رفتن به محتوا

دانشی که راه را روشن می‌کند و با شما می‌ماند

برج ثور (متولدین اردیبهشت): ویژگی‌ها، مرد و زن، عشق و سازگاری

برج ثور (متولدین اردیبهشت): ویژگی‌ها، مرد و زن، عشق و سازگاری

خانهٔ زهره و خاکِ ثابت: ویژگی‌ها و معایب متولدین اردیبهشت، مرد و زن ثوری، عشق و کار، سنگ و رنگ و عدد شانس، و سازگاری با ماه‌های دیگر.

ثور بدخوانده‌ترین برجِ منطقة‌البروج است، و بدخوانی همیشه یکی است: لجوج، مادی، کند. و هر سه، وصفِ بیرونِ چیزی است که درونش دیگر است. آنچه سنت به ثور می‌سپارد توانِ ماندگار کردن است؛ و در جهانی که آغازیدن را پاداش می‌دهد، برجی که کارش ادامه دادن است «از جا نمی‌جنبد» خوانده می‌شود. گوینده آن را عیب می‌گیرد و در حقیقت هنری را وصف می‌کند.

برج ثور، برجِ متولدین اردیبهشت، دومین برج از دوازده برج است: خاکی و ثابت، به خداوندیِ زهره، و نشانش گاو. در این نوشته ویژگی‌های متولدین اردیبهشت و معایبشان را چنان می‌خوانیم که اهلِ فن می‌خوانند، و از مرد و زنِ این برج، از عشق و کار و مالشان، از سنگ و رنگ و عدد شانسشان، و از سازگاری‌شان با متولدین ماه‌های دیگر سخن می‌گوییم.

برج ثور در یک نگاه

هنگام: نزدیکِ ۲۰ آوریل تا ۲۰ مه، یعنی اردیبهشت. نشان: گاو، ♉. عنصر: خاک، یکی از عناصر اربعه. طبع: ثابت، از برج‌هایی که فصل را در اوجش نگاه می‌دارند. خداوندِ برج: زهره، که پارسی‌گویان ناهیدش خوانده‌اند. شرف: ماه، در درجهٔ سوم. وبال: مریخ. هبوط: هیچ، و این از قلم نیفتاده است. روشن‌ترین ستاره‌اش: دَبَران، یعنی «پی‌رو»، زیرا از پیِ پروین در آسمان روان است. و از تن، در طبِّ کهن: گردن و گلو. موسمش: میانهٔ بهار؛ نه گشایشِ فصل، که پُریِ آن.

به آن سطرِ تهی بنگرید. از هفت سیارهٔ کهن، هیچ‌یک در ثور هبوط ندارد. در حمل زحل فرو می‌ریزد، در میزان خورشید، در سرطان مریخ. اما در ثور سیاره‌ای نیست که یکسره از کار بماند. نرم‌ترین و کم‌ستیزترین زمینِ فلک است، و از همین چیزی در خویِ برج هست: آنچه به ثور سپرده شود، بیشتر می‌مانَد.

تاریخ تولد متولدین اردیبهشت

خورشید در روزی ثابت از گاه‌شمار به ثور درنمی‌آید؛ درآمدنش سالی نزدیکِ یک روز پس و پیش می‌شود، زیرا سالِ مداری شمارِ درستی از روزها نیست. پس زادهٔ نوزدهم یا بیستم یا بیست‌ویکمِ آوریل، و زادهٔ بیستم و بیست‌ویکمِ مه، براستی می‌تواند این سو یا آن سویِ مرز افتاده باشد؛ و فیصله با سال است و ساعت و کمربندِ زمانی.

و در گاه‌شمارِ خودمان نیز مرز بر روزهای پایانیِ ماه می‌افتد. خورشید بیشترِ سال‌ها در سی‌ام یا سی‌ویکمِ فروردین به ثور درمی‌آید و در روزهای پایانیِ اردیبهشت به جوزا می‌رود؛ پس متولدین اردیبهشت به‌تقریب همان ثوری‌اند، اما زادهٔ روزِ آخرِ فروردین ممکن است ثوری باشد و زادهٔ روزِ آخرِ اردیبهشت جوزایی.

و این را جز زایچه‌ای که بر دادهٔ خودِ شما بسته شود فیصله نمی‌دهد؛ زایچه‌یابِ رایگانِ ما در چند ثانیه می‌بنددش. اگر زادنِ شما نزدیکِ یکی از دو کرانه است، از همان‌جا بیاغازید؛ بسیاری از آنان که می‌گویند «ثورم و هیچ به ثور نمی‌مانم»، حمل‌اند یا جوزا، با جایگاهی در ثور در گوشه‌ای دیگر از زایچه.

