برج قوس — متولدان آذر: خوی، عشق، کار و سازگاری

قوس را بیشتر چنین وصف می‌کنند: خوش‌رو، خوش‌اقبال، بی‌قرار، دوستدارِ سفر. و این رویهٔ کار است. آنچه سنت براستی به این برج می‌سپارد جست‌وجوی معناست: این باور که تجربه به چیزی می‌انجامد، و آمادگی برای رفتن تا آنگاه که بینجامد. خوش‌بینی فرآوردهٔ جانبی است. و موتورِ زیرین، سرباززدن از پذیرفتنِ آن است که چیزها همان‌اند که می‌نمایند.

قوس در یک نگاه

هنگام: نزدیک ۲۲ نوامبر تا ۲۱ دسامبر — یعنی آذر. نشان: کمان‌دار، ♐ — کنتاوری که کمان می‌کشد. عنصر: آتش، یکی از عناصر اربعه. طبع: ذوجسدین. خداوندِ برج: مشتری. شرف: هیچ‌یک از هفت سیارهٔ کهن. وبال: عطارد. هبوط: هیچ. ویژگیِ درخور: مرکزِ کهکشان در همین سو است — چون به قوس می‌نگری، به میانهٔ راهِ شیری می‌نگری؛ و از این روست که این پُرمایه‌ترین پارهٔ آسمانِ شب است. و از تن، در طبِّ کهن: ران‌ها و لگن و جگر. موسمش: پایانِ پاییز تا انقلابِ زمستانی.

آن نکتهٔ نجومی را نگاه دار. برجِ جست‌وجوی معنا، به‌حرف به مرکزِ کهکشان اشاره می‌کند. و این تصادف است — کهنان نمی‌توانستند بدانند آنجا چیست — و از آن تصادف‌هاست که یک بار گفته می‌شود و بر آن مذهبی بنا نمی‌شود.

و تاریخ‌ها جابه‌جا می‌شوند

خورشید در روزی ثابت به قوس درنمی‌آید؛ درآمدنش نزدیکِ یک روز پس و پیش می‌شود. زادهٔ بیست‌ویکم یا بیست‌ودومِ نوامبر، و زادهٔ بیست‌ویکم و بیست‌ودومِ دسامبر، می‌تواند این سو یا آن سویِ مرز باشد.

و جز زایچه‌ای که بر دادهٔ خودت بسته شود فیصله نمی‌دهد؛ زایچه‌یابِ رایگانِ ما در چند ثانیه می‌بنددش. و کرانهٔ عقرب به‌ویژه مهم است — دو خوی به‌سختی می‌توانستند ناهمانندتر باشند، و زادگانِ آن پنجره بارها خود را در هیچ‌یک از دو وصف بازنمی‌شناسند تا بررسی کنند.

کمان‌دار، پیش از آنکه کمان‌دار باشد

پیکرِ یونانی بیشتر خیرون است، آن کنتاوری که به دیگر کنتاورها نمی‌مانْد: وحشی نبود، دانشور بود — پزشک و ستاره‌شناس و آموزگارِ آشیل و آسکلپیوس. تیری درمان‌ناپذیر زخمی‌اش کرد، و چون جاودان بود نمی‌توانست از آن بمیرد؛ سرانجام جاودانگی‌اش را واگذاشت تا درد را پایان دهد.

و این قصه بس تیره‌تر از آن است که آوازهٔ برج می‌نماید، و درست‌تر نیز هست. خیرون آموزگاری است که اقتدارش از زخمی می‌آید که هرگز به هم نیامد. و رانهٔ قوس به فهمیدن و سفر کردن و یافتنِ آموزه‌ای که چیزها را شرح دهد، کنجکاویِ بیهوده نیست — سنت زیرِ آن زخمی می‌نهد.

و پیکرِ بابلی پابیل‌ساگ بود، خدایی کمان‌دار و بس درنده‌خوتر، که گاه با بال و دُمِ کژدم می‌کشیدندش. آن فیلسوفِ خوش‌خوی در ستون‌های امروزی، برگردانی است دیرآمده و بسیار نرم‌شده.

مشتری، و آنچه براستی از آنِ اوست

مشتری اصلِ گسترش است — رویش و فراوانی و بزرگ‌کردنِ هر چه بدان دست می‌ساید. در سنت سعدِ اکبر است، و قانون و فلسفه و دین و دانشِ برین و سرزمین‌های دور و سفرهای دراز از آنِ اوست. و همه یک چیزند از چند سو: کوششِ نشاندنِ تجربه‌های جزئی در چارچوبی بزرگ‌تر.

