برج حمل (متولدین فروردین): ویژگیها، مرد و زن، عشق و سازگاری

نخستین برج و خانهٔ مریخ: ویژگیها و معایب متولدین فروردین، مرد و زن حملی، عشق و کار، سنگ و رنگ و عدد شانس، و سازگاری با ماههای دیگر.
دایره از حمل میآغازد، و این قرارداد نیست. نقطهٔ صفرِ منطقةالبروج بر همان دمی بسته است که خورشید از خطِ استوای آسمانی به سوی شمال میگذرد، یعنی لحظهٔ اعتدالِ بهاری؛ و ستارهشناسان دو هزار سال است آن نقطه را «سرِ حمل» میخوانند و هنوز بُعدِ مطالع را از آن میشمارند. هر درجه از هر برج، از آنجا شمرده میشود که حمل آغاز میگیرد. هر چه دربارهٔ زادگانِ فروردین بگویند، این را باید گفت که برجی را بر دوش دارند که همهٔ حساب از آن برمیخیزد؛ و در بیشترشان از این نشانی پیداست.
برج حمل، برجِ متولدین فروردین، نخستین برج از دوازده برج است: آتشی و پیشرو، به خداوندیِ مریخ، و نشانش قوچ. آنچه در پی میآید آن را چنان میخواند که اهلِ این فن میخوانند: ویژگیهای متولدین فروردین و معایبشان، مرد و زنِ این برج، رفتارشان در عشق و کار، سنگ و رنگ و عدد شانسشان، و اینکه با متولدین کدام ماهها میسازند.
برج حمل در یک نگاه
هنگام: نزدیکِ ۲۱ مارس تا ۱۹ آوریل، یعنی فروردین. نشان: قوچ، ♈. عنصر: آتش، یکی از عناصر اربعه. طبع: پیشرو (منقلب)، از برجهایی که فصل را میگشایند. خداوندِ برج: مریخ، که پارسیگویان بهرامش خواندهاند. شرف: خورشید، که کهنان شرفش را در درجهٔ نوزدهمِ حمل نهادهاند. وبال: زهره. هبوط: زحل. روشنترین ستارهاش: حَمَل یا رأسالحمل، که نامِ عربیاش به زبانِ همهٔ ملتها رفت. و از تن، در طبِّ کهن: سر و روی. موسمش: نخستین هفتههای بهار در نیمکرهٔ شمالی، آنجا که این دانش نوشته شد.
و این چهار سطرِ خداوندی و شرف و وبال و هبوط آرایه نیستند. کهنترین چیزیاند که در این فن کار میکند، و بابِ کرامتهای ذاتی نام دارد؛ و بیشترِ آنچه این نوشته دربارهٔ حمل میگوید از همین میزاید، نه از فهرستهای خُلقیات.
تاریخ تولد متولدین فروردین
خورشید در روزی ثابت از گاهشمار به حمل درنمیآید. درآمدنش سالی نزدیکِ یک روز پس و پیش میشود، زیرا سالِ مداری شمارِ درستی از روزها نیست؛ و این همان سببی است که ما را به سالِ کبیسه نیازمند کرده است. پس آن که در بیستم یا بیستویکمِ مارس زاده، یا در نوزدهم و بیستمِ آوریل، براستی میتواند این سو یا آن سویِ مرز افتاده باشد؛ و فیصله با سالِ زادن است و ساعت و کمربندِ زمانی.
و مرزِ ماهِ شمسی با مرزِ برج همیشه بر یک روز نمیافتد. یکم فروردین با تحویلِ سال میآید و تقریباً با درآمدنِ خورشید به حمل یکی است، اما خورشید در یکی دو روزِ پایانیِ فروردین به ثور میرسد؛ پس زادهٔ آن روزها، مانندِ زادهٔ لحظههای پیش از تحویل، باید سال و ساعتِ خود را بسنجد.
مقالهای این را فیصله نمیدهد، و هر جایی که بازهای ثابت بنویسد و این هشدار را نیاورد، سادهسازی کرده است. تنها زایچهای که بر تاریخ و ساعت و جای زادنِ شما بسته شود فیصله میدهد، و زایچهیابِ رایگانِ ما آن را در چند ثانیه میبندد. اگر زادنِ شما تا دو روزِ یکی از دو کرانه است، پیش از خواندنِ باقی همین کار را بکنید؛ نیمی از آنان که خود را «بر مرز» میپندارند، آشکارا از این برجاند یا از آن.
نماد برج حمل: قوچ، پیش از آنکه قوچ باشد
افسانهٔ یونانی، قوچی زرین است که دو کودک را از مرگ برد. هِلِه از پشتش در تنگهای افتاد که هنوز نامش را دارد، فْریکسوس رَست، و پشمِ آن قوچ، یعنی پشمِ زرین، آماجِ سفرِ آرگوناتها شد؛ و قوچ را به پاداشِ رهانیدن در ستارگان نشاندند.