نماد برج ثور: گاو، پیش از آنکه گاو باشد

افسانهٔ یونانی این است که زئوس به هیئتِ گاوی سپید درآمد و اوروپا را از دریا به کرت برد؛ و این قصه اگر صادقانه خوانده شود ربایشی است که چون دلدادگی روایت می‌شود، و شایسته است به نامِ خودش خوانده شود نه چون لطیفه‌ای بازگفته.

لایهٔ کهن‌تر بزرگ‌تر است. در فهرست‌های بابلی این صورت «گاوِ آسمان» بود؛ همان گاوی که ایشتار برای ویران کردنِ اوروک در حماسهٔ گیلگمش می‌فرستد، آنگاه که گیلگمش او را باز می‌زند. و این از کهن‌ترین قصه‌هایی است که بر زمین مانده، و گاو در آن نشانهٔ آسودگی نیست؛ نشانهٔ نیرویی است سترگ که آزرده شده. ثور آرام است، به همان آرامی که گاوی در چراگاه آرام است.

و ایرانی را در این خانه سهمی است که کمتر کسی دارد. در کیهان‌شناسیِ زردشتی، گاوِ یکتاآفریده نخستین جانورِ آفریده است، و از مرگِ او گیاهان و جانورانِ جهان برمی‌آیند؛ یعنی در بنیادِ روایتِ ما، باروری از پیکرِ گاو می‌زاید. و آیینِ مهر، که از این خاک به روم رفت، صحنهٔ مرکزی‌اش گاوکشی است: مهر که گاو را می‌کشد و از خونش خوشهٔ گندم می‌روید. هر نگارهٔ مهرابهٔ رومی همین را نشان می‌دهد. پس آنجا که غربی در ثور «تن‌آسایی» می‌بیند، سنتِ ما چیزی سهمگین‌تر دیده است: تنی که می‌دهد تا جهان بروید.

و نامِ ستارگانش نیز از آنِ ماست: پروین، که در شعر فارسی از خوشهٔ پروین تا نامِ زنان روان است، همان خوشه‌ای است که دَبَران از پیِ آن می‌رود.

زهره، و آنچه براستی از آنِ اوست

هر چه در ثور راست است از زهره فرود می‌آید، و زهره را عادت کرده‌اند به دلدادگی فرو بکاهند. او در سنت خداوندِ ارزش است: همان توانی که چیزی را سزاوارِ داشتن می‌یابد و سپس نگاهش می‌دارد. زیبایی، آری؛ و با آن مال و پیشه و ذوق و کشاورزی و لذت و این احساس که برخی چیزها به رنجش می‌ارزند.

زهره را دو خانه است و در هر یک کاری دیگر می‌کند. در میزان، که باد است، از راهِ نسبت و تقارن و دادِ میانِ مردمان کار می‌کند. و در ثور، که خاک است، از راهِ حواس و داشتن: آنچه بسوده و چشیده و کاشته و نگاه داشته می‌شود. از این روست که ثور را «مادی» می‌خوانند، و نگفته‌اند که همین برج است که دریافت خوراک نیکوست.

و نکته‌ای سودمند: زهره در بابِ بهرهٔ روز و شب ستاره‌ای شبی است، پس ثورِ شب‌زاد خداوندِ خویش را در شرطِ خوشش می‌راند. روززادگان بارها بی‌قراریِ نازکی نسبت به لذت دارند، که هم می‌برند و هم حساب می‌کنند، و شب‌زادگان ندارند. و ساعتِ زادن فیصله می‌دهد.

عنصر برج ثور: خاکِ ثابت، و چرا این کندی نیست

خاک عنصرِ جوهر است: آنچه واقع است، آنچه سنجیده می‌شود، آنچه پس از پایانِ گفت‌وگو می‌ماند. و ثابت، طبعِ نگاهداری است: میانهٔ فصل، آنگاه که کار نه می‌آغازد و نه هنوز دگرگون می‌شود.

این دو را در هم ضرب کنید تا کارشناسِ دوامِ فلک پدید آید. سنبله، خاکِ ذوجسدین، می‌پیراید و می‌سنجد؛ جدی، خاکِ پیشرو، بنا می‌کند و از آن بالا می‌رود. و ثور، خاکِ ثابت، فقط ادامه می‌دهد. و باید در معنایش دقیق بود: ناتوانی از دگرگون شدن نیست، بلکه آستانهٔ بسیار بلندِ دلیل است برای دگرگون شدن. ثور می‌جنبد، اما پس از آنکه حجت براستی اقامه شود. آنچه از بیرون لجاجت می‌نماید، از درون سرباززدن از آن است که به شتابِ دیگری شتابانده شود.

و بخششِ راستینش همین است. ثور همان است که چهار سال بعد هنوز آن کار را می‌کند، و همهٔ کسانی که با او آغازیده بودند به چیزی هیجان‌انگیزتر رفته‌اند. بیشترِ آنچه در جهان مانده است را کسانی ساخته‌اند که ثور در زایچه‌شان جایی آشکار داشته.

