برج حمل — متولدان فروردین: خوی، عشق، کار و سازگاری

دایره از حمل می‌آغازد، و این قرارداد نیست. نقطهٔ صفرِ منطقة‌البروج بر همان دم بسته است که خورشید از خطِ استوای آسمانی به سوی شمال می‌گذرد — اعتدالِ بهاری — و ستاره‌شناسان دو هزار سال است آن نقطه را «سرِ حمل» می‌خوانند و هنوز بُعدِ مطالع را از آن می‌شمارند. هر درجه از هر برج، از آنجا شمرده می‌شود که حمل آغاز می‌گیرد. هر چه دربارهٔ زادگانِ فروردین بگویند، این را باید گفت که برجی را بر دوش دارند که همهٔ حساب از آن برمی‌خیزد؛ و در بیشترشان از این نشانی پیداست.

حمل در یک نگاه

هنگام: نزدیک ۲۱ مارس تا ۱۹ آوریل — یعنی فروردین. نشان: قوچ، ♈. عنصر: آتش، یکی از عناصر اربعه. طبع: پیشرو (منقلب) — برج‌هایی که فصل را می‌گشایند. خداوندِ برج: مریخ. شرف: خورشید، که کهنان شرفش را در درجهٔ نوزدهمِ حمل نهاده‌اند. وبال: زهره. هبوط: زحل. روشن‌ترین ستاره‌اش: حَمَل یا رأس‌الحمل، که نامِ عربی‌اش به زبانِ همهٔ ملت‌ها رفت. و از تن، در طبِّ کهن: سر و روی. موسمش: نخستین هفتهٔ بهار در نیمکرهٔ شمالی، آنجا که این دانش نوشته شد.

و این چهار سطر — خداوندی و شرف و وبال و هبوط — آرایه نیستند. کهن‌ترین چیزی‌اند که در این فن کار می‌کند، و بابِ کرامت‌های ذاتی نام دارد؛ و بیشترِ آنچه این نوشته دربارهٔ حمل می‌گوید از همین می‌زاید، نه از فهرست‌های خُلقیات.

و تاریخ‌ها جابه‌جا می‌شوند

خورشید در روزی ثابت از گاه‌شمار به حمل درنمی‌آید. درآمدنش سالی نزدیکِ یک روز پس و پیش می‌شود، زیرا سالِ مداری شمارِ درستی از روزها نیست — همان سبب که ما را به سالِ کبیسه نیازمند کرده است. پس آن که در بیستم یا بیست‌ویکمِ مارس زاده، یا در نوزدهم و بیستمِ آوریل، براستی می‌تواند این سو یا آن سویِ مرز افتاده باشد؛ و فیصله با سالِ زادن است و ساعت و کمربندِ زمانی.

مقاله‌ای این را فیصله نمی‌دهد، و هر جایی که بازه‌ای ثابت بنویسد و این هشدار را نیاورد، ساده‌سازی کرده است. تنها زایچه‌ای که بر تاریخ و ساعت و جای زادنِ تو بسته شود فیصله می‌دهد، و زایچه‌یابِ رایگانِ ما آن را در چند ثانیه می‌بندد. اگر زادنت تا دو روزِ هر یک از دو کرانه است، پیش از خواندنِ باقی همین را بکن؛ نیمی از آنان که خود را «بر مرز» می‌پندارند، آشکارا از این برج‌اند یا از آن.

قوچ، پیش از آنکه قوچ باشد

افسانهٔ یونانی، قوچی زرین است که دو کودک را از مرگ برد؛ هِلِه از پشتش در تنگه‌ای افتاد که هنوز نامش را دارد، فْریکسوس رَست، و آن پشم — پشمِ زرین — آماجِ سفرِ آرگونات‌ها شد؛ و قوچ را به پاداشِ رهانیدن در ستارگان نشاندند.

اما صورتِ فلکی از این قصه کهن‌تر است و همیشه این را بر دوش نداشت. در فهرست‌های بابلی — و در پیشاپیشِ آن‌ها لوحِ مول‌آپین — همان پارهٔ آسمان «مزدور» بود: کارگرِ کشت، وابسته به دوموزیِ شبان، نه قوچ. صورت دگرگون شد آنگاه که دانش از میان‌رودان به یونان رفت، و جایگاه نه.