اما صورتِ فلکی از این قصه کهنتر است و همیشه این را بر دوش نداشت. در فهرستهای بابلی، که لوحِ مولآپین در پیشاپیشِ آنهاست، همان پارهٔ آسمان «مزدور» بود: کارگرِ کشت، وابسته به دوموزیِ شبان، نه قوچ. صورت دگرگون شد آنگاه که دانش از میانرودان به یونان رفت، و جایگاه نه.
و در این اشارتی است. نگارههای منطقةالبروج رسوبیاند که تمدنها یکی پس از دیگری نشاندهاند: نخست رصدِ بابلی، سپس افسانهٔ یونانی، سپس ترکیبِ هلنی، و آنگاه قرنها پیرایش به دستِ ستارهشناسانِ ایرانی و عرب، پیش از آنکه چیزی از آن به لاتینِ اروپا برسد. وحیِ یک شب نیست، و از همین رو دلکشتر است.
نوروز و برج حمل: سهمِ ایرانی در این خانه
اینجا جایی نیست که احکامِ نجوم را چون مهمانی ترجمهشده بخوانیم. سالِ ما از همینجا میآغازد: نوروز همان لحظهای است که خورشید به حمل درمیآید؛ نه بامدادی قراردادی، که تحویلِ حقیقیِ سال، تا دقیقه. فروردین همان حمل است، و آن که در ایران زاده برجش را نه از جدولی بیگانه، که از سفرهٔ هفتسین و لحظهٔ تحویل میشناسد.
و کارِ بزرگتر این است که خیام و منجمانِ رصدخانهٔ ملکشاهی، در سالِ ۱۰۷۹ میلادی، گاهشماری جلالی را بر همین نقطه استوار کردند و چنان دقیق بستند که تا امروز از تقویمِ گریگوری، که پنج قرن پس از آن آمد، راستتر است. آغازِ سال بر لحظهٔ اعتدال نهاده شد، نه بر روزی که کسی برگزیده باشد؛ و ماههای جلالی در آغاز بر درآمدنِ خورشید به هر برج بسته بودند. از همین روست که تا سدهٔ گذشته ماهها را در دفترهای دیوانی به نامِ برجها مینوشتند، حمل و ثور و جوزا، و در افغانستان هنوز مینویسند. ابوریحان بیرونی در «آثار الباقیه» همین حسابها را میسنجد، و ابومعشرِ بلخی این فن را چنان پرورد که قرنها در اروپا از او ترجمه کردند. پس حمل نزدِ ما مهمان نیست؛ سرِ سال است.
«سرِ حمل» و ستارگانی که جابهجا میشوند

نقطهٔ اعتدال جابهجا میشود، و اهلِ فنِ جدی همیشه این را دانستهاند. زمین بر محورِ خویش آهسته میجنبد، و نامِ این جنبش تقدیمِ اعتدالین است، دوری تمام در نزدیکِ بیستوشش هزار سال. از این رو نقطهٔ اعتدال قرنبهقرن در صورتها واپس رفته است: از ستارگانِ حمل بیرون آمد و نزدیکِ سدهٔ یکمِ پیش از میلاد به ستارگانِ حوت درآمد. پس «سرِ حمل» امروز در برابرِ ستارگانِ حوت نشسته است.
احکامِ نجومِ مداری، که در ایران و ترکیه و جهانِ عرب و اروپا رایج است و بنیادِ این سایت نیز همان است، از خودِ اعتدال میسنجد، نه از ستارگانِ دیدنیِ پشتِ آن. و این گزینشی است خواسته، نه غفلت: بطلمیوس در تترابیبلوس لنگرِ اعتدالی را آشکارا میگوید. برجها نقشهٔ سالِ خورشیدی و فصلهای آناند، نه عکسِ آسمانِ امشب. و احکامِ نجومِ نجمی، که در هند تا امروز روان است، وارونهٔ این را برگزیده. دانستنِ اینکه کدام نقشه را میخوانید، آغازِ نیکو خواندن است.
مریخ، سیارهٔ برج حمل، چنانکه باید خوانده شود
حمل خانهٔ مریخ است، و بیشترِ آنچه در این برج راست است از آنچه سنت دربارهٔ این ستاره میگوید برمیخیزد. مریخ اصلِ جداکردن است: بریدن، لبه، مرزی که به زور کشیده میشود. اشتها و گرما و آهن و جراحی و رقابت و پیکار از آنِ اوست. و در آدمی، رانه میزاید و دلیری و آمادگی برای ناخوشایند بودن.
و اینجا نکتهای است که بیشتر از قلم میافتد. در بابِ بهرهٔ روز و شب، ستارگان یا روزیاند یا شبی، و مریخ ستارهای شبی است. زایچهای که پس از غروب بسته شود، مریخ را در شرطِ خوشش مینهد؛ و زایچهٔ روز، مریخ را گرمتر و درشتتر از آن میراند که به آسانی بتواند نگاهش دارد. این در کارِ سنتی از استوارترین تمایزهاست: حملیِ روززاد با تندخوییاش میجنگد، و حملیِ شبزاد آن را خرج میکند. و دانستنش رایگان است؛ ساعتِ زادنِ شما فیصله میدهد و زایچهیاب نشانتان میدهد.
