Karabasan: Göğsün Üstündeki Ağırlık ve Geleneklerin Söylediği

Türkçe bu şeye verdiği adı iki kelimeden kurmuş, ve kurulumu şaşırtıcı derecede kesin: karabasan — kara ve basan.

Dikkat et, ad bir korkuyu anlatmıyor. Bir eylemi anlatıyor: üstüne basan şey. Bir yaratığın adı değil, olan şeyin tarifi — ve bu, sonradan bu konuda yazılanların çoğundan daha isabetli bir seçim, çünkü yalnızca algılanan şeyi söylüyor, fazlasını değil.

Ve tarif ettiği şey de kesin ve tanınabilir. Uyanıyorsun — tam anlamıyla uyanık, odanın farkında, kapının altındaki ışığın, kolunun nerede durduğunun — ve onu oynatamıyorsun; tutulma değil, yokluk. Sonra, vakaların büyük kısmında, göğsün üstüne bir ağırlık çöküyor ve tam bir kanaat geliyor: burada biri var. Çoğunlukla yatağın ayakucunda, ya da görebildiğinin hemen dışında. Saniyelerle birkaç dakika arası, sonra bırakıyor, ve sen kalbin küt küt atarken kalıyorsun.

İz bırakmış her kültürün buna bir adı var, ve adların hepsi aynı figürü tarif ediyor. Bu yazı, o örtüşmeden ne çıktığı hakkında — ve rüya geleneklerinin kendi içinden gelen, neredeyse hiç aktarılmayan bir tespit hakkında.

Adlar ve üzerinde anlaştıkları

Kelimelerle başla, çünkü kanıt onlar.

Türkçede karabasan. Arapçada cāsūm / cāthūm, bir şeyin üstüne çökmek, çömelmek anlamındaki kökten — duruşu tarif eden bir ad. Farsçada bahtak. İngiliz folklorunda uyuyanın üstüne binen gece cadısı. Japoncada kanashibari, demirle bağlanmış.

Fransızcada ise kelime folklordan hiç çıkmadı: cauchemar, eski Fransızcada bastırmak, çiğnemek anlamına gelen bir fiil ile, İngilizce nightmare'in içinde de oturan aynı gece yaratığından kurulmuş. İki dil de kötü rüyanın gündelik kelimesinin içinde folkloru taşıyor, ve ikisi de bunu unutmuş.

Şimdi bu adların ortak yanına bak, çünkü sıra dışı. Bunlar korku adları değil. Ağırlık, basınç, bağlanma ve çok belirli bir konum adları: göğsün üstünde, üstten, oturarak. Aralarında hiçbir temas olmayan kültürler, birbirinden bağımsız olarak korkunç rüya için genel bir kelime değil, üstüne oturup seni tutan bir şey için kesin bir kelime üretmiş.

Bu kadar tutarlı, bu kadar ayrıntılı, bu kadar çok ilgisiz dilde bildirilen bir şey, insanlara gerçekten olan bir şeyi tarif ediyordur. Soru, neyi olduğu.

Nöbetten önceki dakika

Sık yaşayanların bildiği ama neredeyse hiç yazılmayan pratik bir ayrıntı: pek çok kişide bir ön haber vardır, ve öğrenilebilir.

En bilineni yükselen bir uğultu ya da vınlamadır — sanki bir ses yaklaşıyormuş gibi. Bir başkası, dışarıdan görünmeyen bir iç titreşimdir. Bir diğeri, ayaklardan yukarı doğru ağırlaşan bir beden hissidir. Bunların hepsi uykuyla uyanıklık arasındaki aynı sınırdan gelir, ve dışarıdaki bir şeyin işareti değildir.

Bilmenin faydası ikili. Birincisi, korku başlamadan önce ad koymak için bir an verir: uğultunun bir ön haber olduğunu bilen kişi, ardından geleni ne olduğunu bilerek karşılar. İkincisi, orada küçük bir çıkış penceresi vardır — şimdi bir parmak oynatmak, gözü açmak, yan dönmek — ve pek çok kişi bununla nöbeti tamamlanmadan kesebiliyor.