و در این اشارتی است: نگاره‌های منطقة‌البروج رسوبی است که تمدن‌ها یکی پس از دیگری نشانده‌اند — رصدِ بابلی، افسانهٔ یونانی، ترکیبِ هلنی، و سپس قرن‌ها پیرایش به دستِ ستاره‌شناسانِ ایرانی و عرب، پیش از آنکه چیزی از آن به لاتینِ اروپا برسد. وحیِ یک شب نیست، و از همین رو دلکش‌تر است.

و ایرانی را در این خانه سهمی است

اینجا جایی نیست که احکامِ نجوم را چون مهمانی ترجمه‌شده بخوانیم. سالِ ما از همین‌جا می‌آغازد: نوروز همان لحظه‌ای است که خورشید به حمل درمی‌آید — نه بامدادِ قراردادی، که تحویلِ حقیقیِ سال، تا دقیقه. فروردین همان حمل است؛ و آن که در ایران زاده، برجش را نه از جدولی بیگانه، که از سفرهٔ هفت‌سین و لحظهٔ تحویل می‌شناسد.

و کارِ بزرگ‌تر این است: خیام و منجمانِ رصدخانهٔ ملکشاهی، در سالِ ۱۰۷۹ میلادی، گاه‌شماری جلالی را بر همین نقطه استوار کردند و چنان دقیق بستند که تا امروز از تقویمِ گریگوری — که پنج قرن پس از آن آمد — راست‌تر است. آغازِ سال بر لحظهٔ اعتدال، نه بر روزی که کسی برگزیده باشد. ابوریحان بیرونی در «آثار الباقیه» همین حساب‌ها را می‌سنجد، و ابومعشرِ بلخی این فن را چنان پرورد که قرن‌ها در اروپا از او ترجمه کردند. پس حمل نزدِ ما مهمان نیست؛ سرِ سال است.

مشکلِ صادقانهٔ «سرِ حمل»

و اینجا چیزی است که فال‌های همگانی نمی‌گویند و ما آشکارا می‌گوییم. زمین بر محورِ خویش آهسته می‌جنبد — تقدیمِ اعتدالین، دوری تمام در نزدیکِ بیست‌وشش هزار سال — و از این رو نقطهٔ اعتدال قرن‌به‌قرن در صورت‌ها واپس رفته است: از صورتِ حمل بیرون آمد و نزدیکِ سدهٔ یکمِ پیش از میلاد به صورتِ حوت درآمد. پس «سرِ حمل» امروز در حمل نیست.

احکامِ نجومِ مداری — همان که در ایران و ترکیه و جهانِ عرب و اروپا رایج است و بنیادِ این سایت — از خودِ اعتدال می‌سنجد، نه از ستارگانِ دیدنیِ پشتِ آن. و این گزینشی است خواسته، نه غفلت: بطلمیوس در تترابیبلوس لنگرِ اعتدالی را آشکارا می‌گوید. برج‌ها نقشهٔ سالِ خورشیدی و فصل‌های آن‌اند، نه عکسِ آسمانِ امشب. و احکامِ نجومِ نجمی، که در هند تا امروز روان است، وارونهٔ این را برگزیده. و دانستنِ اینکه کدام نقشه را می‌خوانی، آغازِ نیکو خواندن است.

مریخ، چنانکه باید خوانده شود

حمل خانهٔ مریخ است، و بیشترِ آنچه در این برج راست است از آنچه سنت دربارهٔ این ستاره می‌گوید برمی‌خیزد. مریخ اصلِ جداکردن است: بریدن، لبه، مرزی که به زور کشیده می‌شود. اشتها و گرما و آهن و جراحی و رقابت و پیکار از آنِ اوست. و در آدمی، رانه می‌زاید و دلیری و آمادگی برای ناخوشایند بودن.