و بنگرید که مریخ چه نیست: بدخواهی نیست. کهنان «نحسِ اصغر»ش خواندند، اما کارکردی که این نام میخواند به کاردِ جراح نزدیکتر است تا به دشنهٔ غدر: جداییِ لازم، که با مهارت میافتد یا بیمهارت.
عنصر برج حمل: آتشِ پیشرو، و معنای راستینش
هر برج، عنصری است ضرب در طبعی؛ و این جفت بیش از هر یک به تنهایی روشن میکند.
آتش عنصرِ افروختن و پیدایی است. میخواهد بر جهان اثر کند، اثرکردنش دیده شود، و از آن اثر معنایی برخیزد. سه برجِ آتشین در این شریکاند و جای یکدیگر را نمیگیرند. پیشرو میگشاید، ثابت نگاه میدارد، ذوجسدین میسازد. پس اسد، آتشِ ثابت، شعله را سالها بر پا میدارد؛ قوس، آتشِ ذوجسدین، آن را به جایی نو میبرد. و حمل، آتشِ پیشرو، خودِ جهیدنِ آتشزنه است.
و در این ترکیب هیچچیز برای دوام ساخته نشده، و این سودمندترین سخنی است که دربارهٔ این برج میتوان فهمید. حمل دوندهای شکستخورده در مسافتِ دراز نیست؛ دوندهای سرعتی است که درست ساخته شده و پیوسته در ماراتن ثبتنامش میکنند، گاه دیگران و بیشتر خودش.
ویژگیهای متولدین فروردین
آنچه از این همه در آدمی پدید میآید از آن سویِ اتاق شناخته میشود: کسی که برخاسته است و مجلس هنوز رایزنی میکند.
و این در زیستن، صراحتی است که بر مدارا پیشی میگیرد. حمل سخنِ راست را زود میگوید، اگرچه تاوانی گران دهد، و سپس از رنجی که افکنده در شگفت میماند؛ زیرا در تجربهٔ خودش، گفتن همان نیکی بود. در او شتابِ تصمیم هست، که بیش از آنکه بیباکی باشد تنگحوصلگی است با حالِ «هنوز نگزیدهام»، و این را در تن مییابد نه در اندیشه. در او اشتهای آغاز هست: نخستین روز، برگِ سپید، شهری که هنوز گشوده نشده. و در او دلیریای هست که ساختگی نیست؛ چون کاری بایسته شود و کسی برنخیزد، بارها این برج است که برمیخیزد.
و او را وفایی است از گونهای دیگر. مهرش را به پرسیدن و به یاد داشتنِ روزها نمینماید، که آن کالای برجهای دیگر است؛ مهرش را به دفاع مینماید. یارِ حملیِ شما شاید سالگردِ پیمان را یکسره از یاد ببرد و همو نخستین کسی باشد که میان شما و آنچه میآید بایستد.
آزمونها

هر توانی اینجا بهایی دارد، و کهنان در گفتنِ بها تعارف نداشتند. آنچه امروز «معایب متولدین فروردین» خوانده میشود، در زبانِ اهلِ فن بهای همان توانهاست.
شتاب. حمل در گشودن بیهمتاست و در میانهٔ کار بیشتر غایب. کارِ ناتمام، اندوهِ نهانیِ این برج است؛ نه از ناتوانی، که آنچه دلکش بود همان بود که هماکنون گذشت.
خشم، و بهویژه شکلش. خشمِ مریخی تند است و گرم و بلندآواز، و زیانش از همینجاست که کوتاه است. حملی بارها در شگفت میشود که آن ستیز را که او بسته است، نزدِ دیگران هنوز گشوده مانده. آنچه او پاککردنِ هوا میشمارد، دیگری ویرانیای مییابد که باید بییاریِ او مرمت کند.
و سستیای در بنیادِ برج که منجمان نامش را درست نهادهاند. زحل در حمل هبوط دارد. کارِ زحل شکیب است و حد و عاقبت و دوربینی، و این تنها جایی است در فلک که این معانی سستترند. تشخیصِ صادقانه همین است: نه اینکه حمل آهسته نتواند ساخت، که ساختنِ آهسته اینجا سربالایی است، و پرده افکندن بر آن به کسی سود نمیرساند. و در همان سنت پادزهری هست: خورشید در حمل شرف دارد. آنچه این برج تمامدل بر آن بایستد، در آن پیدا میشود چنانکه آفتاب پیدا میشود.