Ön haberi olmayan varsa, bunda da bir sorun yok; insanların yaklaşık yarısı hiç uyarısız, ani bir başlangıç tarif ediyor. Bu buraya, ön haberi olup da bilmeyenler yıllarca uğultuyu ziyaretin parçası sansın diye değil, kapının zili olduğunu bilsin diye yazıldı.

Nöbetin üç biçimi

Anlatılanlar üç tanınabilir biçime ayrılır, ve hangisinin sana geldiğini bilmek herhangi bir genel açıklamadan daha işe yarar, çünkü her biri farklı şeye yanıt verir.

İçerideki. Odada biri var. En çok bildirilen biçim ve folkloru üreten bu: kapıda, yatağın ayakucunda, yaklaşan bir figür. Dikkatini nereye verdiğine dair pratik tavsiyeye en çok yanıt veren biçim de bu, çünkü figür aranmaktan ayrıntı kazanır.

Ağırlık. Göğüste, bazen boğazda basınç; ara sıra üstüne oturulmuş olma hissi. Adların tarif ettiği biçim budur — karabasan, cāthūm, cauchemar hepsi buraya işaret eder — ve nefes almaya değil vermeye yanıt veren biçim de budur.

Yüzme. Daha az konuşulur ve çoğu zaman hiç korkutucu değildir: yükselme, eğilme, yukarı ya da yataktan dışarı çekilme hissi. Bir azınlık bunu hoş bulur. İnsanların "bedenden çıkma" diye anlattığı deneyimlerle sınır komşusudur, ve bu komşuluğu bilmek önemli: aynı fizyolojik hâli iki kişinin neden bambaşka kayıtlarda anlatabildiğini açıklar — biri saldırı, öteki yükseliş.

Çoğu insan tek bir biçimi tutarlı biçimde yaşar. Bazıları üçünü de, kimi zaman aynı nöbette; ve sıra genellikle önce ağırlık sonra figürdür — bu da görüntünün nasıl kurulduğuna dair küçük bir ipucu: his gelir, ve zihin ona bir sebep üretir.

Bedenin yaptığı

Mekanizmayı bilmek işe yarar, ve bilmek deneyimi küçültmez, kolaylaştırır.

REM uykusunda — canlı rüyaların çoğunun görüldüğü evre — beden istemli kasları geçici bir felçte tutar. Bu koruyucudur ve standart donanımdır: koştuğun bir rüyada gerçekten kalkıp koşmamanın sebebi budur. Solunum ve göz hareketi sürer; neredeyse her şey tutulur.

Uyku felci, bilincin bu felç kalkmadan önce dönmesiyle olur. Zihin uyanıktır, oda gerçektir, ve beden henüz serbest bırakılmamıştır. İnsanların yaklaşık beşte biri bunu en az bir kez yaşar; yani nadir değil yaygındır — çoğu kişinin sandığından da yaygın, çünkü neredeyse kimse bahsetmez.

Odadaki varlık da aynı örtüşmeden gelir. Uykunun sınırındaki hâl — girişte hipnagoji, çıkışta onun aynası — algının tam yetkisiyle gelen görüntüler üretir, hayal gücünün daha düşük yetkisiyle değil. Bir figür hayal etmiyorsun; onu görüyorsun, görmenin beynin yaptığı bir iş olduğu anlamda. Göğüs basıncının da bir o kadar doğrudan bir kaynağı var: bu evrede solunum yüzeyseldir ve göğüs kafesi hareketi azalmıştır, ve uyanık olup kıpırdayamayan bir zihin, kısıtlı nefesi uyanıkken nasıl yorumlayacaksa öyle yorumlar.

Bunların hiçbiri folkloru yanlış çıkarmaz. Onu dışarıdan doğru kılar. "Göğsün üstüne bir şey çöküyor ve tutuyor" diyen bir gelenek, olan biteni dikkate değer bir kesinlikle tarif ediyordur; deneyimi insanın gerçekten durduğu yerden, yani içinden adlandırmıştır.