و دو نتیجه از این برمی‌خیزد. نخست آنکه مشتری بی‌تمییز بزرگ می‌کند. ستارهٔ داوری نیست؛ ستارهٔ بیشتر است. نیکو به کار رود، بخشندگی و پهنا و ایمان می‌زاید. بد به کار رود، زیاده‌روی می‌زاید، در همان سویی که صاحبش پیشاپیش می‌رفت.

و دوم — و این مشکلِ ساختاریِ صادقانه است — عطارد در قوس وبال دارد. عطارد جزئیات است و تفکیک و وارسیِ ریزه‌کاری‌ها. و در برجِ تصویرِ کلان، آن توان سست‌ترین حالِ خود را دارد. و این سرچشمهٔ سنتی و نامجامله‌گرِ آن است که قوس در جزئیات با اطمینان بر خطاست و در جهت‌گیری کلاً بر صواب. و این کودنی نیست. ترجیحی ساختاری و راستین است برای چارچوب بر محتوا.

و مشتری سرورِ گروهِ روزی نیز هست، پس قوسِ روززاد خداوندِ خویش را در شرطِ خوشش می‌راند — و بارها آشکارا بخت‌یارتر است، یا دستِ‌کم مطمئن‌تر که کارها درست می‌شود.

آتشِ ذوجسدین، و چرا این سبک‌سری نیست

آتش می‌کند و می‌خواهد در کردن دیده شود. و ذوجسدین می‌سازد و فصلی را به فصلی می‌برد.

این دو را در هم ضرب کن تا آتشی پدید آید که سفر می‌کند. حمل، آتشِ پیشرو، آتش‌زنه می‌جهاند؛ اسد، آتشِ ثابت، اجاق را نگاه می‌دارد. و قوس، آتشِ ذوجسدین، شعله را به جایی نو می‌برد — مشعل است نه بخاری.

و این چارچوبِ سودمند برای بی‌قراریِ اوست. قوس نمی‌گریزد، آن‌سان که کاریکاتور می‌گوید. منتقل می‌کند. این برجِ آموزگار است و مترجمِ میانِ جهان‌ها و آن کس که جایی رفت و چیزی فهمید و بازگشت تا بگوید. پس جنبیدن کارکردی است، و قوسی که از جنبیدن باز داشته شود آرام نمی‌گیرد — خاموش می‌شود.

خویی که اهلِ فن می‌خوانند

در عمل: اشتهایی به جهان که کهنه نمی‌شود. قوس دربارهٔ جاها و اندیشه‌ها و زبان‌ها و مردمان کنجکاو می‌مانَد، تا مدت‌ها پس از سنی که بیشترِ آدمیان تنگ می‌شوند.

در او صداقتی هست، گاه بی‌رحم، و باید درست فهمیده شود. قوس سخنِ رُک را نه برای زخم‌زدن که از آن رو می‌گوید که پنهان‌کاری را دونِ همه می‌بیند. و صادقانه شگفت‌زده می‌شود وقتی راست بد می‌نشیند، و آن ناخوشیِ پدیدآمده را به دل نمی‌گیرد.

در او بخشندگی هست، هم مالی و هم در تفسیر. این برج بهترین نیت را در مردم فرض می‌کند — گاه به زیانِ خویش — و پول و وقت و فرصتِ دوباره را آزادانه‌تر از آنچه دوراندیشی حکم می‌کند می‌بخشد.

در او ایمانی هست به معنای فراخ: باوری پایدار که کارها به سامان می‌گراید. و اینکه این حکمت است یا بخت، براستی دشوار است بگویی؛ زیرا خودِ باور برخی از پیامدها را محتمل‌تر می‌کند.

و در او توانی راستین برای آموزاندن هست. قوس نیکو شرح می‌دهد، شرح‌دادن را خوش می‌دارد، و از معدود برج‌هایی است که هم خبر منتقل می‌کند هم شور.

سایه

اطمینانی فراتر از دانش. وبالِ عطارد به زبانِ ساده. قوس بر پایهٔ یک مقاله و شهودی نیرومند موضعی را با یقینِ تمام اعلام می‌کند، و بارها دربارهٔ شکلِ کلی درست می‌گوید و در هر جزء بر خطاست. و این بر سرِ میز دلنشین است و در کسب‌وکار گران.