سه رویِ حمل: دهههای اول و دوم و سوم فروردین
سی درجه فراخنایی است، و کهنان هرگز آن را یکدست نگرفتند. هر برج به سه وجه یا «رو»ی دهدرجهای بخش میشود؛ نظامی که از ساعتهای ستارهایِ مصر به میراث رسید و در فنِ هلنی جذب شد. بر ترتیبِ کلدانی، وجههای حمل از آنِ مریخاند، سپس خورشید، سپس زهره. و چون خورشید هر روز نزدیکِ یک درجه میپیماید، این سه پاره کمابیش همان دهههای اول و دوم و سومِ فروردیناند.
صفر تا ده، دههٔ اول فروردین: وجهِ مریخ. حمل در نابترین حال: تندترین، ستیزندهترین، بیشکیبترین. قوچ بر قوچ.
ده تا بیست، دههٔ دوم: وجهِ خورشید. شرفِ خورشید در همین پاره است و اثرش پیداست: رانه به سوی سروری و پیدایی میرود نه به مغالبهٔ محض. گرمتر، بلندنظرتر، تواناتر بر بردنِ دیگران.
بیست تا سی، دههٔ سوم: وجهِ زهره. غریبترین و بیشتر وقتها دلرباترین: نیروی مریخ که در کارهای زهره روان میشود، یعنی هنر و کشش و ذوق و زیباییشناسیِ خودِ نبرد. زادگانِ این وجه بارها همانهایند که کسی حملیشان نمیپندارد.
روزِ تولد در فروردین شما را به دههای نزدیک میکند، اما درجهٔ دقیق از زایچه برمیآید، و در مرزِ دو دهه همان است که فیصله میدهد.
متولدین فروردین در عشق
حمل به صیغهٔ فاعل عشق میورزد: میطلبد، میگوید، میرسد. و آنچه در برابر میخواهد این است که او را نگردانند و کنایه نزنند و تدبیرش نکنند؛ میخواهد با او روبهرو شوند. ابهام زودترین راهِ از دست دادنِ حملی است، نه از آن رو که با احساس شکیب ندارد، که مواربه نزدِ او غیاب خوانده میشود.
و گرهِ آشنایش گرهِ طلب است. برجی که خداوندش مریخ است، سرشته است بر خواستنِ آنچه به سویش روان است؛ پس گذر از طلب به یافتن، همان لولایی است که بیشترِ پیوندهایش بر آن میچرخد. آنها که میمانند بیشتر آنهایند که دیگری در آنها آدمی مانده است بر پای خویش، با راهِ خویش، و این نه از سرِ حیله که براستی است. حمل نزدِ آن که در او گداخته است نمیماند.
و آنچه از همراه میخواهد، بیآرایه: کسی که در ستیز نشکند، و پس از ستیز کینه نگیرد. و هر دو نیمه شرط است. آن که تسلیم شود، حملی را با هوا در جنگ میگذارد و تنهایش میکند؛ و آن که کینه انبار کند، او را به گناهانی محکوم میکند که از یاد برده است.
و اگر بخواهید این را محققانه ببینید، نه تنها به برجِ آفتابی، تطبیقِ دو زایچه آن فن است که هر دو نقشه را رویاروی مینهد، و حجت را در سازگاری فعل است گفتهایم. و اگر پرسشِ شما از آن شدتی است که نمیدانید شناخت است یا چیزی دیگر، جایش شعلهٔ دوقلو یا همزادِ روح است.
متولدین فروردین در دوستی و خانواده
در دوستی، حمل همان است که ساعتِ دو بامداد صدایش میکنید، براستی و نه به تعارف. میآید، و کاری میکند. و آنچه به اطمینان نمیکند، جویا شدن در روزهای آرام است؛ و این بیاعتنایی خوانده میشود و کمتر وقتی چنین است.
در پدری و مادری، حمل فرزند را به توانایی میپرورد نه به آسودگی: استقلالِ زودرس، مسئولیتِ راستین، و بیزاری از درماندگی، که برای کودکی بخشش است و بر کودکی دیگر بار. و جایِ خطایش بیشکیبی با فرزندی است که آهنگش به طبع کندتر است، بهویژه فرزندِ ثور یا حوت، که لجاجت نمیکند بلکه برای شتاب ساخته نشده.
و در میانِ خویشان، حمل همان است که سخنی را میگوید که خانواده ده سال گردش چرخیده است. و این بارها سودمند است و کمتر سپاس میبیند.
متولدین فروردین در کار و مال
حملی را آنجا بنشانید که نود ثانیهٔ نخست کار را تمام میکند: بنیادگذاری، پزشکیِ اورژانس، وکالت در دادگاه، ورزشِ رقابتی، فروشی که جگر میخواهد، سربازی و امداد، و هر پیشهای که دشمنِ راستینش خودِ درنگ است. در این خانهها ساختِ او مزیت است نه سایش.
و ناسازگارهایش پیداست: کارِ کمیسیونی، چرخههای درازِ نگهداشت، جایگاههایی که ارزششان سالها در نهان انباشته میشود، و هر چه چشم به اجازهٔ دیگری داشته باشد. حملی در چنین کاری تنبل نیست؛ اسبی است در دالان.