و اینجا نکته‌ای است که بیشتر از قلم می‌افتد. در بابِ بهرهٔ روز و شب، ستارگان یا روزی‌اند یا شبی، و مریخ ستاره‌ای شبی است. زایچه‌ای که پس از غروب بسته شود، مریخ را در شرطِ خوشش می‌نهد؛ و زایچهٔ روز، مریخ را گرم‌تر و درشت‌تر از آن می‌راند که به آسانی بتواند نگاهش دارد. و این در کارِ سنتی از استوارترین تمایزهاست: حملیِ روززاد با تندخویی‌اش می‌جنگد، و حملیِ شب‌زاد آن را خرج می‌کند. و دانستنش رایگان است؛ ساعتِ زادنت فیصله می‌دهد و زایچه‌یاب نشانت می‌دهد.

و بنگر که مریخ چه نیست: بدخواهی نیست. کهنان «نحسِ اصغر»ش خواندند، اما کارکردی که این نام می‌خواند به کاردِ جراح نزدیک‌تر است تا به دشنهٔ غدر: جداییِ لازم، که با مهارت می‌افتد یا بی‌مهارت.

آتشِ پیشرو، و معنای راستینش

هر برج، عنصری است ضرب در طبعی؛ و این جفت بیش از هر یک به تنهایی روشن می‌کند.

آتش عنصرِ افروختن و پیدایی است — می‌خواهد بر جهان اثر کند، اثرکردنش دیده شود، و از آن اثر معنایی برخیزد. سه برجِ آتشین در این شریک‌اند و جای یکدیگر را نمی‌گیرند. پیشرو می‌گشاید، ثابت نگاه می‌دارد، ذوجسدین می‌سازد. پس اسد، آتشِ ثابت، شعله را سال‌ها بر پا می‌دارد؛ قوس، آتشِ ذوجسدین، آن را به جایی نو می‌برد. و حمل، آتشِ پیشرو، خودِ جهیدنِ آتش‌زنه است.

و در این ترکیب هیچ‌چیز برای دوام ساخته نشده، و این سودمندترین سخنی است که دربارهٔ این برج می‌توان فهمید. حمل دونده‌ای شکست‌خورده در مسافتِ دراز نیست؛ دونده‌ای سرعتی است که درست ساخته شده و پیوسته در ماراتن ثبت‌نامش می‌کنند — گاه دیگران، و بیشتر خودش.

خویی که اهلِ فن می‌خوانند

آنچه از این همه در آدمی پدید می‌آید از آن سویِ اتاق شناخته می‌شود: کسی که برخاسته است و مجلس هنوز رایزنی می‌کند.

و این در زیستن، صراحتی است که بر مدارا پیشی می‌گیرد. حمل سخنِ راست را زود می‌گوید، اگرچه تاوانی گران دهد، و سپس از رنجی که افکنده در شگفت می‌ماند؛ زیرا در تجربهٔ خودش، گفتن همان نیکی بود. در او شتابِ تصمیم هست — نه چندان بی‌باکی، که تنگ‌حوصلگی با حالِ «هنوز نگزیده‌ام»، و این را در تن می‌یابد نه در اندیشه. در او اشتهای آغاز هست: نخستین روز، برگِ سپید، شهری که هنوز گشوده نشده. و در او دلیری‌ای هست که ساختگی نیست؛ چون کاری بایسته شود و کسی برنخیزد، بارها این برج است که برمی‌خیزد.

و او را وفایی است از گونه‌ای دیگر. مهرش را به پرسیدن و به یاد داشتنِ روزها نمی‌نماید — آن کالای برج‌های دیگر است — مهرش را به دفاع می‌نماید. یارِ حملیِ تو شاید سالگردِ پیمان را یکسره از یاد ببرد و همو نخستین کسی باشد که میان تو و آنچه می‌آید بایستد.

سایه

هر توانی اینجا بهایی دارد، و کهنان در گفتنِ بها تعارف نداشتند.

شتاب. حمل در گشودن بی‌همتاست و در میانهٔ کار بیشتر غایب. کارِ ناتمام، اندوهِ نهانیِ این برج است — نه از ناتوانی، که آنچه دلکش بود همان بود که هم‌اکنون گذشت.

خشم، و به‌ویژه شکلش. خشمِ مریخی تند است و گرم و بلندآواز و — و زیان از همین‌جاست — کوتاه. حملی بارها در شگفت می‌شود که آن ستیز را که او بسته است، نزدِ دیگران هنوز گشوده مانده. آنچه او پاک‌کردنِ هوا می‌شمارد، دیگری ویرانی‌ای می‌یابد که باید بی‌یاریِ او مرمت کند.