Kliniğin söylediği ve söylemediği

Türkiye'de "karabasan" aratınca çıkan sayfaların neredeyse tamamı hastane ve klinik sayfalarıdır, ve söyledikleri doğrudur. REM, atoni, tetikleyiciler, uyku hijyeni. Yukarıdaki bölüm zaten aynı şeyi anlatıyor.

Ama orada duruyorlar, ve durdukları yer tam olarak insanın asıl derdinin başladığı yer. Çünkü sabah üçte yatakta kalp çarpıntısıyla uzanan biri "REM atonisi" cümlesiyle rahatlamaz. Onun taşıdığı soru mekanizma sorusu değil: bu bana bir şey mi söylüyordu?

Ve bu soru meşrudur. Rüyalar bu kültürde anlamlı sayılır; bir rüyanın ne dediğini merak etmek batıl bir alışkanlık değil, çok eski ve çok yaygın bir insan tepkisidir. Klinik sayfası bu soruyu yanıtlamaz — çünkü onun işi değildir — ve yanıtsız kalan soru, gecenin ilerleyen saatlerinde çok daha kötü kaynaklara gider.

Bu yazının asıl katkısı orada: eksik yarıyı, geleneğin kendi içinden vermek. Ve verilecek cevap, sanılanın aksine, deneyimi küçülten bir cevap değil — rahatlatan bir cevap.

Geleneğin kendi ayrımı

Ciddi her rüya geleneği, okumadan önce ayırır; eline geçen her şeyi yorumlamaz.

Bu ayrımların en bilineni doğru rüyayı, kişinin gün içindeki meşguliyetinin uykuda devamı olan şeyi, ve sıkıntı veren karışık rüyayı birbirinden ayırır — ve üçüncüsü için açık talimat şudur: anlatılmaz ve yorumlanmaz; sahibi sığınır, yan değiştirir, ve üzerine bir şey bina etmez. Bu, teorik bir kenar not değil, pratik bir yönergedir.

Artemidoros, ikinci yüzyılda Yunanca yazan ve o gelenekle hiçbir bağı olmayan biri olarak, aynı ilk kesiği yaptı: bedenden ve iştahlarından doğup mevcut hâli bildireni, anlamlı olan ve okunabilenden ayırdı.

Şimdi karabasanı bu kategorilere karşı koy. Uykunun sınırında ani başlangıç. Tartışmasız bedensel — basınç, tutulma, nefes. Ve hayatlarında başka hiçbir ortaklık olmayan insanlar tarafından neredeyse aynı biçimde anlatılıyor. Her iki sistemde de mesaj olarak okunmayacak tarafa düşüyor.

Bu bir küçümseme değil. Tersinden oku, bir geleneğin korkmuş bir insana söylediği en şefkatli şeylerden biri: sana çözmek zorunda olduğun bir şey gönderilmedi. İçinde gizli bir talimat yok, hayatın hakkında bir hüküm yok, bir daha olmadan önce çıkarman gereken bir şey yok. Ve rüyayı en ciddiye alan gelenekler tam da bu çizgiyi çizenlerdir — üstelik insanları, bir arama sonucunun gece üçte önlerine koyacağı okumadan korumak için çizmişlerdir.

Bunu açıkça söylemek gerekir çünkü alternatifi pahalıdır. Karabasanının bir mesaj olduğuna inanan kişi, aylarca anlamını arar ve bulamaz, çünkü orada o cinsten bulunacak bir şey yoktur.

Anadolu'nun kendi çaresi

Halk anlatılarında karabasana karşı bir dizi tedbir vardır ve bunlara bakmak, ilk bakışta göründüğünden çok daha öğreticidir.

Yastığın altına demir bir şey — bir iğne, bir bıçak, bir anahtar — koymak yaygın olanıdır. Yatmadan önce bir şeyler okumak, sağ yana dönmek, ışığı büsbütün söndürmemek de sayılır. Bölgeden bölgeye ayrıntı değişir; değişmeyen bir şey var, ve asıl mesele o.