و بهترین بنایی که برایش توان چید، آن است که برخاستن از آنِ او باشد و نگهداشت به کسی سپرده شود که آن را خوش دارد: ثوری، سنبلهای، جدیای. و این کاستیِ خوی نیست؛ خواندنِ درستِ آن است که این ابزار برای چه ساخته شده.
و در مال، همین قاعده روان است: حملی نیکو میکِشد و تند میگزیند، و این ترکیبی است عالی برای درآمد و بد برای اندوختن. خطای آشنایش ولخرجی نیست؛ تعهدِ پیش از وقت است، به معاملهای یا کاری یا خریدی، پیش از آنکه بررسی به پایان رسد.
سر و تن، و آنچه پزشکانِ کهن نسبت دادند

در تقسیمِ کهنِ اندام بر برجها، از سر تا پای، سر و روی از آنِ حمل است. و مریخ را گرمی و تب و آماس نسبت میدادند؛ پس متونِ قدیم این برج را به سردرد و تبهای ناگهانی و آسیبهای بالای گردن پیوستند. این نکته که حملی زخمهایش را بر پیشانی جمع میکند، آنقدر کهن هست که در منابعِ نوزایی بیاید.
نجومِ پزشکی میخوانَد که فشارِ هر برج کجا مینشیند؛ تشخیص نمیدهد، و نشانهٔ بیماری جایش نزدِ پزشک است. حمل تنگی را با تن میسوزاند: مریخ راهی تنانه میخواهد، و حملیای که تن را به کار میگیرد آشکارا خوشنشینتر است از آنکه نمیگیرد.
مرد متولد فروردین
در زبانِ پارسی مریخ را بهرام میخوانند، و همین نام بر بهرامِ گور، شاهِ شکارگرِ شاهنامه و هفتپیکر، نشسته است. مرد متولد فروردین همنامِ ستارهٔ خویش است: پیش از آنکه سخن بگوید از راه رفتنش پیداست، به مجلس چنان درمیآید که گویی برای کاری آمده، و رأیش را پیش از آنکه از او بپرسند میگوید. گرمی و پیشدستی و میلِ به بردن از بهرام است؛ و از شرفِ خورشید در برجش، غروری که از بزرگمنشی خالی نیست. نمیپذیرد که خُرد دیده شود، و نمیپذیرد کسی که در پناهِ اوست بیدفاع بماند.
در عشق جوینده است، به همان معنایی که شاعران میگفتند: پیش میآید، آشکار میگوید، و پیغامِ دوپهلو را تاب نمیآورد. دلش به کسی میرود که اندکی دیر به دست آید و آنگاه همقد در برابرش بایستد، و از کسی که در دیدارِ نخست در او محو شود زود سیر میشود. رشکش تند است و بلندآواز و کوتاه، درست مانندِ خشمش. شاید سالگرد را از یاد ببرد، اما اگر کسی به همسرش بیحرمتی کند، پیش از همه برمیخیزد؛ و مهرش را بیشتر در همین برخاستن نشان میدهد تا در گفتن.
در خانه میخواهد سخنِ آخر از آنِ او باشد، و آرامترین حالش آنگاه است که بیرون از خانه میدانی برای فرماندهی داشته باشد تا درونِ خانه به نبرد نیاز نیفتد. پدری است که فرزند را زود به آزمودن و افتادن و برخاستن وامیدارد. درسی که خودش باید بیاموزد شکیبایی است، با فرزندی یا همسری که آهنگش آهستهتر آفریده شده. و آن که میخواهد کنارِ او بماند، نه تسلیم میشود و نه کینه میگیرد: در ستیز میایستد و پس از ستیز میگذرد.
زن متولد فروردین
اگر بخواهند زنِ فروردینی را در یک تصویر بنشانند، گردآفریدِ شاهنامه است که زره پوشید و موی در خُود پنهان کرد و به میدانِ سهراب رفت، آنگاه که مردانِ دژ دودل مانده بودند. زن متولد فروردین همین پیشقدمی را در زندگیِ هرروزه دارد: آنچه میخواهد میگوید، کاری را که دیگران در آن دودلاند آغاز میکند، و منتظر نمیماند کسی در را برایش بگشاید. صراحتش آنان را که به کنایه خو گرفتهاند غافلگیر میکند، و همو نخستین کسی است که دعوا را، پس از آنکه گفتنی گفته شد، از یاد میبرد.
در عشق همتا میخواهد، نه پیرو و نه قیّم. هر که بکوشد او را بگرداند یا تندیاش را با پند نرم کند، دورش میکند؛ و هر که صراحتش را تاب آورد و به همان صراحت پاسخ دهد و سپس بخندد، نزدیکش میشود. مهرش را با کار مینماید: حاضر میشود، دفاع میکند، و بارِ کسی را که دوست دارد بر دوش میگیرد. گرهِ او همان گرهِ برجِ اوست، که جستن برایش شیرینتر از یافتن است؛ پس پیوندی میخواهد که زنده بماند، و زناشوییای که در تکرار بخوابد او را بیقرار میکند.