ویژگی‌های متولدین اردیبهشت

در عمل: شکیبی سترگ، حضورِ تنیِ راستین، و آرامشی که سستی نیست، بلکه توازنِ کشتیِ بارگرفته است که کج نمی‌شود. ثور با درآمدنش دمای اتاق را پایین می‌آورد.

در او هوشِ حسی هست، سنجه‌ای براستی برتر برای بافت و مزه و آوا و وزن و آسایش. و این خوش‌گذرانی نیست؛ گونه‌ای از توجه است. ثوری که بر نانِ نیکو پای می‌فشارد، توانی را به کار می‌گیرد که بیشترِ مردم رهایش کرده‌اند تا بپوسد.

در او وفایی هست به‌غایت تحت‌اللفظی: آهسته پیمان می‌بندد و سپس فقط می‌ماند، بارها تا آن سویِ جایی که برجی تندتر رفته بود. و در او کارآمدی‌ای هست ژرف و ناشتابان: این برج کارها را به پایان می‌برد، نه دقیقاً از سرِ انضباط، که ایستادن در نیمهٔ راه از ادامه دادن بر او دشوارتر است.

و در نزدیکِ هر ثوری چیزی از موسیقی هست. نسبت دادنِ گلو به این برج از آن تناظرهاست که پیوسته راستیِ خود را نشان می‌دهد.

آزمون‌ها

آنچه امروز «معایب متولدین اردیبهشت» خوانده می‌شود، نزدِ اهلِ فن روی دیگرِ همان توان‌هاست، و چهار جا بیش از همه پیداست.

آستانهٔ دلیل دیوار می‌شود. همان سرباززدن از شتاب، زیرِ فشار به سرباززدن از دسترس‌پذیری بدل می‌شود. ثوری که گزیده است براستی دشوار می‌جنبد، و برج همیشه میانِ باوری که آزموده و باوری که تنها دیرگاه نگاهش داشته فرق نمی‌گذارد.

آسایش از ارزش به خندق بدل می‌شود. زهره در خاک بسیار نیکو زندگی‌ای خوش می‌سازد، و زندگیِ خوش دشوارترین چیزی است که می‌توان ترک کرد. تراژدیِ آشنای ثور فاجعه نیست؛ آن دههٔ اضافی است در وضعی که «بد نبود».

و تملک، به نامِ خودش. توانی که چیزها را ارج می‌نهد، همیشه میانِ ارج نهادنِ کسی و نگاه داشتنِ او فرق نمی‌گذارد. و کمتر به رشکِ عقربی می‌ماند؛ بیشتر به فرضِ جاودانگی می‌ماند که طرفِ دیگر هرگز بدان تن نداده بود.

و خشم. ثور آن جرقهٔ تندِ مریخی را ندارد، چون مریخ اینجا وبال دارد و بد رفتار می‌کند. در عوض می‌مکد و می‌مکد و می‌مکد، و آنگاه، بسیار به‌ندرت، چیزی را می‌شکند. کسانی که سال‌ها ثوری را شناخته‌اند بارِ نخست حیرت می‌کنند؛ و حقیقت این است که تمامِ آن مدت پُر شدنِ ظرفی را تماشا می‌کرده‌اند.

سه رویِ ثور

هر برج به سه وجه ده‌درجه‌ای بخش می‌شود؛ نظامی که از ساعت‌های ستاره‌ایِ مصر رسیده است. بر ترتیبِ کلدانی، وجه‌های ثور از آنِ عطارد است، سپس ماه، سپس زحل. و چون خورشید هر روز نزدیکِ یک درجه می‌رود، این سه پاره کمابیش همان دهه‌های اول و دوم و سومِ اردیبهشت‌اند.

صفر تا ده، دههٔ اول اردیبهشت: وجهِ عطارد. گویاترین ثور، پیشه‌وری که پیشهٔ خود را نیز می‌تواند شرح دهد. تندتر از کلیشه، و بارها او را برجی بادی می‌پندارند تا آنگاه که بکوشید رأیش را بگردانید.

ده تا بیست، دههٔ دوم: وجهِ ماه. ماه در ثور شرف دارد و اینجا آسوده‌ترین نشستنش است. خانگی، پرورنده، سخت دلبستهٔ جای و خاطره. آرام‌ترین ده درجهٔ عاطفیِ همهٔ فلک.

بیست تا سی، دههٔ سوم: وجهِ زحل. گران‌ترین و پایاترین: ثوری که نهاد می‌سازد، چهل سال پیمان نگاه می‌دارد، و چندان در بندِ آن نیست که خوش می‌گذرد یا نه. وزنی بسیار، و اندکی خشکی.