درِ خروج. چون چیزی تنگ شود — کاری، پیوندی، شهری — غریزهٔ این برج رفتن است نه از نو چانه زدن. و بارها گزینشِ درست است. و بارها نیز راهی است برای آنکه هرگز درنیابد دشواری در وضع بود یا در خودش.

رُکی بی‌مراقبتِ پس از آن. قوس راست را می‌گوید و همین‌که گفت، کار را فیصله‌یافته می‌شمارد. و بارها درنمی‌یابد که دیگری هنوز ایستاده و آن را در دست دارد.

زیاده‌رَوی به شیوهٔ مشتری. بیشتر بی‌بدخواهی و بی‌هیاهو — فقط پیوسته بیشتر. تعهدهایی بیش از آنکه بتوان وفا کرد، خوش‌بینی‌ای بیش از آنکه اعداد تاب آورند، بیشتر از هر چه صاحبش خوش دارد. مشتری واژهٔ «بس است» را نمی‌داند؛ آن را باید از جای دیگرِ زایچه عاریت گرفت.

سه رویِ قوس

هر برج به سه وجه ده‌درجه‌ای بخش می‌شود. بر ترتیبِ کلدانی، وجه‌های قوس از آنِ عطارد است، سپس ماه، سپس زحل.

صفر تا ده: وجهِ عطارد. گویاترین و جزئیات‌پذیرترین قوس — نویسنده، روزنامه‌نگار، آن که تصویرِ کلانش براستی به گواه تکیه دارد. عطارد اینجا وبال دارد، پس این به‌سختی به دست می‌آید نه به طبع، و به‌صورتِ سخت‌گیریِ غیرعادی پیدا می‌شود.

ده تا بیست: وجهِ ماه. گرم‌ترین و هم‌دل‌ترین — آموزه کمتر، آدمی بیشتر. بارها به آموزش یا مراقبت می‌رسد نه به نظریه‌پردازی، و کم‌موعظه‌ترینِ سه است.

بیست تا سی: وجهِ زحل. جدی‌ترین و منضبط‌ترین: قوسی که براستی رساله را تمام می‌کند، یا نهاد می‌سازد، یا می‌مانَد. وقار افزوده بر پهنا، و بارها استوارترینِ سه.

بازگشتِ مشتری، که تو را بیشتر می‌رسد

همه از بازگشتِ زحل شنیده‌اند. و بیرون از اهلِ فن کمتر کسی می‌داند که مشتری نیز همان کار را بر چرخه‌ای بس کوتاه‌تر می‌کند — و اگر مشتری خداوندِ توست، بازگشتش از سودمندترین نشانه‌های زمان‌سنجی است که داری.

مشتری اندکی کمتر از دوازده سال در دورِ فلک می‌گردد، پس نزدیکِ سالِ دوازدهم و بیست‌وچهارم و سی‌وششم و چهل‌وهشتم و شصتم و هفتادودوم و هشتادوچهارم به همان درجه بازمی‌گردد که در دمِ زادنت داشت. و هر بازگشت دوره‌ای می‌گشاید که سنت رویش و فرصت و گسترش را در آن بابِ زندگی بدان می‌بندد که مشتری در زایچهٔ تو اشغال کرده است.

و دو قیدِ صادقانه. نخست آنکه این ضمانتِ بختِ نیکو نیست؛ مشتری آنچه هست را بزرگ می‌کند، و اگر آنچه هست عادتی بد باشد، آن را نیز بزرگ می‌کند. دوم آنکه اثرش بس نازک‌تر از بازگشتِ زحل است، که چون بحرانی ساختاری و انکارناپذیر می‌آید. بازگشتِ مشتری بیشتر به دری می‌مانَد که آرام گشوده می‌شود تا دیواری که فرو می‌ریزد.

با این همه ارزشش را دارد که این نقش را با زندگیِ خودت بسنجی. ببین نزدیکِ بیست‌وچهار و سی‌وشش چه روی داد. برای بسیاری از قوسی‌ها، و برای هر که مشتری در زایچه‌اش برجسته است، آن سال‌ها کوچی دارند یا دوره‌ای از آموختن یا پیوندی یا کاری یا آغازِ آن چیزی که سرانجام مهم از آب درآمد. زایچه‌یاب برج و درجهٔ مشتری را می‌گویدت؛ و از آن پس حساب آسان است.