خانهاش پرشتاب است و پر از طرحهای تازه، و حوصلهٔ کارهای تکراری را کمتر دارد. مادری است که فرزند را به استقلال میپرورد: او را به آزمودن میفرستد و خود چون سدی پشتِ سرش میایستد. و نیکوست که در زندگیِ او کسی باشد که کارهای یکنواخت را خوش دارد، تا او به آنچه در آن بیهمتاست بپردازد، یعنی آغاز کردن و ایستادن.
سازگاری متولدین فروردین با ماههای دیگر
هر جفتِ این فصل زمینی است که دو خورشید از آن آغاز میکنند، یعنی بادِ غالبِ میانِ آن دو؛ و زایچههای کامل نشان میدهند این راه چگونه پیموده میشود: دو ماه، زهره و مریخ، و نظرهای میانِ دو زایچه. در یک کلام، آسانترین همراهانِ حمل متولدین مرداد و آذرند، یعنی اسد و قوس از عنصرِ خودش، و با متولدین خرداد و بهمن، جوزا و دلو، نیز خوش میسازد. دشوارترینشان متولدین تیر و دیاند، سرطان و جدی، که بر تربیعِ اویند؛ و متولدین مهر، یعنی میزان، بر قطرِ او نشستهاند. هر دو برج را در سنجهٔ سازگاریِ ما در دمی بیازمایید، و اگر خواستید دورتر بروید، قرائتِ سازگاریِ کامل هست.
حمل و حمل (فروردین و فروردین)
شناختی بیدرنگ و بینیاز از ترجمه، و نزدیکِ هشت ماه شکوهمند. دو برجِ پیشروِ آتشین، ابتکاری بیکران میزایند و نگهداشتی هیچ. تنها آنگاه میپاید که دو میدان براستی جدا باشند؛ رقابت در یک رشته همان است که این جفت را میسوزاند.
حمل و ثور (فروردین و اردیبهشت)
ثور شکیبِ حمل را میآزماید و به استواری پاداش میدهد. مریخ و زهره، دو نیمهٔ خداوندیِ کهن، در تنانهترین چهرهشان. حمل تکانه میدهد و ثور میگزیند که زندگی بشود یا نه. و سایش همیشه بر سرِ آهنگ است.
حمل و جوزا (فروردین و خرداد)
جوزا شتابی از گونهٔ دیگر میدهد، ذهنی و بازیگوش و ملولنشدنی، و صراحتِ او را بازی میگیرد نه زخم. باد آتش را میپرورد. و پروا آنکه هیچیک به طبع بهپایانبرنده نیست، پس کسی دیگر باید باشد.
حمل و سرطان (فروردین و تیر)
سرطان تربیعی سخت میسازد. کنایه و حافظهٔ درازش با صراحت و حافظهٔ کوتاهِ حمل میآویزد. با این همه مهرِ سرطان همان است که بسیاری از حملیان بیش از همه بدان نیازمندند و کمتر از همه میطلبند؛ پس این جفت یا آموزشی راستین است یا جنگی دراز و خاموش.
حمل و اسد (فروردین و مرداد)
اسد به افروختنِ او گرمی و دوام میافزاید، و از معدود برجهایی است که حمل را میستاید و زیرِ او پهن نمیشود. از آسانترینهای این فهرست. و خطر آنکه در خانه کسی نمیماند که ظرف بشوید.
حمل و سنبله (فروردین و شهریور)
سنبله آنچه را حمل آغازیده به پایان میبرد، و این باروریِ بزرگی است اگر هیچیک تفاوت را بر خود نگیرد. و جایِ گسست آنجاست که تصحیحِ سنبله به غرورِ حمل برخورَد: نقدی درست، بر کسی که درستی را حمله مییابد.
حمل و میزان (فروردین و مهر)
میزان بر قطرِ او نشسته است، و این پُربارترین محورِ فلک است: مریخ و زهره، اقدام و انصاف، آن که میگوید و آن که میسنجد. مقابله ناسازگاری نیست؛ دو نیمهٔ یک کار است، و این جفت درست به همان اندازه میسازد که هر یک از گرداندنِ دیگری به خویش دست بردارد.
حمل و عقرب (فروردین و آبان)
عقرب در خداوندیِ کهنِ مریخ با او شریک است، پس ربایش بیدرنگ است و ترازوی قدرت یکسره واقعی. دو چهره از یک ستاره: حمل نیرویش را بیرون و تند خرج میکند، عقرب نگاهش میدارد و میگرداند. شورانگیز، و کم آسوده.
حمل و قوس (فروردین و آذر)
قوس عنصر و اشتهای افقِ بعدی را با او قسمت میکند، با نیازی کمتر به بردن. بارها خوشترین جفت برای حملی. و هیچیک تدارکات را به دوش نخواهد گرفت.