Hepsinde kişinin yapabileceği küçük bir iş vardır. Bu, dünyanın her yerindeki folklorda aynıdır: bir yerde yaratığın adını yüksek sesle söylemen gerekir, bir yerde başparmağını oynatman, bir yerde bir şey okuman, bir yerde demire dokunman. Görünüşte alakasız, aslında tek bir kalıp: bu deneyimi adlandırmış her kültür, ona bir de çıkış maddesi eklemiş, ve o madde her zaman kişinin gücü dâhilinde küçük bir eylem.

Şimdi bunun yanına yukarıdaki pratik tavsiyeyi koy: küçük parmağını oynat, adını koy, nefes ver. Tam olarak aynı biçim. Tanımı çaresizlik olan bir durumda, mümkün ve küçük bir eylem.

Bu tesadüf değil, ve folklorun ne iş gördüğünü gösteriyor. Karabasanı dayanılmaz kılan figürün kendisi değil, elinden hiçbir şey gelmemesidir. Bu deneyimle uğraşmış her kültür bağımsız olarak aynı sonuca varmış: insana yapacak bir iş verilmeli. Yastık altındaki iğne bir alet değil, bir zemin. Ve işe yarar — parmağın oynamasının yaradığı sebeple.

Görüntü neden her yerde aynı

Gelenek onu mesaj olarak okumayı reddediyorsa, açık bir soru gelir: peki görüntüler neden bu kadar benziyor?

Çünkü her yerde aynı üç malzemeden kuruluyor. Göğüste, bir kaynağa ihtiyaç duyan bir ağırlık var. Karanlık bir odada, o kaynağı konumlandıracak uyanık bir zihin var. Ve her kaynağı tehdit edici kılan tam bir hareketsizlik var. Bu üçüyle, elde kalan neredeyse tek tarif şudur: üstüne oturmuş, ağır, büyük ve bakan bir şey.

Değişen kostümdür, ve kostüm kültüreldir. Cinden söz eden bir toplum cinle karşılaşır. Ortaçağ Avrupa köyü kendi yaratığıyla karşılaşırdı. Yirmi birinci yüzyıl şehri bir gölgeyle, kapüşonlu bir siluetle, bazen teknolojiden bir şeye benzeyen bir şeyle karşılaşır. Dil bilgisi sabit, sözlük yereldir — deneyim insani ve yorum miras alınmışsa tam olarak beklenecek desen budur.

Bunun pratik bir faydası var. Kostüm yerel olduğu için, son zamanlarda okuduğun ve izlediğin şeyle değişir. Gece ziyaretleri hakkında çok içerik tüketenler daha ayrıntılı figürler bildirir. Bu utanılacak bir şey değil; bir nöbetten sonraki iki hafta ne okuduğuna, ve özellikle gece yarısı ne okuduğuna biraz dikkat etmek için bir sebep.

Nöbet sırasında ne işe yarar

Pratik, ve işe yarıyor. Bunları öğrenmiş olanların neredeyse hepsi, nöbetlerin bitmeden çok önce korkutucu olmaktan çıktığını söylüyor.

Hemen, kelimeyle adını koy. "Bu karabasan. Bir dakika sürer." Ad koymak bir formalite değil. Korkunun kurmakta olduğu yorumun yerine, içinde bir bitiş zamanı olan bir yorum koyar — ve bu tek başına çoğu insan için süreyi kısaltır.

Bütün bedenle savaşma. Büyük kasların atoniye karşı çabası panikten başka bir şey üretmez. Onun yerine küçüğe git: bir parmak ucu, bir ayak parmağı, dil, gözler. En küçük kaslar önce serbest kalır, ve oynayan tek bir parmak genellikle bütün hâli kırmaya yeter.

Nefes ver, almaya çalışma. Göğüs hissi genişlemenin kısıtlanmasından gelir; büyük bir nefes almaya çalışmak tam da sıkışmış olan şeyle savaşmaktır. Yavaş ve uzun bir nefes verme ise mümkündür ve alarmı düşürür.

Figürü arama. Karanlığı onun için taramak onu daha ayrıntılı kılar, çünkü bir görüntü kurmakta olan sürece dikkat besliyorsundur. Bilinen bir nesneye bakmak — pencere, kapının kenarı — o sürece çalışacak, çözülmüş bir malzeme verir.