قوس در عشق

قوس عاشقِ کسی می‌شود که جهان را فراخ می‌کند نه کسی که مبله‌اش می‌کند. آنچه این برج را نگاه می‌دارد آسایش نیست، این حس است که با این کس بودن یعنی بیشتر دیدن نه کمتر.

در دلبری راست است — مستقیم، گرم، بامزه، یکسره بی‌تدبیر — و اعلام‌هایش در دمِ گفتن صادق‌اند، که همیشه با اتکاپذیری یکی نیست.

و مسئلهٔ پیمان راستین است و باید بی‌تعارف گفته شود. قوس آن‌گونه که کاریکاتور می‌گوید از پیمان نمی‌گریزد؛ از تنگی می‌گریزد. پیوندی که چون تنگ‌شدن عرضه شود مقاومت می‌بیند، گاه سال‌ها؛ و همان کس بی‌درنگ و برای همیشه به پیوندی پیمان می‌بندد که چون سفر عرضه شود. و این قاب‌بندی حیله نیست. وصفی راستین است از آنکه این برج نیاز دارد زندگی چه حسی بدهد.

و آنچه یار می‌یابد کم‌رشک‌ترین و کم‌مهارگرترین و دلگرم‌کننده‌ترین کسِ فلک است — کسی که تو را به سویِ فرصتی می‌راند که شش ماه از او دورت می‌کند. و آنچه یار باید بدهد آمادگی به گفتنِ «این بد نشست» به لفظِ صریح است، که قوس وگرنه درنمی‌یابد. برای دیدنِ جفتی، تطبیقِ دو زایچه آن فن است، و حجت را در سازگاری فعل است گفته‌ایم.

قوس چون دوست و پدر و خویشاوند

در دوستی، قوس همان است که دربارهٔ آن وضعی که گزیده وصفش می‌کردی راست را می‌گوید، و همان که سفر را پیشنهاد می‌دهد. و دوستی‌هایش از فاصله‌های دراز بی‌آسیب بیرون می‌آید، چون این برج دوری را براستی پس‌کشیدن نمی‌یابد.

در پدری و مادری، قوس فرزند را با افقی فراخ می‌پرورد: کتاب، سفر، پرسش‌هایی که جدی گرفته می‌شوند، و آمادگیِ غیرعادی به گفتنِ «نمی‌دانم». و جایِ خطایش ناپایداری در ساختارهای خُرد است — همان روال‌ها و پیش‌بینی‌پذیری‌ها که برخی کودکان بیش از ماجراجویی بدان نیازمندند. و کودکِ سرطان یا ثور به‌ویژه می‌خواهد خانه پیش از آنکه دلکش باشد، مطمئن باشد.

و در خویشاوندی، قوس همان است که رفت؛ و بارها همان که باقی خاموش از خلالِ او می‌زیند.

قوس در کار و در مال

قوس را آنجا بنشان که دامنه مقصود است: آموزش و دانشگاه، حقوق، نشر و روزنامه‌نگاری، سفر و کارِ بین‌المللی، ترجمه، دین و فلسفه، ورزش، کارآفرینیِ اکتشافی، و هر چه کسی می‌خواهد که برود و بیابد و خبر بیاورد.

و ناسازگارهایش: کارِ جزئیِ باریکِ تکراری، جایگاه‌هایی که رویشی در افقشان نیست، و ریزمدیریت، که این برج بدتر از هر برجی تابش می‌آورد. و قوسی که از پشتِ میز افق را نبیند می‌رود، و بیشتر زودتر از آنکه کارفرما گمان می‌برد.

و در مال، گسترشِ مشتری دو لبه دارد. این برج فرصت‌جویانه و بارها نیکو می‌کِشد، بخشنده خرج می‌کند، و باوری پایدار و نه یکسره بی‌پایه دارد که بیشتر خواهد آمد. و خطای آشنایش برآوردِ خوش‌بینانه است — نقشه‌ای که اگر همه‌چیز درست پیش برود کار می‌کند. جدی‌ای یا سنبله‌ای عاریت بگیر تا اعداد را وارسی کند، و پاسخش را جدی بگیر حتی وقتی کسل‌کننده است.

ران و جگر، و آنچه پزشکانِ کهن نسبت دادند

در تقسیمِ کهنِ اندام بر برج‌ها، لگن و ران‌ها و جگر از آنِ قوس است — آنچه تو را پیش می‌برد، و اندامی که متونِ کهن به مشتری و به پرداختنِ زیادی نسبتش دادند. برجِ سفر پاها را گرفت؛ برجِ فراوانی، اندامی را که با زیادیِ چیزِ خوب سر و کار دارد.

