دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
یک برج، دو بار
نمره سازگاری
دو دلو، دو ذهن که با هم دنیا را از نو می‌سازند؛ هر دو آزادند، هر دو عجیب‌اند و هیچ‌کدام دیگری را مالک نمی‌شود.
دو دلو با ذهن زندگی می‌کنند و کیوان بر هر دو حکم می‌راند؛ در این خانه، ایده نان روزانه است. دلو در دلو کسی را می‌یابد که عجیب بودنش را نمی‌پرسد، که آزادی را مقدس می‌داند و که به همه‌ی دنیا اهمیت می‌دهد. دو باد ثابت پیوندی آزاد، فکری و اصولی می‌سازند؛ دیگران دو دوست می‌بینند و خودشان دو هم‌پیمان. فردیت هر کدام برای دیگری محترم است؛ افق دو دلو با هم گسترده‌تر می‌شود و فاصله‌شان نیز.
هیچ‌کدام دیگری را عوض نمی‌خواهد و این، نادر است. ایده‌های عجیب، دوستان بسیار، شوخی با همه‌ی قراردادها، بحث تا صبح؛ در همه‌ی این‌ها هم‌خانه‌اند. هر دو صادق‌اند، هر دو پایبند به اصول و هر دو از ریاکاری بیزار. آزادی کامل میانشان برقرار است و هیچ‌کدام از آن سوءاستفاده نمی‌کند.
دو ثابت، دو نظریه، و هیچ‌کدام کوتاه نمی‌آید. وقتی اختلاف اصولی پیش بیاید، هر دو سرد می‌شوند و سکوت هفته‌ها طول می‌کشد. هر دو احساس را به ذهن می‌برند و خانه خنک می‌ماند؛ هیچ‌کدام اول نمی‌گوید که دلش تنگ شده است. فاصله‌ای که هر دو دوست دارند، گاهی به تنهایی بدل می‌شود. هر بار که یکی از آن دو اول می‌گوید دلش تنگ شده، ثابت می‌شود که نزدیکی آزادی را نمی‌کشد.
عشق دو دلو شبیه دوستی عمیقی است که هیچ‌کس از بیرون نمی‌فهمد. جاذبه از ذهن می‌آید؛ هر کدام در دیگری غرابتی را می‌بیند که سرانجام توضیح نمی‌خواهد. لطافتشان خنک و وفادار است و برای هر دو کافی. ایده‌های مشترک این عشق را بیدار نگه می‌دارند، و گاهی آغوشی بی‌نظریه که یکی از آن دو بی‌مقدمه پیش می‌آورد.
از هر دلو خواسته می‌شود که گاهی از ذهن پایین بیاید و احساسش را به زبان ساده بگوید. هر دو باید فاصله را با حضور متعادل کنند تا آزادی به تنهایی بدل نشود. دلو باید به دلو یادآوری کند که برگزیدن یک نفر، خیانت به همه نیست.
مرد بهمن‌ماه و زن بهمن‌ماه از همان گفت‌وگوی اول می‌فهمند که لازم نیست غرابتشان را برای هم توضیح بدهند. او با ایده‌های تازه دلبری می‌کند و زن با رفاقتی بی‌تعارف، و هیچ‌کدام در پی تصاحب دیگری نیست. هر کدام کسی را یافته که نمی‌خواهد عوضش کند. کیوان حاکم هر دو است و دو باد ثابت کنار هم پیوندی فکری و اصولی می‌سازند؛ دیگران آن‌ها را دو رفیق می‌بینند و خودشان می‌دانند که هم‌سفر یک آرمان‌اند. بحث تا سحر، دوستان بسیار و خندیدن به قاعده‌های خشک، همه در این خانه جا دارد. سایه‌ی این پیوند خنکی است. وقتی بر سر اصلی اختلاف کنند، هر دو بر رأی خود می‌مانند و سکوتشان هفته‌ها می‌کشد. هر دو دل را به ذهن می‌سپارند و اعتراف به دلتنگی برای هر دو سخت‌ترین جمله است. حریمی که هر دو عزیزش می‌دارند، اگر مراقبش نباشند، کم‌کم به دو جزیره‌ی جدا بدل می‌شود. این پیوند وقتی گرم می‌ماند که هر کدام گاهی تحلیل را کنار بگذارد و احساسش را ساده بگوید، و کنار آزادی، جایی هم برای با هم بودن بگذارد. دل سپردن به یک نفر از وفاداری به جهان چیزی کم نمی‌کند.