Bitmesine izin ver. Bitiyor. Bugüne kadarki her biri bitti. Korkan kişi, kesin bir zaman sınırı olan ve istisnası bulunmayan bir hâlden korkuyordur.

Nöbetler arasında ne işe yarar

Sıklık, çoğu insanın beklediğinden çok daha fazla sıradan koşullara yanıt verir, ve üzerine hareket edilmeye değer kısım budur.

İnsanların kendi kayıtlarında üç etken tekrar tekrar çıkar. Sırt üstü uyumak raporların büyük çoğunluğunda nöbetle birlikte anılır, ve pozisyon değiştirmek en etkili ayardır; ömrü boyunca sırt üstü uyumuş biri genellikle arkasına bir yastıkla iki haftada alışır. Düzensiz saat — vardiya, dağılmış bir hafta, hafta sonu telafi uykusu — sıklığı güvenilir biçimde yükseltir. Ve uykuya daldığın hâl toplam saatten daha önemlidir: nöbetler yüksek uyanıklıkla başlamış gecelerde kümelenir, ki bu pratikte genellikle bir ekran demektir.

Kısa bir kayıt tut, çünkü desen neredeyse her zaman okunaklıdır. Tarih, pozisyon, ne zaman yattığın, ve bir önceki günün nasıl geçtiği. Üç dört kayıt görmeye genellikle yeter.

Nöbetler sıksa, gündüz uykululuğu ağırsa, ya da yanında seni kaygılandıran başka bir şey varsa bunu bir hekime söylemek iyi olur. Bu tanınmış ve iyi tarif edilmiş bir uyku olgusudur ve dile getirmek tuhaf değildir.

Okunmaya değer olan: gece değil mevsim

Yukarıdaki her şey tek bir nöbetin mesaj olmadığını söylüyor. Geriye gerçek bir soru kalıyor: burada okunacak hiçbir şey yok mu?

Var, ve o gece değil desen.

Bunlardan çok dinlemiş birine sor, aynı şeyi söyler: nöbetler kümelenir. Birinin ev değiştirdiği ayda gelir, bir yasın ardındaki haftalarda, gebeliğin son üç ayında, ertelenmiş bir kararın arifesinde, kötü giden bir işe başladıktan sonraki iki haftada. Karabasan o şeyler hakkında bir mesaj taşıdığı için değil; onu üreten koşullar — bölünmüş uyku, yatarken uyanıklık, günü yere bırakmayan bir zihin — tam da o durumların ürettiği koşullar olduğu için.

Yani okuma gece düzeyinde değil mevsim düzeyindedir. Son üç seferde hayatında ne oluyordu? Bu sorunun bir cevabı var, genellikle hemen elde, ve genellikle aynı cevap. Ortaya çıkan şey, ilgilenmeye değer olandır — ve genellikle odadaki figür değildir.

Bu, yorum geleneğinin başka her yerde yaptığı hamlenin aynısıdır ve tekrarlayan rüyalar üzerine yazımızda uzun uzun anlatılır: aynı görüntü gelmeye devam ettiğinde mesaj görüntüde değil, gelişindedir.

Birine anlatmak

İşin sosyal tarafı üzerine kısa bir bölüm; en sık yanlış giden ve en az yazılan kısım burasıdır.

Bu nöbetleri yaşayanlar genellikle bahsetmez. Sebebi görülebilir: anlatının içinde bir cümle var — odada biri vardı — ve bu, hiç yaşamamış bir dinleyiciye, bir deneyimin tarifinden çok dünya hakkında bir iddia gibi gelir. Anlatan bunu bilir, düzenler, ve sonunda ya hiç söylemez ya da şaka olarak söyler.

İki şey anlatmayı işler kılar. Birincisi, figürle değil hareketsizlikle başla. "Uyandım ve bir dakika kıpırdayamadım" cümlesini herkes alabilir, ve asıl olguyu taşır. İkincisi, adını koy. "Karabasan" kelimesi bir konuşmada gerçek iş görür, "uyku felci" de; ikisi de bunun adı olan bilinen bir şey olduğunu, yalnızca sana olmuş bir şey olmadığını bildirir.