متولدین اردیبهشت در عشق

ثور آهسته و تنانه عشق می‌ورزد. ناز نمی‌کند؛ راستی‌آزمایی می‌کند. آهنگِ دلبریِ او را برج‌های دیگر بی‌رغبتی می‌خوانند، حال آنکه از درون تنها آهنگی است که با آن می‌تواند بداند این چیز راست است یا نه؛ و شتاباندنش کار را تند نمی‌کند، تباهش می‌کند.

و چون پیمان بست، از حاضرترین یارانِ فلک است. مهرش را با تأمین و بسودن و خوراک و استواری و نزدیکیِ تن می‌گوید، نه با اعلام. ثوری که برایتان می‌پزد، سخن را گفته است.

و دشواری‌اش دو است و هر دو در بنیاد. نخست آنکه استواری می‌تواند رکود شود: پیوندی که سال‌هاست نمی‌بالد برای ثور آسان‌تر است از آن گفت‌وگویی که شاید درستش کند. دوم همان لغزشِ تملک که گفتیم.

و آنچه ثور می‌خواهد یاری است که آرامش را نبودِ احساس نپندارد، و بتواند سخنِ سخت را بگشاید بی‌آنکه اولتیماتومش کند؛ چون اولتیماتوم درست همان نجنبیدنی را برمی‌انگیزد که می‌خواست بشکندش. و اگر بخواهید محققانه ببینید، نه به برج تنها، تطبیقِ دو زایچه آن فن است، و حجت را در سازگاری فعل است گفته‌ایم.

متولدین اردیبهشت در دوستی و خانواده

در دوستی، ثور همان است که هنوز هست. شورانگیزترین هم‌نشین نیست، بارها مطمئن‌ترین است، و همان کسی که براستی می‌توان در خانه‌اش ماند. دوستی با این برج را به دهه می‌سنجند.

در پدری و مادری، ثور به کودک چیزی می‌دهد که روزبه‌روز کمیاب‌تر می‌شود: کودکی‌ای استوار و حسی و ناشتابان، با خوراک در وقتِ خود و خانه‌ای که نظمش دانسته است. و جایِ خطایش دشواریِ او در این است که بگذارد فرزند کسی شود که پیش‌بینی‌اش نکرده بود، به‌ویژه فرزندِ دلو یا جوزا، که به اجازه‌ای برای غریب بودن نیازمند است.

و در خویشاوندی، ثور همان است که آیین‌ها را نگاه می‌دارد، مهمانی را میزبانی می‌کند و به یاد دارد کارها چگونه کرده می‌شود. این کارِ دیده‌نشده است و سببِ آن است که خانواده هنوز کار می‌کند.

متولدین اردیبهشت در کار و مال

ثور را آنجا بنشانید که کیفیت بر زمان انباشته می‌شود: پیشه و ساختن، کشاورزی و خوراک، مال و ادارهٔ دارایی، معماری، کالای ماندگار، موسیقی و کارِ صدا، پزشکی، و هر نهادی که کسی می‌خواهد که پانزده سالِ دیگر هم آنجا باشد. مزیتِ این برج تندی نیست؛ بسیار پایین بودنِ نرخِ خطاست.

و ناسازگارهایش: کارهایی که هر فصل می‌چرخند، و جایگاه‌هایی که پیوسته بازآفرینیِ خویش می‌طلبند. ثور در دگرگونیِ دائم به چالش کشیده نمی‌شود؛ هدر می‌رود.

و در مال، اندوزندهٔ طبیعیِ فلک است: پیوسته می‌کِشد، غریزی می‌اندوزد، و از وام بیزاری‌ای دارد که نزدیک به تنانه است. و خطای آشنایش وارونهٔ خطای حمل است: نه تعهدِ زودهنگام، که نگاه داشتنِ دیرهنگام، چون داراییِ زیان‌ده و حقوقِ راکد و خانه‌ای که بار شده است. اگر برخاستنی در کار دارید، حملی‌ای را به یاری بگیرید؛ آنان به پایان‌بردنِ شما همان‌قدر نیازمندند که شما به آغازیدنِ ایشان.

گلو و تن، و آنچه پزشکانِ کهن نسبت دادند

در تقسیمِ کهنِ اندام بر برج‌ها، گردن و گلو از آنِ ثور است، یعنی سپرِ گردن و حنجره و تارهای آوا، درست زیرِ سرِ حمل. و متونِ کهن این برج را به گلودرد و خشکیِ گردن و عیبِ صدا پیوستند.

نجومِ پزشکی می‌خوانَد که فشارِ هر برج کجا می‌نشیند؛ تشخیص نمی‌دهد، و نشانهٔ بیماری جایش نزدِ پزشک است. ثور تنش را در گردن و شانه انبار می‌کند، و ثوری که تنگی را از راهِ تن می‌گذراند، در پیاده‌روی و باغبانی و آواز، آشکارا خوش‌نشین‌تر است از آنکه فقط فرو می‌خوردش.

