه جا می‌گیرند.