Dinleyen taraftaysan: en yardımcı cevap figür hakkında güven vermek değildir. Bana da oluyor, ya da olmazsa bunun ne olduğunu biliyorum. Bunu yıllarca taşımış olanların neredeyse hepsi, rahatlamanın bunun bir adı olduğunu ve yaygın olduğunu öğrenmekten geldiğini söyler — ne olmadığının anlatılmasından değil.

İnanıştan sonra da yaşayan tablo

Yerini hak eden kısa bir sapma, çünkü görüntü muhtemelen zaten kafanda.

1781'de Henry Fuseli, Kâbus tablosunu sergiledi: yatağın üstüne devrilmiş bir kadın, ve göğsüne çömelmiş küçük, yoğun, kötücül bir figür. Tablo onu ünlü etti, baskı olarak durmadan çoğaltıldı, ve hiç dolaşımdan çıkmadı.

Dikkat çekici olan doğruluğu. Fuseli bir kuramı resimlemiyordu; bir anlatıyı resmediyordu. Duruş doğru, konum doğru, ağırlık doğru, bakış doğru. İki yüz kırk yıl sonra, kendi nöbetlerini bir hekime anlatan insanlar kelimelerle o tabloyu üretiyor.

Asıl mesele hayatta kalması. Eğitimli Avrupa deneyimi bir yaratığa bağlamayı bıraktıktan çok sonra da görüntü kaldı, çünkü görüntü hiçbir zaman gerçekten yaratıkla ilgili değildi. Basınç ve hareketsizlikle ilgiliydi, ve o ikisi değişmedi.

Takvimin etkisi: oruç, vardiya, saat

Sıklığın en güçlü belirleyicisi uyku saatinin düzeni olduğu için, hayatın saatini toplu olarak kaydıran dönemler karabasanı toplu olarak artırır. Bu, kişisel bir zayıflık değil, tamamen öngörülebilir bir takvim etkisidir — ve önceden bilmek endişenin yarısını götürür.

Oruç ayı. Gecenin ikiye bölündüğü, sahura kalkılıp tekrar yatıldığı bir ayda uyku sürekliliği bozulur, ve pek çok kişi o ay nöbetlerin arttığını fark eder. Bunun sebebi yemek değil, uykunun parçalanmasıdır; bayramdan iki hafta sonra genellikle eski düzenine döner. Yapılacak şey basittir: sahurdan sonra yeniden yatarken yan yatmak, ve gündüz telafi uykusunu tek uzun blok yerine kısa ve sabit tutmak.

Vardiyalı çalışma. Bu listedeki en zor kalem, çünkü tetikleyiciyi ortadan kaldırmak çoğu zaman mümkün değil. Yapılabilen şey, vardiya değişimlerinde uyku pozisyonunu sabit tutmak ve karanlık bir odada uyumaktır; ikisi de nöbet sıklığını ölçülebilir biçimde düşürür.

Saat kaymaları ve yolculuk. Saat diliminin değiştiği ilk üç gece klasik bir kümelenme dönemidir. Aynı şey, hafta içi az uyuyup hafta sonu geç saate kadar yatan bir düzende her hafta küçük ölçekte tekrarlanır — ve bu, çoğu insanın hiç fark etmediği en yaygın tetikleyicidir.

Kayıt tutmanın asıl faydası burada ortaya çıkar: dört beş satır sonra, nöbetlerinin takvimin hangi hareketine bağlandığı genellikle kendiliğinden görünür hale gelir.

Sık sorulanlar

Tehlikeli mi? Nöbetin kendisi uyku döngüsünde geçici bir hâldir ve kendiliğinden çözülür. Sık nöbet, ağır gündüz uykululuğu ya da seni kaygılandıran başka bir şey hekime söylenmeye değer.

Stresliyken neden artıyor? Çünkü güvenilir tetikleyiciler düzensiz saat ve yatarken yüksek uyanıklıktır, ve zor dönemler ikisini birden üretir.