مرد متولد اردیبهشت

مرد متولد اردیبهشت را در دیدارِ نخست به آرامش می‌شناسند، و این آرامش بی‌خبری نیست؛ وزنِ کسی است که می‌داند کجا ایستاده. کم می‌گوید و دیر رأی می‌دهد، اما رأیی را که داد به آسانی پس نمی‌گیرد. ناهید، خداوندِ برجِ او، ذوقی به او داده که در خوراک و جامه و خانه پیداست: چیزِ ارزان و شتاب‌زده را خوش ندارد، و آنچه می‌خرد برای سال‌ها می‌خرد.

در عشق شکارچی نیست، باغبان است. آهسته نزدیک می‌شود، دیرزمانی می‌سنجد، و آنگاه که دل بست، ماندنی است. مهرش را با فراهم کردن نشان می‌دهد: خانه‌ای امن، سفره‌ای گشاده، دستی که در روزِ سخت حاضر است. سخنِ عاشقانه را کمتر می‌گوید و بیشتر به جا می‌آورد. از همسر وفا و آرامش می‌خواهد، و ناپایداری و بازیِ دلبری او را برنمی‌انگیزد، که از میدان بیرون می‌برد. رشکش آهسته می‌جوشد و دیر بروز می‌کند، و ریشه‌اش همان تملک است که آزمونِ دیرینهٔ این برج است.

در خانه می‌خواهد هر چیز سرِ جای خود باشد و دخل و خرج روشن. پدری است که فرزند را با نظم و خوراک در وقتِ خود و خانه‌ای پیش‌بینی‌پذیر بزرگ می‌کند. درسی که باید بیاموزد آن است که دگرگونی را همیشه دشمن نشمارد، و بگذارد فرزند و همسر گاه از راهی بروند که او پیش‌بینی نکرده بود. همسری که گفت‌وگو را با او به اولتیماتوم نمی‌کشاند و حوصلهٔ آهنگش را دارد، پایدارترین همراهِ فلک را به دست می‌آورد.

زن متولد اردیبهشت

سعدی غزلی را با این مصراع می‌آغازد: «اولِ اردیبهشت‌ماهِ جلالی / بلبلِ گوینده بر منابرِ قضبان». زن متولد این ماه چیزی از همان باغِ به اوج رسیده را با خود دارد: حضوری پُر و آرام، و زیبایی‌ای که در نمایش نیست و در کیفیت است. ناهید خداوندِ برجِ اوست، و این در او به شکلِ ذوقی ظریف درمی‌آید: در رنگِ جامه، در عطر، در خانه‌ای که پا گذاشتن در آن آسوده‌تان می‌کند.

در عشق شتاب نمی‌کند، و شتاباندنش نتیجهٔ وارونه دارد. نخست می‌سنجد که این پیوند ماندنی است یا نه، و تا یقین نیابد دل نمی‌سپارد. اما چون سپرد، از وفادارترین زنانِ دوازده برج است، و مهرش را در کارهای کوچکِ هرروزه نشان می‌دهد: خوراکی که می‌پزد، چیزی که به یاد سپرده، آرامشی که در خانه نگاه می‌دارد. آنچه دورش می‌کند بی‌ثباتی است و وعده‌ای که به عمل نرسد؛ و آنچه نگاهش می‌دارد امنیت است و احترام، و همراهی که لذت‌های ساده را با او قسمت کند.

خانه‌ای که او بسازد جایی است که همه می‌خواهند در آن بمانند. مادری است شکیبا و استوار، که فرزند را با نظم و نوازش بزرگ می‌کند. و خطای آشنایش آن است که در وضعی که «بد نیست» بیش از اندازه بماند، چون ترکِ آسایش برایش از هر چیز دشوارتر است. کسی که کنارِ اوست باید گاه دستش را بگیرد و به سوی دگرگونیِ لازم ببرد، بی‌آنکه او را بشتاباند.

سازگاری متولدین اردیبهشت با ماه‌های دیگر

هر جفتِ این فصل زمینی است که دو خورشید از آن آغاز می‌کنند، یعنی بادِ غالبِ میانِ آن دو؛ و زایچه‌های کامل نشان می‌دهند این راه چگونه پیموده می‌شود: دو ماه، زهره و مریخ، و نظرهای میانِ دو زایچه. در یک کلام، آسان‌ترین همراهانِ ثور متولدین تیر و دی‌اند، یعنی سرطان و جدی، و متولدین شهریور و اسفند، سنبله و حوت، نیز با او خوش می‌سازند. دشوارترینشان متولدین مرداد و بهمن‌اند، اسد و دلو، که بر تربیعِ ثابتِ اویند؛ و متولدین آبان، یعنی عقرب، بر قطرِ او نشسته‌اند. هر دو برج را در سنجهٔ سازگاریِ ما بیازمایید، یا با قرائتِ سازگاریِ کامل دورتر بروید.

