دو زایچه در کنار هم، و هوایی که میانشان است
یک برج، دو بار
نمره سازگاری
دو حمل در کنار هم، دو شعله‌ای که از یک آتش برخاسته‌اند؛ هر دو آغازگرند و هیچ‌کدام از ایستادن خوششان نمی‌آید.
آنچه این دو را به هم می‌کشد، شباهت بی‌پرده است. حمل در حمل خودش را می‌بیند: همان شتاب، همان صراحت، همان میل به اینکه اولین باشد. بهرام بر هر دو حکم می‌راند و از همین رو زبان مشترکشان زبان عمل است، نه زبان توضیح. دو آتش پیشرو کنار هم راه می‌افتند، هر کدام مشتاق گشودن راه، و هر دو خوشنود از اینکه سرانجام کسی هم‌قدمشان شده است. شجاعت یکی، شجاعت دیگری را بزرگ‌تر می‌کند.
شروع کردن برای این دو هرگز دشوار نیست. سفر ناگهانی، طرح تازه، تصمیم در یک لحظه؛ هر دو بی‌درنگ بله می‌گویند. صداقتشان خامی ندارد، چون هیچ‌کدام از حرف صریح نمی‌رنجند. انرژی میان آن‌ها پیوسته تازه می‌شود و کسالت در این خانه جایی ندارد.
دو پیشرو، دو فرمان، یک راه. وقتی هر دو می‌خواهند جلو بروند، کسی برای پشت سر نمی‌ماند و تصمیم‌های کوچک به نبردهای بزرگ تبدیل می‌شوند. خشم هر دو زود شعله می‌کشد و زود هم فرو می‌نشیند، اما آنچه در میانه گفته شده، می‌ماند. دیر یا زود هر دو حمل درمی‌یابند که پیروزی همیشه به معنای جلو بودن نیست.
جاذبه در این پیوند آنی است و شبیه برخورد دو جرقه. عشق میان دو حمل بی‌تعارف، پرشور و بی‌صبر است؛ هیچ‌کدام منتظر نمی‌ماند تا دیگری اول قدم بردارد. سوخت این آتش، رقابتی دوستانه و ستایشی دوطرفه است. مهربانی‌شان در کلمات نرم نیست، در کاری است که برای هم می‌کنند.
از حمل خواسته می‌شود گاهی از خط آغاز کنار بایستد و بگذارد حمل دیگر هم صدای شلیک را بشنود؛ نوبت دادن اینجا فروتنی نیست، هنر است. هر دو باید یاد بگیرند که عذرخواهی سریع نشانه‌ی ضعف نیست و سکوت بعد از دعوا را به گفت‌وگو بدل کنند.
مرد فروردینی و زن فروردینی یکدیگر را از دور می‌شناسند، چون هر دو با یک شتاب وارد اتاق می‌شوند. مرد حمل در عشق مستقیم است: می‌خواهد، می‌گوید و قدم اول را برمی‌دارد. زن حمل اما منتظر قدم اول کسی نمی‌ماند و همین، مرد حمل را هم غافلگیر می‌کند و هم شیفته. کشش میانشان از هم‌قد بودن می‌آید؛ هیچ‌کدام برای دیگری نقش بازی نمی‌کند. مرد برای زن حمل هماوردی است که از شور او نمی‌ترسد، و زن برای مرد حمل آینه‌ای است که خامی‌اش را بی‌تعارف نشانش می‌دهد. برخورد آنجاست که هر دو می‌خواهند فرمان را در دست داشته باشند؛ سر یک تصمیم کوچک صدا بالا می‌رود و غرور هر دو زخم برمی‌دارد. بهرام بر هر دو حکم می‌راند و این پیوند را آتشی دوطرفه می‌کند: گرم، تند، زودخشم و زودآشتی. آنچه نگهشان می‌دارد، نوبت دادن است. وقتی مرد فروردینی گاهی عقب بایستد و زن فروردینی گاهی جلو برود، و هر دو بپذیرند که عذرخواهی سریع از ارزششان کم نمی‌کند، این عشق سال‌ها تازه می‌ماند. معنای معنوی این پیوند روشن است: دو آغازگر یاد می‌گیرند که راه را با هم باز کنند، نه از روی شانه‌ی یکدیگر.