و سستی‌ای در بنیادِ برج که منجمان نامش را درست نهاده‌اند. زحل در حمل هبوط دارد. کارِ زحل شکیب است و حد و عاقبت و دوربینی — و این تنها جایی است در فلک که این معانی سست‌ترند. تشخیصِ صادقانه همین است: نه اینکه حمل آهسته نتواند ساخت، که ساختنِ آهسته اینجا سربالایی است، و پرده افکندن بر آن به کسی سود نمی‌رساند. و در همان سنت پادزهری هست: خورشید در حمل شرف دارد. آنچه این برج تمام‌دل بر آن بایستد، در آن پیدا می‌شود چنانکه آفتاب پیدا می‌شود.

سه رویِ حمل

سی درجه فراخنایی است، و کهنان هرگز آن را یکدست نگرفتند. هر برج به سه وجه یا «رو»ی ده‌درجه‌ای بخش می‌شود؛ نظامی که از ساعت‌های ستاره‌ایِ مصر به میراث رسید و در فنِ هلنی جذب شد. بر ترتیبِ کلدانی، وجه‌های حمل از آنِ مریخ‌اند، سپس خورشید، سپس زهره.

صفر تا ده: وجهِ مریخ. حمل در ناب‌ترین حال: تندترین، ستیزنده‌ترین، بی‌شکیب‌ترین. قوچ بر قوچ.

ده تا بیست: وجهِ خورشید. شرفِ خورشید در همین پاره است و اثرش پیداست — رانه به سوی سروری و پیدایی می‌رود نه به مغالبهٔ محض. گرم‌تر، بلندنظرتر، تواناتر بر بردنِ دیگران.

بیست تا سی: وجهِ زهره. غریب‌ترین و بیشتر وقت‌ها دلرباترین: نیروی مریخ که در کارهای زهره روان می‌شود — هنر، کشش، ذوق، و زیبایی‌شناسیِ خودِ نبرد. زادگانِ این وجه بارها همان‌هایند که کسی حملی‌شان نمی‌پندارد.

و از این تنها با دانستنِ درجه‌ات بهره می‌بری، نه با برج تنها — و این از داده‌های زادن است، نه از روزِ تولد.

حمل در عشق

حمل به صیغهٔ فاعل عشق می‌ورزد: می‌طلبد، می‌گوید، می‌رسد. و آنچه در برابر می‌خواهد این است که او را نگردانند و کنایه نزنند و تدبیرش نکنند — می‌خواهد با او روبه‌رو شوند. ابهام زودترین راهِ از دست دادنِ حملی است، نه از آن رو که با احساس شکیب ندارد، که مواربه نزدِ او غیاب خوانده می‌شود.

و گرهِ آشنایش گرهِ طلب است. برجی که خداوندش مریخ است، سرشته است بر خواستنِ آنچه به سویش روان است؛ پس گذر از طلب به یافتن، همان لولایی است که بیشترِ پیوندهایش بر آن می‌چرخد. آن‌ها که می‌مانند بیشتر آن‌هایند که دیگری در آن‌ها آدمی مانده است بر پای خویش، با راهِ خویش — نه از سرِ حیله، که براستی. حمل نزدِ آن که در او گداخته است نمی‌ماند.

و آنچه از همراه می‌خواهد، بی‌آرایه: کسی که در ستیز نشکند، و پس از ستیز کینه نگیرد. و هر دو نیمه شرط است. آن که تسلیم شود، حملی را با هوا در جنگ می‌گذارد و تنهایش می‌کند؛ و آن که کینه انبار کند، او را به گناهانی محکوم می‌کند که از یاد برده است.

و اگر خواهی این را محققانه ببینی نه تنها به برجِ آفتابی، تطبیقِ دو زایچه آن فن است که هر دو نقشه را رویاروی می‌نهد، و حجت را در سازگاری فعل است گفته‌ایم. و اگر پرسشت از آن شدت است که نمی‌دانی شناخت است یا چیزی دیگر، جایش شعلهٔ دوقلو یا همزادِ روح است.