ثور و حمل (اردیبهشت و فروردین)

حمل آن افروختن را می‌آورد که ثور ندارد، و آن شتابی را که ثور برنمی‌تابد. زهره و مریخ در تنانه‌ترین چهره‌شان: کششی راستین و سایشی راستین، و همیشه بر سرِ آهنگ. آنگاه می‌سازد که حمل بیاغازد و ثور بگزیند که زندگی بشود یا نه.

ثور و ثور (اردیبهشت و اردیبهشت)

آسایشی ژرف، خوراکی نیکو، و خانه‌ای که می‌گردد. دو برجِ خاکیِ ثابت در نزدیکِ همه چیز هم‌داستان‌اند، و این آرام‌بخش است تا آنگاه که چیزی براستی باید دگرگون شود و هیچ‌یک برای آغازیدن ساخته نشده. با نیرویی از بیرون می‌بالد؛ بی‌آن می‌ماسد.

ثور و جوزا (اردیبهشت و خرداد)

جوزا برجِ همسایه است و خویِ وارونه: تند، سخنور، دگرگون‌شونده. ثور او را ناجدی می‌یابد و او ثور را نجنبنده. چون بسازد، جوزا ثور را از سنگ‌شدن باز می‌دارد و ثور جوزا را زمینی می‌دهد که فرود آید؛ سودی راستین برای هر دو، و کم‌وقت آسان.

ثور و سرطان (اردیبهشت و تیر)

سرطان از آسان‌ترین‌های این فهرست است. خاک و آب، و هر دو در بندِ خانه و ایمنی و پیوستگی. سرطان هم‌دلیِ عاطفی می‌آورد و ثور استواری. و خطرِ مشترک زندگی‌ای است چنان آسوده که هیچ‌یک از خانه بیرون نمی‌رود.

ثور و اسد (اردیبهشت و مرداد)

اسد تربیعی ثابت می‌سازد: دو برج که هیچ‌یک تن به کوتاه‌آمدن نمی‌دهد. کششی راستین هست و ستیزی راستین بر سرِ اینکه سلیقهٔ که شرط را می‌گذارد. هر دو وفادارند و هر دو بلندنظر، پس یا بسیار دیر می‌پاید یا پرصدا فرو می‌ریزد.

ثور و سنبله (اردیبهشت و شهریور)

سنبله عنصر و جدیت را با او قسمت می‌کند. در عمل بسیار سازگارند: سنبله آنچه را ثور نگاه می‌دارد بهتر می‌کند. و سایش آنجاست که نیازِ سنبله به تنظیم با احساسِ ثور برخورَد که «همین که هست خوب است».

ثور و میزان (اردیبهشت و مهر)

میزان خداوندِ برج را با او شریک است و دیگر هیچ. هر دو زهره‌ای‌اند و اهلِ زیبایی و ذوق و سازگاری، اما میزان آن را از بادِ تجرید می‌گذراند و ثور از خاکِ داشتن. در ذوق هم‌داستان، در خوی جدا، و بارها در هم‌کاریِ دراز بهتر از زناشویی.

ثور و عقرب (اردیبهشت و آبان)

عقرب بر قطرِ او نشسته، و این از نیرومندترین محورهای فلک است: زهره و مریخ، داشتن و درآمیختن، مادی و دگرگون‌کننده. کششی سترگ؛ و همهٔ پرسش بر سرِ مهار است، که به چانه‌زنیِ درازی بدل می‌شود بر سرِ اینکه که مالکِ چیست، و حتی مالکِ یکدیگر.

ثور و قوس (اردیبهشت و آذر)

قوس افق می‌خواهد و ثور خانه. اختلاف در ریشه است نه در رویه، و از این روست که این جفت بیشتر به دوستی‌ای بزرگ می‌رسد یا زناشویی‌ای دشوار.

ثور و جدی (اردیبهشت و دی)

جدی تثلیثِ خاکیِ دیگر است و از پایاترین‌هایی که در دسترس است. جدیتی مشترک دربارهٔ کار و مال و زمان. جدی بلندپروازی می‌آورد و ثور بهره بردن؛ و ثور همان است که به جدی می‌آموزد ساختن برای آن بود که در آن زیسته شود.

ثور و دلو (اردیبهشت و بهمن)

دلو تربیعِ ثابتِ دیگر است. ثور برجِ آن است که هست؛ دلو برجِ آن است که می‌توانست به‌جایش باشد. هر دو نجنبنده‌اند، در دو سوی مخالف. شورانگیز و براستی دشوار.