و دو سخنِ صادقانه: این نظامِ تناظرِ تاریخی است نه پزشکی؛ چیزی را تشخیص نمی‌دهد و نشانهٔ راستین جایش نزدِ پزشکِ راستین است. و نیمهٔ رفتاری ساده است: این برج به دامنهٔ تنی نیاز دارد، و قوسی که دو هفته بیرون نرفته و درست نجنبیده، آشکارا بدتر هم‌نشینی است. و این ارزان‌ترین چارهٔ در دسترس است.

سازگاریِ قوس، برج به برج

این را زمین‌نگاره بخوان، نه حکم. هر دو برج را در سنجهٔ سازگاریِ ما بیازما، یا با قرائتِ سازگاریِ کامل دورتر برو.

قوس و حمل

حمل عنصر و اشتها را با او قسمت می‌کند، با نیازِ کمتری به آنکه دربارهٔ معنای چیزها حق داشته باشد. بارها خوش‌ترین جفت برای هر دو. و تدارکات را هیچ‌کس بر عهده نمی‌گیرد.

قوس و ثور

ثور خانه می‌خواهد و قوس افق. واگرایی در ریشه است نه در رویه، و از این رو بیشتر به دوستی‌ای بزرگ می‌رسد یا زناشویی‌ای دشوار.

قوس و جوزا

جوزا بر قطرِ او نشسته: خبر در برابرِ معنا، واقعیت در برابرِ باور. جوزا گرد می‌آورد و قوس نتیجه می‌گیرد — و هر یک روشِ دیگری را ناقص می‌یابد، به‌شکلی که براستی بارور است. از سرزنده‌ترین مقابله‌های فلک.

قوس و سرطان

سرطان در را بسته و همه را درون می‌خواهد؛ قوس گشوده. مهری راستین، و غریزه‌هایی ساختاراً وارونه. چون دوستی بهتر است تا چون خانهٔ مشترک.

قوس و اسد

اسد تثلیثِ آتشین را کامل می‌کند و بارها شادترین جفتِ اینجاست. گرمی و بخشندگی و اشتهای زندگیِ مشترک؛ اسد آن دوامی را می‌آورد که قوس ندارد، و قوس آن افقی را که اسد از یاد می‌برد بدان بنگرد.

قوس و سنبله

سنبله تربیعی ذوجسدین می‌سازد، و وبالِ مشتری در سنبله همهٔ کشش را در یک سطر می‌گوید. سنبله جزئیاتی را وارسی می‌کند که قوس از کنارشان گذشت؛ و قوس به سنبله نشان می‌دهد که هر چیزی وارسی نمی‌خواهد. آموزنده، خراشنده، و بارها برای هر دو نیکو.

قوس و میزان

میزان جفتی است آسان و اجتماعی و کم‌بهادیده. قوس همان سخنِ رُکی را می‌گوید که میزان می‌گریخت؛ و میزان قوس را در جمع تحمل‌پذیر می‌کند. سایشِ اندک، بنیادِ دوستیِ نیرومند.

قوس و عقرب

عقرب برجِ همسایه است و پادزهرِ خویی. گشودگیِ قوس براستی برای عقرب آسایش‌بخش است؛ و ژرفای عقرب براستی برای قوس دلکش. و اعتماد همان جایی است که یا زنده می‌مانَد یا می‌میرد.

قوس و قوس

خوشیِ سترگ، اشتهای مشترک، و فهمِ دوسویه از نیاز به فضا. دو تن که هر دو می‌خواهند بروند و هیچ‌یک نمی‌خواهد بماند و کارها را بگرداند. با پول نیکو کار می‌کند و بی‌پول بد.

قوس و جدی

جدی همسایهٔ سوی دیگر است و مکمّلِ ساختاری: جدی می‌سازد آنچه را قوس در نظر می‌آورد. دیرآغاز، و چون بیاغازد غیرعادی پایا؛ و بیشتر از هر جفتی، ایدهٔ یک قوس را به نهاد بدل می‌کند.

قوس و دلو

دلو جفتی نیرومند است — هر دو آزادی می‌خواهند، هر دو بخشی در آینده می‌زیند، و هیچ‌یک زود نمی‌رنجد. قوس باور می‌کند؛ دلو تحلیل. و شکاف میانِ گرمی و نظریه است، و کم‌تر کشنده.

