دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
تربیع: دو برجی که یکدیگر را پیش می‌رانند
نمره سازگاری
حمل بیرون را فتح می‌کند و سرطان خانه را؛ دو آغازگر که در یک میدان، با دو زبان، فرمان می‌دهند.
در این پیوند، آتش و آب هر دو پیشرو هستند و همین نقطه‌ی مشترک، آن‌ها را به هم نزدیک و از هم دور می‌کند. حمل تحت فرمان بهرام می‌تازد و سرطان در پناه ماه می‌پاید. آنچه آن‌ها را به سوی هم می‌کشد، احساس محافظت است: حمل می‌خواهد از کسی دفاع کند و سرطان می‌خواهد کسی را در آغوش بگیرد. خانه‌ای که این دو می‌سازند، دیوارهایش را یکی بالا می‌برد و دیگری از هر در بازش به دنیا می‌دود.
هر دو به شدت وفادارند و وقتی کسی را از آن خود می‌دانند، تا آخر می‌مانند. حمل به سرطان جرئت می‌دهد که از لاک بیرون بیاید، و سرطان به حمل یاد می‌دهد که احساس، ضعف نیست. در لحظه‌های خطر، این دو بهترین هم‌پیمان‌اند؛ شجاعت یکی و غریزه‌ی دیگری با هم جمع می‌شوند.
حمل بی‌هوا حرفی می‌زند و سرطان ساعت‌ها با آن حرف زندگی می‌کند. یکی می‌خواهد مسئله را همین حالا حل کند و دیگری نخست می‌خواهد حس کند که دیده شده است. سرطان با سکوت تنبیه می‌کند و حمل با صدای بلند؛ هر دو روش، دیگری را می‌ترساند. اگر بمانند، همین مربع به حمل مهر می‌آموزد و به سرطان، بی‌پرده گفتن.
جاذبه‌ی این دو از نیاز می‌آید: حمل نیاز دارد کسی باورش کند و سرطان نیاز دارد کسی برایش بجنگد. در عشق، سرطان نرمی می‌آورد و حمل آتش، و شب‌هایی که هر دو از نقش‌هایشان دست می‌کشند، زیباترین شب‌های این پیوند است. ریشه‌ی ماندگاری‌اش اطمینان است؛ سرطان باید بداند که رفتن حمل، بازگشت دارد.
حمل باید پیش از حرف زدن یک نفس بکشد و بعد از رفتن، خبر بدهد که کجاست. سرطان باید از سکوت دست بردارد و بگوید چه چیزی آزارش داده، همان روز، نه هفته‌ی بعد. هر دو به یاد داشته باشند که دو پیشرو می‌توانند نوبتی فرمان بدهند.
مرد فروردینی دوست دارد برای کسی بجنگد و زن تیرماهی دوست دارد کسی برایش بجنگد؛ کشش نخستین همین‌جاست. او در این زن گرمایی می‌بیند که کمتر جایی پیدا کرده است: خانه‌ای که در آن لازم نیست همیشه قوی باشد. زن سرطان در شجاعت او اطمینانی می‌یابد که دلش را آرام می‌کند. مرد حمل به او جرئت می‌دهد که از لاکش بیرون بیاید و حرفش را بلند بزند، و زن به او می‌آموزد که احساس داشتن ضعف نیست. گره از زبان می‌آید. مرد حمل بی‌هوا جمله‌ای می‌گوید و فراموشش می‌کند، اما زن سرطان شب‌ها با همان جمله بیدار می‌ماند. مرد می‌خواهد مسئله همین حالا حل شود و زن نخست می‌خواهد حس کند دیده شده است. وقتی زن به سکوت پناه می‌برد و مرد صدایش را بالا می‌برد، هر دو از هم می‌ترسند. بهرام و ماه در این پیوند دو فرمان می‌دهند، یکی بیرون و دیگری درون. عشقشان وقتی ریشه می‌گیرد که مرد فروردینی پیش از حرف یک نفس بکشد و هنگام رفتن بگوید کجاست، و زن تیرماهی دلخوری‌اش را همان روز بگوید. درس معنوی‌شان این است که مهر و جسارت از یک چشمه می‌نوشند.
مرد تیرماهی عشق را با مراقبت نشان می‌دهد: یادش می‌ماند چه چیزی حال محبوبش را خوب می‌کند و پیش از آنکه خواسته شود، فراهمش می‌کند. زن فروردینی با شور و صراحت می‌آید و دنیا را مثل میدانی برای فتح می‌بیند. او جسارت این زن را می‌ستاید و زن در او نرمی و پناهی پیدا می‌کند که بی‌آنکه بگوید، به آن نیاز داشت. زن حمل مرد سرطان را از لاک بیرون می‌کشد، به سفر و به جمع، و به او یاد می‌دهد که خواسته‌اش را بی‌پرده بگوید. مرد در برابر، جایی برای بازگشت به او می‌دهد؛ خانه‌ای که هر بار رفتن را تحمل‌پذیر می‌کند. اصطکاک آنجاست که صراحت زن حمل دل حساس او را می‌خراشد و او به جای گفتن، در خودش فرو می‌رود. زن این سکوت را تنبیه می‌خواند و صدایش بالا می‌رود، و مرد بیشتر عقب می‌کشد. استقلال زن هم گاهی برای او نشانه‌ی دوری است. ماه به این مرد حافظه‌ی دل داده و بهرام به این زن شتاب. پیوندشان وقتی می‌ماند که زن فروردینی اطمینان بدهد که رفتنش بازگشت دارد، و مرد تیرماهی دلخوری‌اش را همان روز به زبان بیاورد، نه یک هفته بعد.