حملی در دوستی و پدری و خویشاوندی

در دوستی، حمل همان است که ساعتِ دو بامداد صدایش می‌کنی — براستی، نه به تعارف. می‌آید، و کاری می‌کند. و آنچه به اطمینان نمی‌کند، جویا شدن در روزهای آرام است؛ و این بی‌اعتنایی خوانده می‌شود و کمتر وقتی چنین است.

در پدری و مادری، حمل فرزند را به توانایی می‌پرورد نه به آسودگی: استقلالِ زودرس، مسئولیتِ راستین، و بیزاری از درماندگی که برای کودکی بخشش است و بر کودکی دیگر بار. و جایِ خطایش بی‌شکیبی با فرزندی است که آهنگش به طبع کندتر است، به‌ویژه فرزندِ ثور یا حوت، که لجاجت نمی‌کند بلکه برای شتاب ساخته نشده.

و در میانِ خویشان، حمل همان است که سخنی را می‌گوید که خانواده ده سال گردش چرخیده است. و این بارها سودمند است و کم‌تر سپاس می‌بیند.

حمل در کار و در مال

حملی را آنجا بنشان که نودِ ثانیهٔ نخست کار را تمام می‌کند: بنیادگذاری، پزشکیِ اورژانس، وکالت در دادگاه، ورزشِ رقابتی، فروشی که جگر می‌خواهد، سربازی و امداد — و هر پیشه‌ای که دشمنِ راستینش خودِ درنگ است. در این خانه‌ها ساختِ او مزیت است نه سایش.

و ناسازگارهایش پیداست: کارِ کمیسیونی، چرخه‌های درازِ نگهداشت، جایگاه‌هایی که ارزششان سال‌ها در نهان انباشته می‌شود، و هر چه چشم به اجازهٔ دیگری داشته باشد. حملی در چنین کاری تنبل نیست؛ اسبی است در دالان.

و بهترین بنایی که برایش توان چید، آن است که برخاستن از آنِ او باشد و نگهداشت به کسی سپرده شود که آن را خوش دارد — ثوری، سنبله‌ای، جدی‌ای. و این کاستیِ خوی نیست؛ خواندنِ درستِ آن است که این ابزار برای چه ساخته شده.

و در مال، همین قاعده روان است: حملی نیکو می‌کِشد و تند می‌گزیند، و این ترکیبی است عالی برای درآمد و بد برای اندوختن. و خطای آشنایش ولخرجی نیست، تعهد است — به معامله، به کار، به خرید — پیش از آنکه بررسی تمام شود.

سر و تن، و آنچه پزشکانِ کهن نسبت دادند

در تقسیمِ کهنِ اندام بر برج‌ها، از سر تا پای، سر و روی از آنِ حمل است. و مریخ را گرمی و تب و آماس نسبت می‌دادند؛ پس متونِ قدیم این برج را به سردرد و تب‌های ناگهانی و آسیب‌های بالای گردن پیوستند — و این نکته که حملی زخم‌هایش را بر پیشانی جمع می‌کند، آنقدر کهن هست که در منابعِ نوزایی بیاید.

و دو سخنِ صادقانه. نخست آنکه این نظامِ تناظرِ تاریخی است نه پزشکی؛ چیزی را تشخیص نمی‌دهد، و نشانهٔ راستین جایش نزدِ پزشکِ راستین است. دوم آنکه تنها پارهٔ آن که با تجربهٔ روزمره می‌ماند اصلاً پزشکی نیست: این برج تنگی را با تن می‌گوارد، و حملی‌ای که تن را به کار می‌گیرد آشکارا خوش‌نشین‌تر است از آنکه نمی‌گیرد. و این را خود می‌توانی آزمود.

سازگاریِ حمل، برج به برج

این فصل را زمین‌نگاره بخوان، نه حکم. سازگاریِ خورشید با خورشید بادِ غالب را وصف می‌کند نه سرنوشت را؛ و هیچ جفتی در این سطرها نیست که هزاران بار کامیاب و هزاران بار ناکام نشده باشد. هر دو برج را در سنجهٔ سازگاریِ ما در دمی بیازما، و اگر خواستی دورتر بروی، قرائتِ سازگاریِ کامل هست.