ثور و حوت (اردیبهشت و اسفند)

حوت جفتی است نرم و آزموده. ثور به حوت زمین و پناه می‌دهد؛ حوت به ثور خیال می‌دهد و راهی بیرون از تحت‌اللفظی بودن. و خطر آنکه ثور تنها بزرگسالِ این پیوند شود.

سنگ ماه تولد اردیبهشت، رنگ و عدد شانس

اهلِ فن نسبت‌های هر برج را نخست از خداوندِ آن می‌گیرند، چون برج خانهٔ اوست. ثور خانهٔ زهره است، پس روزش جمعه است، آدینه، روزِ ناهید در شمارِ روزهای هفته بر هفت ستاره؛ روزی که کارهای مهر و آرایش و آشتی و خریدنِ چیزهای ماندنی را در آن می‌نهند. نخستین ساعتِ پس از برآمدنِ آفتاب در آدینه ساعتِ خودِ زهره است، و دلالتِ روز و ساعت در آن یکی می‌شود. و فلزش مس است، فلزِ زهره در کتاب‌های کهن، که چون زمان بر آن بگذرد زنگارِ سبز می‌گیرد، به رنگِ بانوی خویش.

اما فهرست‌های سنگ یکسان نیستند. شناخته‌ترین سنگی که به متولدین اردیبهشت نسبت می‌دهند زمرد است، سنگِ ماهِ مه در فهرستِ ماه‌ها، که سبزی‌اش سبزیِ زهره است. بسیاری از اهلِ کار کوارتزِ صورتی را نیز به ثور می‌دهند، و الماس را از دو راه: هم سنگِ زهره در سنتِ هندی است و هم سنگِ آوریل برای آنان که در روزهای آوریلیِ این برج، یعنی دههٔ نخستِ اردیبهشت، زاده‌اند.

رنگش نزدِ بیشترِ اهلِ فن سبز و صورتی است، دو رنگِ زهره، و رنگِ گرمِ خاک نیز در پیِ آن‌ها می‌آید. نظامی در هفت‌پیکر بهرام را روزِ آدینه به گنبدِ سپید می‌برد، نزدِ شاهزادهٔ ایرانی؛ و این رنگِ روزِ ناهید است در شعرِ پارسی، جدا از رنگی که اهلِ کار امروز برای خودِ برج برمی‌گزینند. و عدد شانسش شش است، چون در حسابِ اعدادی که به کلدانیان نسبت می‌دهند، و اهلِ عدد نسبت‌های ستارگان را بر آن بنا کرده‌اند، شش از آنِ زهره است؛ و دو را نیز بر آن می‌افزایند، چون ثور دومین برجِ دایره است.

نام‌آورانِ متولد اردیبهشت

ویلیام شکسپیر (۲۳ آوریل ۱۵۶۴ بنا بر مشهور)، کارل مارکس (۵ مه ۱۸۱۸)، زیگموند فروید (۶ مه ۱۸۵۶)، پیوتر ایلیچ چایکوفسکی (۷ مه ۱۸۴۰)، سالوادور دالی (۱۱ مه ۱۹۰۴)، آدری هپبورن (۴ مه ۱۹۲۹)، دیوید اتنبورو (۸ مه ۱۹۲۶)، دیوک الینگتون (۲۹ آوریل ۱۸۹۹)، برتراند راسل (۱۸ مه ۱۸۷۲) و مالکوم ایکس (۱۹ مه ۱۹۲۵).

و سخنی دربارهٔ تاریخ‌ها، که دو تن از اینان بدان نیازمندند. بیست‌وسومِ آوریلِ شکسپیر تاریخی یولیانی و سنتی است؛ او را در بیست‌وششم غسل تعمید دادند و روزِ زادن را از آن استنباط کرده‌اند. اما برگردانِ گریگوریِ آن سومِ مه می‌شود، پس به هر دو حساب ثور است و آوردنش رواست. و بیست‌وپنجمِ آوریلِ چایکوفسکی در گاه‌شمارِ یولیانیِ روسی برابرِ هفتمِ مه است، و او نیز به هر دو حساب ثور است. و آنجا که برگردان برج را دگرگون می‌کرد، چنانکه با لئوناردو داوینچی در نوشتهٔ حمل، نام را نیاوردیم و خطای اینترنت را باز نگفتیم.

موسمِ ثور از آنِ همه است

نزدیکِ سی روز در هر سال خورشید از ثور می‌گذرد، در حقِ هر کس، و سنت آن را موسمِ استوار کردن می‌شمارد: نه آغازیدنِ چیزها و نه مرورشان، که مادی کردنِ آن‌ها که نیکویند. موسمِ حمل می‌گزیند؛ موسمِ ثور هزینه می‌کند و می‌کارد و می‌سازد.