حمل و جدی (فروردین و دی)
جدی تربیعِ سختِ دیگر است و همان شکیبِ زحلی را میآورد که حمل ندارد. زحل خداوندِ جدی است و در حمل هبوط دارد، و مریخ، خداوندِ حمل، در جدی شرف دارد؛ همهٔ قصه در همین داد و ستد است. پس یا بارورترینِ این فهرست است یا فرسایندهترین، و بارها هر دو، به نوبت.
حمل و دلو (فروردین و بهمن)
دلو آرمانی پیش مینهد که پهناورِ نیروی حمل باشد، و آن ناشیفتگیاش را حمل بیآنکه بداند آسایش مییابد. نخست در دوستی نیرومندترین است. و شکاف در دماست: حمل گرم است و شخصی، دلو سرد است و اصولی.
حمل و حوت (فروردین و اسفند)
حوت برجِ پیش از اوست بر دایره، گدازشی که پیش از هر آغازی است، و این دیدار هرجا که گیجکننده نباشد، لطیف است. حمل نگاه میدارد و حوت نرم میکند. و آنگاه میشکند که حمل نازکی را ناتوانی بپندارد، و بیش از آنکه بداند چنین میپندارد.
سنگ ماه تولد فروردین، رنگ و عدد شانس
اهلِ فن نسبتهای هر برج را نخست از خداوندِ آن میگیرند، چون برج خانهٔ اوست. حمل خانهٔ مریخ است، پس روزش سهشنبه است، روزِ بهرام در شمارِ روزهای هفته بر هفت ستاره؛ روزی که کارهای دلیریخواه و بریدن و آغاز کردن را در آن مینهند. نخستین ساعتِ پس از برآمدنِ آفتاب در سهشنبه ساعتِ خودِ مریخ است، و دلالتِ روز و ساعت در آن یکی میشود. و فلزش آهن است، فلزِ شمشیر و نیشتر، که در کتابهای کهنِ این فن بیگفتوگو از آنِ مریخ است.
اما فهرستهای سنگ یکسان نیستند. شناختهترین سنگی که به متولدین فروردین نسبت میدهند الماس است، که در فهرستِ سنگهای ماهها سنگِ آوریل است. یاقوتِ سرخ و عقیقِ سرخ را نیز برای سرخیِ آتشینشان به حمل نسبت دادهاند، و ایرانی که انگشترِ عقیقِ سرخ را از دیرباز در نقره نشانده، با این یکی از همه آشناتر است. مرجانِ سرخ سنگِ مریخ در سنتِ هندی است، و سنگِ خون (هلیوتروپ) را به آنان میدهند که در روزهای مارسیِ این برج، یعنی دههٔ نخستِ فروردین، زادهاند.
رنگش سرخ است، رنگِ مریخ در همهٔ کتابهای کهن، و قرمزِ تند و نارنجیِ آتشین نیز در پیِ آن میآیند. نظامی در هفتپیکر بهرامِ گور را روزِ سهشنبه به گنبدِ سرخ میبرد، و این همان پیوندِ روز و ستاره و رنگ است که در شعرِ پارسی نشسته. و عدد شانسش نُه است، چون در حسابِ اعدادی که به کلدانیان نسبت میدهند، و اهلِ عدد نسبتهای ستارگان را بر آن بنا کردهاند، نُه از آنِ مریخ است؛ و یک را نیز بر آن میافزایند، چون حمل نخستین برج است و یک نخستین عدد.
نامآورانِ متولد فروردین
ونسان ونگوگ (۳۰ مارس ۱۸۵۳)، مایا آنجلو (۴ آوریل ۱۹۲۸)، چارلی چاپلین (۱۶ آوریل ۱۸۸۹)، آرتا فرانکلین (۲۵ مارس ۱۹۴۲)، التون جان (۲۵ مارس ۱۹۴۷)، هانس کریستین اندرسن (۲ آوریل ۱۸۰۵)، امیل زولا (۲ آوریل ۱۸۴۰)، شارل بودلر (۹ آوریل ۱۸۲۱)، آکیرا کوروساوا (۲۳ مارس ۱۹۱۰)، مارسل مارسو (۲۲ مارس ۱۹۲۳) و لیدی گاگا (۲۸ مارس ۱۹۸۶).
و سخنی دربارهٔ آنان که نیستند. لئوناردو داوینچی در نزدیکِ هر فهرستِ حملی در اینترنت هست؛ اما تاریخِ زادنش، ۱۵ آوریلِ ۱۴۵۲، یولیانی است و به گریگوری ۲۴ آوریل میشود، پس ثور است. به همین سبب نیاوردیمش. و چند تنِ دیگر را که در بیستم و بیستویکمِ مارس زادهاند و ساعتِ زادنشان دانسته نیست نیاوردیم، زیرا بیساعت راهی نیست که بگوییم کدام سویِ درآمدن افتادهاند. مرجعی که کوتاهبودن را بر نادرستبودن ترجیح دهد، تنها مرجعی است که ارزشِ نقل دارد.