حمل و حمل

شناختی بی‌درنگ و بی‌نیاز از ترجمه، و نزدیکِ هشت ماه شکوهمند. دو برجِ پیشروِ آتشین، ابتکاری بی‌کران می‌زایند و نگهداشتی هیچ. تنها آنگاه می‌پاید که دو میدان براستی جدا باشند؛ رقابت در یک رشته همان است که این جفت را می‌سوزاند.

حمل و ثور

ثور شکیبِ حمل را می‌آزماید و به استواری پاداش می‌دهد. مریخ و زهره، دو نیمهٔ خداوندیِ کهن، در تنانه‌ترین چهره‌شان. حمل تکانه می‌دهد و ثور می‌گزیند که زندگی بشود یا نه. و سایش همیشه بر سرِ آهنگ است.

حمل و جوزا

جوزا شتابی از گونهٔ دیگر می‌دهد — ذهنی، بازیگوش، ملول‌نشدنی — و صراحتِ او را بازی می‌گیرد نه زخم. باد آتش را می‌پرورد. و پروا آنکه هیچ‌یک به طبع به‌پایان‌برنده نیست، پس کسی دیگر باید باشد.

حمل و سرطان

سرطان تربیعی سخت می‌سازد. کنایه و حافظهٔ درازش با صراحت و حافظهٔ کوتاهِ حمل می‌آویزد. با این همه مهرِ سرطان همان است که بسیاری از حملیان بیش از همه بدان نیازمندند و کمتر از همه می‌طلبند — پس این جفت یا آموزشی راستین است یا جنگی دراز و خاموش.

حمل و اسد

اسد به افروختنِ او گرمی و دوام می‌افزاید، و از معدود برج‌هایی است که حمل را می‌ستاید و زیرِ او پهن نمی‌شود. از آسان‌ترین‌های این فهرست. و خطر آنکه در خانه کسی نمی‌ماند که ظرف بشوید.

حمل و سنبله

سنبله آنچه را حمل آغازیده به پایان می‌برد — و این باروریِ بزرگی است اگر هیچ‌یک تفاوت را بر خود نگیرد. و جایِ گسست آنجاست که تصحیحِ سنبله به غرورِ حمل برخورَد: نقدی درست، بر کسی که درستی را حمله می‌یابد.

حمل و میزان

میزان بر قطرِ او نشسته است، و این پُربارترین محورِ فلک است: مریخ و زهره، اقدام و انصاف، آن که می‌گوید و آن که می‌سنجد. مقابله ناسازگاری نیست؛ دو نیمهٔ یک کار است، و این جفت درست به همان اندازه می‌سازد که هر یک از گرداندنِ دیگری به خویش دست بردارد.

حمل و عقرب

عقرب در خداوندیِ کهنِ مریخ با او شریک است، پس ربایش بی‌درنگ است و ترازوی قدرت یکسره واقعی. دو چهره از یک ستاره: حمل نیرویش را بیرون و تند خرج می‌کند، عقرب نگاهش می‌دارد و می‌گرداند. شورانگیز، و کم آسوده.

حمل و قوس

قوس عنصر و اشتهای افقِ بعدی را با او قسمت می‌کند، با نیازی کمتر به بردن. بارها خوش‌ترین جفت برای حملی. و هیچ‌یک تدارکات را به دوش نخواهد گرفت.

حمل و جدی

جدی تربیعِ سختِ دیگر است و همان شکیبِ زحلی را می‌آورد که حمل ندارد — و زحل در جدی شرف دارد و در حمل هبوط، و همهٔ قصه در همین سطر است. پس یا بارورترینِ این فهرست است یا فرساینده‌ترین، و بارها هر دو، به نوبت.

حمل و دلو

دلو آرمانی پیش می‌نهد که پهناورِ نیروی حمل باشد، و آن ناشیفتگی‌اش را حمل بی‌آنکه بداند آسایش می‌یابد. نخست در دوستی نیرومندترین است. و شکاف در دماست: حمل گرم است و شخصی، دلو سرد است و اصولی.