پس برجتان هر چه باشد، این همان پنجره‌ای است که متونِ کهن برای سپردنِ سرمایه می‌گذارند: ماهِ بیعانه و کاشت و قرارداد، و ماهِ پرداختنِ بهای آنچه برگزیده‌اید. و بی‌سبب نیست که نیمکرهٔ شمالی در همین ماه می‌کارد.

فال روزانه متولدین اردیبهشت

این نوشته سرشتِ پایدارِ برج را وصف می‌کند، و آسمانِ هر روز سخنِ دیگری دارد. آن سخن را در فال روزانهٔ برج ثور بخوانید، که هر روز تازه می‌شود و رایگان است؛ و اگر طالعِ خود را می‌دانید، فالِ برجِ طالع را نیز کنارش بگذارید، چون اهلِ فن آسمانِ روز را از هر دو می‌سنجند.

و اگر در روزِ آخرِ فروردین یا روزهای پایانیِ اردیبهشت زاده‌اید و برجتان را به یقین نمی‌دانید، از برجِ شما بر پایهٔ تاریخ تولد آغاز کنید؛ آنجا برای هر روزِ سال صفحه‌ای هست که برجِ آن روز را می‌گوید.

فراتر از برجِ آفتابی

هر چه گفته شد یک جایگاه را وصف می‌کند از ده‌ها. اگر این را خواندید و نزدیکِ هیچ‌یک را در خود نیافتید، این خود دانستنی است نه ردّیه: ثورِ بی‌قرارِ پرگویِ تشنهٔ دگرگونی بیشتر ماهش در جوزاست، یا در حمل انبوهی دارد، یا طالعی ذوجسدین دارد که سخن می‌گوید.

طالع چیست را بخوانید، سپس برجِ قمریِ خویش را، سپس آنکه این سه چگونه به هم می‌آیند، و ببینید زایچه به‌راستی چه دارد. و اگر نزدیکِ سی‌سالگی هستید و آن زندگیِ آسوده کم‌کم به دام می‌مانَد، بازگشتِ زحل به احتمالِ بسیار سبب است.

همه را رایگان در صفحهٔ زایچه بشمارید، آسمانِ امروزتان را در طالعِ ثور ببینید، و هرگاه خواستید همهٔ ابزار خوانده شود نه خلاصه‌اش، قرائتِ زایچه جای آن است.

پرسش‌های رایج درباره متولدین اردیبهشت

متولدین اردیبهشت چه برجی هستند؟

متولدین اردیبهشت برج ثورند، از نزدیکِ ۲۰ آوریل تا ۲۰ مه. خورشید هر سال در روزهای پایانیِ فروردین به ثور درمی‌آید و در روزهای پایانیِ اردیبهشت به جوزا می‌رود، پس زادگانِ روزهای مرزی برجِ خود را با زایچه می‌سنجند.

ویژگی‌های متولدین اردیبهشت چیست؟

شکیبی سترگ، حضوری که مجلس را آرام می‌کند، هوشِ حسی در خوراک و آوا و بافت، و وفایی دراز. کاری را که آغاز کنند به پایان می‌برند، چون ایستادن در نیمهٔ راه بر آنان دشوارتر از ادامه دادن است.

معایب متولدین اردیبهشت چیست؟

اینکه پرهیز از شتاب به لجاجتی دست‌نیافتنی بدل شود، و آسایش خندقی شود که بیش از وقت در آن بمانند. تملک نیز از آن جمله است، و خشمی فروخورده که دیرزمانی انباشته می‌شود و یکباره می‌شکند.

متولدین اردیبهشت با متولدین چه ماهی سازگارترند؟

آسان‌ترین همراهانشان متولدین تیر و دی‌اند، یعنی سرطان و جدی، و با متولدین شهریور و اسفند نیز خوش می‌سازند. دشوارترین پیوند با متولدین مرداد و بهمن است، و متولدین آبان بر قطرِ ایشان کششی سترگ و کشمکشی بر سرِ مهار می‌آورند.

سنگ ماه تولد اردیبهشت چیست؟

شناخته‌ترین سنگِ متولدین اردیبهشت زمرد است، و کوارتزِ صورتی و الماس را نیز در فهرست‌های دیگر به آنان نسبت می‌دهند. رنگشان سبز و صورتی است، عدد شانسشان شش، و روزشان جمعه.

سیارهٔ حاکم بر متولدین اردیبهشت چیست؟

خداوندِ برج ثور زهره است و عنصرش خاک، با طبعِ ثابت که بهار را در پُری‌اش نگاه می‌دارد. ماه در این برج شرف دارد و مریخ وبال، و هیچ‌یک از هفت سیاره در آن هبوط ندارد.

طالع

آخرین به‌روزرسانی: ۴ آبان ۱۴۰۵

کتابخانه هنر را می‌آموزد. خوانش آن را بر شما می‌گشاید.

خوانش شخصی‌تان را بگیرید