Odadaki varlık gerçek mi? Algı gerçek — gerçekten görüyor ve hissediyorsun, hayal etmiyorsun. Her geleneğin ve her uygulayıcının aynı nefeste söyleyeceği şey ise bu deneyimin mesaj için okunan cinsten olmadığıdır; kimsenin seni onu çözmeye göndermemesinin sebebi budur.

Durdurabilir miyim? Sıklık pozisyona, düzenli saate ve nasıl uykuya daldığına iyi yanıt verir. Tamamen ortadan kalkması her zaman mümkün değil, ama ayda birden yılda iki kereye inmek bu üç değişiklikle yaygındır.

Rüya defterime yazmalı mıyım? Tarihi, pozisyonu ve önceki günü yaz — içeriği değil. Burada malzeme içerik değil, desen.

Gece terörüyle aynı mı? Hayır. Gece terörü derin uykuda olur, hareket ve bağırma içerir, ve genellikle hatırlanmaz. Bu tam tersi: hareket yok, ve canlı biçimde hatırlanıyor.

Lüsid rüya yardımcı mı, kötü mü? Bildirimler iki yönlü. Lüsid rüya çalışan bazı kişiler hâli korkutucu değil gezilebilir bulur; bazıları uyku sınırında kasıtlı çalışmanın sıklığı artırdığını söyler. Nöbetlerin zaten sıksa, bu, geceleyin kendini uyandırmayı içeren tekniklerde temkinli olmak için bir sebeptir.

Aynı gecede iki üç kez tekrarlarsa? Olur, can sıkıcıdır, ve daha ağır bir şeye işaret etmez. Genellikle kişi nöbet çözülür çözülmez aynı pozisyona geri döndüğü için tekrarlar. Çözüldüğünde bir dakika kalk — yatağın kenarında oturmak yeter — ve sonra yan dönerek yat. Bu, çoğu insanda gecenin tekrarını keser.

Oda ya da yatak değiştirmek işe yarar mı? Yalnızca pozisyonu ve saati değiştirdiği ölçüde. Başka odaya geçince nöbetleri azalan biri, büyük ihtimalle yeni yatakta yan yatmıştır ya da daha erken yatmıştır; odanın kendisi değil. Önce bu iki değişikliği bulunduğun yerde dene; işe yararsa sebebi öğrenmiş olursun.

Çocuğumda oluyor, ne yapmalıyım? Söylenecek en yararlı üç şey: bunun çok kişiye olduğu, bir adı olduğu, ve her zaman bittiği. Korkutucu bir açıklama vermek en zararlısıdır, çünkü çocuk bekleyerek uyumaya başlar ve bekleme sıklığı yükseltir. Sabit yatma saati, yan yatmak ve yatmadan önceki ekransız saat, çocuk vakalarının çoğunu tek başına hafifletir.

Bunlardan birini taşıyorsan

Üç pratik ayarla başla — pozisyon, düzenli saat, ve nasıl uykuya daldığın — ve dört satırlık bir kayıt tut. Çoğu insan için bütün müdahale budur.

Nöbetler hayatındaki bir şeyin etrafında kümeleniyorsa, konuşulmaya değer olan o kümelenmedir, ve bir konuşma onunla hiçbir sembol listesinin yapamayacağını yapar. Luxarion ile rüya yorumu bir tablodan değil senin anlatından ve kendi mevsiminden başlar, ve burada geleneğin yaptığını yapar: okunmaya değer olanı değmeyenden ayırır ve zamanı birincisine harcar.

Kendi rüyalarını — okunabilir cinsten olanları — kendin okumak istiyorsan, eski yorumcuların nasıl çalıştığına dair yazı bu metnin dayandığı ayrımı ortaya koyar, kendi rüya alfabeni kurmak üzerine yazı ise bir sonraki adımdır.

Ve bundan başka bir şey almayacaksan şunu al: göğsüne çöken şey, başka adlarla, adlar var olduğundan beri insanların göğsüne çöküyor. Çok, çok kalabalık bir topluluktasın, ve onların hiçbirine bir şey söylenmiyordu.