قوس و حوت

حوت تربیعِ ذوجسدینِ دیگر را می‌سازد و مشتری را چون خداوندِ سنتی با او شریک است، و همین زیرِ سایش هم‌دلیِ راستین می‌گذارد. هر دو در پیِ معنایند؛ قوس می‌خواهد نامش بگذارد و حوت می‌خواهد در آن بگدازد. لطیف، و بارها بی‌لنگر.

نام‌آورانِ زادهٔ قوس

لودویگ فان بتهوون (غسل تعمید ۱۷ دسامبر ۱۷۷۰)، مارک تواین (۳۰ نوامبر ۱۸۳۵)، جین آستن (۱۶ دسامبر ۱۷۷۵)، امیلی دیکینسون (۱۰ دسامبر ۱۸۳۰)، وینستون چرچیل (۳۰ نوامبر ۱۸۷۴)، والت دیزنی (۵ دسامبر ۱۹۰۱)، ماریا کالاس (۲ دسامبر ۱۹۲۳)، راینر ماریا ریلکه (۴ دسامبر ۱۸۷۵)، گوستاو فلوبر (۱۲ دسامبر ۱۸۲۱)، ادوارد مونک (۱۲ دسامبر ۱۸۶۳)، نجیب محفوظ (۱۱ دسامبر ۱۹۱۱) و احمد شاملو (۱۲ دسامبر ۱۹۲۵).

و احمد شاملو اینجا درنگی می‌ارزد: شاعری که زبان را از بنیاد گشود و «کتابِ کوچه» را چون کوششی برای گرد آوردنِ همهٔ معنایی که مردم در گفتار نهاده‌اند بر جا نهاد — و این خودِ همان جست‌وجوی معناست که سنت به این برج می‌سپارد. و امیلی دیکینسون تصحیحِ سودمندِ دیگر است: قوسی که به‌سختی از خانه بیرون رفت و همهٔ سفرش در سرِ خویش بود. و بنگر که چه کسی نیست: نوستراداموس در بیشترِ فهرست‌های قوس هست، اما چهاردهمِ دسامبرِ ۱۵۰۳ او یولیانی است و به گریگوری بیست‌وچهارمِ دسامبر می‌شود، پس جدی است.

موسمِ قوس از آنِ همه است

نزدیکِ سی روز خورشید از قوس می‌گذرد، و سنت آن را موسمِ نگاهِ فراخ‌تر می‌شمارد: ماهِ سفرِ دراز، درسِ بلند، و پرسشِ آنکه این همه برای چه بوده است. و در انقلابِ زمستانی به پایان می‌رسد، و از این روست که جشن‌سازیِ جهان در پایانش انبوه می‌شود.

پس برجت هر چه باشد، متونِ کهن این پنجره را به بالا بردنِ چشم از نزدیک می‌دهند. اگر از موسمِ سنبله در جزئیات فرو رفته‌ای، این همان ماهی است که سنت می‌گویدت سر بردار.

فراتر از برجِ آفتابی

هر چه گفته شد یک جایگاه را وصف می‌کند از ده‌ها. و قوسِ محتاط و خانه‌دوست و سخت‌پایبند به روال فراوان است — بیشتر ماهش در جدی یا سرطان است، یا طالعی خاکی دارد که آن ثقلی را می‌دهد که خورشیدش نمی‌دهد.

طالع چیست را بخوان، سپس برجِ قمریِ خویش، سپس آنکه این سه چگونه به هم می‌آیند، و ببین زایچه به‌راستی چه دارد. و خانهٔ مشتری برای تو از همه مهم‌تر است — می‌گوید گسترش باید کجا روی دهد؛ و بسیاری از دلتنگیِ قوس، گسترشی است که در بابِ نادرستی از زندگی آزموده شده. و اگر نزدیکِ سی‌سالگی‌ای و آزادی کم‌کم به سرگردانی می‌مانَد، سبب بازگشتِ زحل است؛ و برای این برج بیشتر چون خواستی می‌آید که سرانجام چیزی را تمام کن.

همه را رایگان در صفحهٔ زایچه بشمار، آسمانِ امروزت را در طالعِ قوس ببین، و آنگاه که خواستی همهٔ ابزار خوانده شود نه خلاصه‌اش، قرائتِ زایچه جای آن است.