هر بامداد میلیون‌ها نامه می‌رسد و ناگشوده می‌ماند. تا آب کتری جوش بیاید، مرکب پریده است. خواب از آن رو گم نمی‌شود که بی‌اهمیت بود؛ گم می‌شود چون از مرزِ میان شب و روز به بی‌مبالاتی گذشته‌ایم.

نود ثانیه‌ای که کار را تمام می‌کند

یادِ خواب، آبی است در دو کفِ به‌هم‌آورده؛ همین که دست به سوی گوشی دراز شود، کف‌ها از هم باز می‌شوند. پس پیش از هر چیز — پیش از روشنی، پیش از سخن، حتی پیش از برخاستن — همان‌جا که هستی بمان و تنها یک چیز بپرس: همین دم کجا بودم؟ نه «چه شد» — که این پرسش، قصه طلب می‌کند. تنها جا را بپرس. جا، دستگیرهٔ در است؛ بگیری‌اش، اغلب خانه از پی‌اش می‌آید.

سپس سه چیزِ نزدیک به سطح را بردار — تصویری، حالی، واژه‌ای — و یک بار، آهسته، به همان ترتیب بر زبان آور. اکنون تعبیر نمی‌کنی؛ امانتی را می‌بری.

چگونه بنویسی که هموارش نکنی

به زمان حال بنویس — در آشپزخانهٔ مادربزرگ ایستاده‌ام، اما دریا پشت پنجره است — چرا که زمانِ گذشته، خوابِ زنده را گزارشی سرد می‌کند. و آنچه را حس کردی پیش از آنچه دیدی بنویس: خواب‌ها حال‌هایی‌اند که جامهٔ تصویر به عاریت گرفته‌اند. تناقض را هم به حال خود بگذار. اگر خانه هم خانهٔ تو بود و هم نبود، همین را بنویس، حرف به حرف. پیام، اغلب همان تناقض است؛ صافش کنی، نامه را پاره کرده‌ای.

تعبیر از حرمت نهادن به آنچه براستی رسیده آغاز می‌شود — نه آنچه قصهٔ بهتری می‌ساخت.

کدام خواب را باید پرسید

اهل تعبیر — از ابن‌سیرین و باریک‌بینی‌اش در جدا کردن رؤیا از حدیثِ نفس، تا مکتب‌شبانهٔ روان‌شناسانِ روزگار ما — بیش از هر چیز بر یک نکته هم‌داستان‌اند: هر خوابی نامه نیست. برخی خواب‌ها ته‌نشینِ هیاهوی روزند و حقشان همان پرده‌ای است که خواب بر آنها می‌کشد. اما آن که پرسیدنی است، خود را آشکار می‌کند: خوابی که با جامه‌ای دیگر بازمی‌گردد؛ خوابی که خُلقِ فردایت را یکسره به رنگ خود درمی‌آورد؛ خوابی که در آن رفته‌ای از دیرباز سخن می‌گوید و تو با کلماتِ سالم بیدار می‌شوی.

این‌ها را به تعبیر بسپار. نوشته به زمانِ حالِ خودت، با تناقضِ ناصاف‌مانده‌اش. تعبیرگر با پاکتِ پاره هم کار تواند کرد؛ اما خودِ نامه را — تنها تو می‌توانستی از مرز بگذرانی.