حمل و حوت

حوت برجِ پیش از اوست بر دایره — گدازشی که پیش از آغاز است — و این دیدار هرجا که گیج‌کننده نباشد، لطیف است. حمل نگاه می‌دارد و حوت نرم می‌کند. و آنگاه می‌شکند که حمل نازکی را ناتوانی بپندارد، و بیش از آنکه بداند چنین می‌پندارد.

نام‌آورانِ زادهٔ حمل

ونسان ون‌گوگ (۳۰ مارس ۱۸۵۳)، مایا آنجلو (۴ آوریل ۱۹۲۸)، چارلی چاپلین (۱۶ آوریل ۱۸۸۹)، آرتا فرانکلین (۲۵ مارس ۱۹۴۲)، التون جان (۲۵ مارس ۱۹۴۷)، هانس کریستین اندرسن (۲ آوریل ۱۸۰۵)، امیل زولا (۲ آوریل ۱۸۴۰)، شارل بودلر (۹ آوریل ۱۸۲۱)، آکیرا کوروساوا (۲۳ مارس ۱۹۱۰)، مارسل مارسو (۲۲ مارس ۱۹۲۳) و لیدی گاگا (۲۸ مارس ۱۹۸۶).

و سخنی دربارهٔ آنان که نیستند. لئوناردو داوینچی در نزدیکِ هر فهرستِ حملی در اینترنت هست؛ اما تاریخِ زادنش، ۱۵ آوریلِ ۱۴۵۲، یولیانی است و به گریگوری ۲۴ آوریل می‌شود، پس ثور است. به همین سبب نیاوردیمش. و چند تنِ دیگر را که در بیستم و بیست‌ویکمِ مارس زاده‌اند و ساعتِ زادنشان دانسته نیست نیاوردیم، زیرا بی‌ساعت راهی نیست که بگوییم کدام سویِ درآمدن افتاده‌اند. مرجعی که کوتاه‌بودن را بر نادرست‌بودن ترجیح دهد، تنها مرجعی است که ارزشِ نقل دارد.

موسمِ حمل از آنِ همه است

و آخرین چیزی که وقتی برج را تنها دسته‌بندیِ زادروز بگیریم گم می‌شود: خورشید هر بهار نزدیکِ سی روز از حمل می‌گذرد، بی‌آنکه به زایچهٔ تو کاری داشته باشد، و سنت آن پاره را سرِ سالِ نجومی می‌شمارد. برای همین است که نوروز در ایران و افغانستان و آسیای میانه و کردستان درست در همین لحظه می‌آغازد، و برای همین بود که گاه‌شماری جلالی بر همین نقطه بسته شد.

پس برجت هر چه باشد، این همان پنجره‌ای است که سنت برای آغازیدن می‌گذارد، نه برای مرور کردن. اگر چیزی هست که یک سال است دربارهٔ آن می‌اندیشی، پندِ کهن این است که همین‌جا بگزینی‌اش.

فراتر از برجِ آفتابی

هر چه گفته شد یک جایگاه را وصف می‌کند از ده‌ها. بسیاری برجِ آفتابیِ خود را می‌خوانند، نیمی از آن را می‌شناسند، و بر این دانش حکمِ بی‌اعتباری می‌رانند — حال آنکه آنچه یافته‌اند این است که ماه یا طالعشان خویی می‌برد که خورشیدشان نقیضِ آن است. حملیِ آرام و آهسته بیشتر حملی‌ای است که طالعش جدی است یا ماهش در حوت، و در این هیچ تناقضی نیست؛ باقیِ زایچه سخن می‌گوید.

پس اگر این نوشته تو را بد وصف کرد، این خود خبری است، نه ردّیه‌ای. طالع چیست را بخوان، سپس برجِ قمریِ خویش، سپس آنکه این سه چگونه به هم می‌آیند، و ببین زایچه به‌راستی چه دارد. و اگر نزدیکِ سی‌سالگی‌ای و همه‌چیز یکباره از هم گسسته، بازگشتِ زحل به احتمالِ بسیار سبب است.

همه را رایگان در صفحهٔ زایچه بشمار، آسمانِ امروزت را در طالعِ حمل ببین، و آنگاه که خواستی همهٔ ابزار خوانده شود نه خلاصه‌اش، قرائتِ زایچه جای آن است.