دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
دو برجی که زبان هم را می‌آموزند
نمره سازگاری
جوزا می‌پرسد و جدی می‌سازد؛ دو جهان بی‌ربط که یکی به بازی ایمان دارد و دیگری به کار، و هر دو چیزی برای آموختن دارند.
کیوان جدی ساختار می‌خواهد و عطارد جوزا جریان؛ از این دو شیوه، یک ساعت مشترک به دست نمی‌آید. اما جدی در جوزا سبکی‌ای می‌بیند که زندگی سخت‌گیرش کم دارد و جوزا در جدی تکیه‌گاهی که هیچ‌وقت دنبالش نگشته بود. باد متغیر و خاک پیشرو زبان یکدیگر را از پیش نمی‌دانند و ناچارند آن را کلمه به کلمه بسازند. حاصلش تکمیلی نامحتمل است: فکر سبک و دست محکم.
وقتی هم را بپذیرند، کار خوب پیش می‌رود. جوزا ایده می‌آورد و جدی آن را به چیزی واقعی تبدیل می‌کند. جدی به جوزا نشان می‌دهد که تمام کردن هم لذت دارد و جوزا به جدی نشان می‌دهد که خنده، وقت را تلف نمی‌کند. هر دو باهوش‌اند و هر دو احترام به هوش را بلدند.
جدی برنامه دارد و جوزا برنامه را عوض می‌کند؛ جدی این را بی‌مسئولیتی می‌خواند و جوزا جدیت جدی را سنگینی. جدی احساس را دیر نشان می‌دهد و جوزا احساس را با حرف می‌خواهد. وقتی جدی سکوت می‌کند و جوزا شوخی، هیچ‌کدام دیگری را نمی‌فهمد. بهره‌ی این کشمکش، انضباطی است که جوزا به دست می‌آورد و سبکی‌ای که جدی.
دیر عاشق می‌شوند، اما وقتی شدند، عجیب خوب جفت می‌شوند. عشق جدی در کار و وفاداری پیداست و عشق جوزا در کلمه و بازی و توجه ذهنی. پایه‌ی این عشق احترام است: جوزا باید کار جدی را دوست‌داشتن بخواند و جدی، بازی جوزا را. شب‌هایی که جدی می‌خندد، بهترین شب‌های این عشق است.
جدی باید گاهی برنامه را کنار بگذارد و با جوزا بی‌هدف حرف بزند و بخندد. جوزا باید به قولی که به جدی داده پایبند بماند و جدیت او را سرد نخواند. هر دو باید برای آموختن زبان دیگری حوصله کنند؛ این زبان را هیچ‌کدام از پیش نمی‌دانست.
مرد خردادی می‌پرسد و زن دی‌ماهی می‌سازد، و این دو دیر عاشق هم می‌شوند، اما وقتی شدند، عجیب خوب جفت می‌شوند. زن جدی در او سبکی‌ای می‌بیند که زندگی سخت‌گیرش کم داشت، و مرد در او تکیه‌گاهی که هرگز دنبالش نگشته بود و حالا بی‌آن نمی‌تواند. او ایده می‌آورد و زن آن را به چیزی واقعی بدل می‌کند؛ زن به او نشان می‌دهد که تمام کردن هم لذت دارد، و مرد به زن یاد می‌دهد که خنده وقت را تلف نمی‌کند. هر دو باهوش‌اند و به هوش یکدیگر احترام می‌گذارند. گره آنجاست که زن دی‌ماهی برنامه دارد و مرد خردادی برنامه را عوض می‌کند؛ زن این را بی‌مسئولیتی می‌خواند و مرد جدیت او را سنگینی. زن احساسش را دیر و با عمل نشان می‌دهد و مرد آن را با کلمه می‌خواهد. وقتی زن سکوت می‌کند و مرد شوخی، هیچ‌کدام دیگری را نمی‌فهمد. عطارد و کیوان، جریان و ساختار، اینجا باید زبانی تازه بسازند. پیوندشان پا می‌گیرد وقتی زن جدی گاهی برنامه را کنار بگذارد و بی‌هدف با او حرف بزند و بخندد، و مرد جوزا به قول‌هایش پایبند بماند و جدیت او را سردی نخواند.
مرد دی‌ماهی کم می‌گوید و حساب‌شده قدم برمی‌دارد، و زن خردادی با شوخی‌ای که حتی او را به خنده می‌اندازد، وارد زندگی‌اش می‌شود. همین خنده برای مرد جدی هدیه‌ای کمیاب است. زن هم در او ثباتی می‌بیند که ذهن پراکنده‌اش به آن تکیه می‌کند: مردی که هر چه بگوید، انجام می‌دهد. او به زن ساختار، امنیت و نگاهی بلندمدت می‌دهد؛ زن به او ایده، سبکی و مهارت راحت بودن در جمع. اصطکاک از دو ساعت ناهمخوان می‌آید. مرد دی‌ماهی برنامه‌ای دقیق دارد و زن خردادی آن را لحظه‌ی آخر عوض می‌کند. مرد محبت را با کار نشان می‌دهد و زن آن را در کلمه می‌جوید؛ سکوت او برای زن سرد است و شوخی‌های زن در لحظه‌های جدی، برای او سبک. کیوان به این مرد پایداری داده و عطارد به این زن چابکی. عشقشان پایدار می‌شود وقتی مرد جدی بازی‌های او را هم زبانی از دوست داشتن بداند و گاهی بی‌هدف کنارش بنشیند و بخندد، و زن جوزا به قولی که داده پایبند بماند. هر بار که این مرد بی‌دلیل می‌خندد، پیوندشان یک قدم ریشه‌دارتر شده است.