موسمِ حمل از آنِ همه است
و آخرین چیزی که وقتی برج را تنها دستهبندیِ زادروز بگیریم گم میشود: خورشید هر بهار نزدیکِ سی روز از حمل میگذرد، بیآنکه به زایچهٔ شما کاری داشته باشد، و سنت آن پاره را سرِ سالِ نجومی میشمارد. برای همین است که نوروز در ایران و افغانستان و آسیای میانه و کردستان درست در همین لحظه میآغازد، و برای همین بود که گاهشماری جلالی بر همین نقطه بسته شد.
پس برجتان هر چه باشد، این همان پنجرهای است که سنت برای آغازیدن میگذارد، نه برای مرور کردن. اگر کاری هست که یک سال است دربارهٔ آن میاندیشید، پندِ کهن این است که همینجا برگزینیدش.
فال روزانه متولدین فروردین
این نوشته سرشتِ پایدارِ برج را وصف میکند؛ اما آسمانِ هر روز سخنِ دیگری دارد، و جایش فال روزانهٔ برج حمل است که هر روز تازه میشود و رایگان است. اگر طالعِ خود را میدانید، فالِ برجِ طالع را نیز بخوانید، چون اهلِ فن آسمانِ روز را از هر دو میسنجند.
و اگر در روزهای نخست یا پایانیِ فروردین زادهاید و برجتان را به یقین نمیدانید، از برجِ شما بر پایهٔ تاریخ تولد آغاز کنید؛ آنجا برای هر روزِ سال صفحهای هست که برجِ آن روز را میگوید.
فراتر از برجِ آفتابی
هر چه گفته شد یک جایگاه را وصف میکند از دهها. بسیاری برجِ آفتابیِ خود را میخوانند، نیمی از آن را میشناسند، و بر این دانش حکمِ بیاعتباری میرانند؛ حال آنکه آنچه یافتهاند این است که ماه یا طالعشان خویی میبرد که خورشیدشان نقیضِ آن است. حملیِ آرام و آهسته بیشتر حملیای است که طالعش جدی است یا ماهش در حوت، و در این هیچ تناقضی نیست؛ باقیِ زایچه سخن میگوید.
پس اگر این نوشته شما را بد وصف کرد، این خود خبری است، نه ردّیهای. طالع چیست را بخوانید، سپس برجِ قمریِ خویش را، سپس آنکه این سه چگونه به هم میآیند، و ببینید زایچه بهراستی چه دارد. و اگر نزدیکِ سیسالگی هستید و همهچیز یکباره از هم گسسته، بازگشتِ زحل به احتمالِ بسیار سبب است.
همه را رایگان در صفحهٔ زایچه بشمارید، آسمانِ امروزتان را در طالعِ حمل ببینید، و هرگاه خواستید همهٔ ابزار خوانده شود نه خلاصهاش، قرائتِ زایچه جای آن است.
پرسشهای رایج درباره متولدین فروردین
متولدین فروردین چه برجی هستند؟
متولدین فروردین برج حملاند، از نزدیکِ ۲۱ مارس تا ۱۹ آوریل. درآمدنِ خورشید به حمل و ثور هر سال نزدیکِ یک روز پس و پیش میشود، پس زادگانِ روزهای مرزی برجِ خود را با زایچه میسنجند.
ویژگیهای متولدین فروردین چیست؟
صراحتی که بر مدارا پیشی میگیرد، شتاب در تصمیم، اشتهای آغاز، و دلیریای که ساختگی نیست. وفایشان را در دفاع از کسانشان باید دید، نه در جویا شدن و به یاد سپردنِ روزها.
معایب متولدین فروردین چیست؟
شتاب و رها کردنِ کار پیش از پایان، و خشمی تند و گرم و کوتاه که نزدِ دیگران زخمی ماندگار میگذارد. و شکیبِ ساختنِ آهسته در ایشان کم است، چون زحل در برجشان هبوط دارد.
متولدین فروردین با متولدین چه ماهی سازگارترند؟
آسانترین همراهانشان متولدین مرداد و آذرند، یعنی اسد و قوس از عنصرِ آتش، و با متولدین خرداد و بهمن نیز خوش میسازند. دشوارترین پیوند با متولدین تیر و دی است، و متولدین مهر بر قطرِ ایشان نیمهٔ دیگرِ کارشاناند.
سنگ ماه تولد فروردین چیست؟
شناختهترین سنگِ متولدین فروردین الماس است، و یاقوتِ سرخ و عقیقِ سرخ و مرجان و سنگِ خون را نیز در فهرستهای دیگر به آنان نسبت میدهند. رنگشان سرخ است، عدد شانسشان نُه، و روزشان سهشنبه.
سیارهٔ حاکم بر متولدین فروردین چیست؟
خداوندِ برج حمل مریخ است و عنصرش آتش، با طبعِ پیشرو که بهار را میگشاید. خورشید در این برج شرف دارد، زهره وبال، و زحل هبوط.
کتابخانه هنر را میآموزد. خوانش آن را بر شما میگشاید.
خوانش شخصیتان را بگیرید

