Her sabah milyonlarca mektup teslim edilir ve açılmadan kalır. Çaydanlık kaynayana dek mürekkep uçmuştur. Rüya önemsiz olduğu için kaybolmaz; uykuyla gündüz arasındaki sınırdan dikkatsizce geçildiği için kaybolur.

Belirleyici doksan saniye

Rüya hafızası, avuçta taşınan sudur; elin telefona uzandığı an avuçlar açılır. Öyleyse her şeyden önce — ışıktan önce, sözden önce, doğrulmadan bile önce — olduğun yerde kal ve tek bir şey sor: az önce neredeydim? "Ne oldu" değil; o soru hikâye ister, acele ettirir. Yalnızca yeri sor. Yer, kapının tokmağıdır; tutarsan çoğu kez ev ardından gelir.

Sonra yüzeye en yakın üç şeyi al — bir görüntü, bir duygu, bir kelime — ve bir kez, usulca, sırasıyla söyle. Şu an yorum yapmıyorsun; emanet taşıyorsun.

Düzlemeden nasıl yazmalı

Şimdiki zamanda yaz — anneannemin mutfağında duruyorum ama pencerede deniz var — çünkü geçmiş zaman, yaşayan rüyayı soğuk bir tutanağa çevirir. Gördüğünden önce hissettiğini yaz: rüyalar, eğreti görüntüler giymiş duygulardır. Çelişkiyi de yerinde bırak. Ev hem senin evinse hem değilse, tam öyle yaz. Mesaj çoğu kez çelişkinin kendisidir; onu ütülemek mektubu yırtmaktır.

Tabir, gerçekten geleni saymakla başlar — daha güzel hikâye olacak olanı değil.

Hangi rüya sorulmaya değer

Tabir geleneği — İbn Sirin'in rüyayı iç konuşmadan ayıran ince terazisinden ruhun gece mektebine dek — en çok şu noktada birleşir: her rüya mektup değildir. Kimi, günün gürültüsünün dibe çökmesidir; onların hakkı, uykunun kendi örtüsüdür. Sorulmaya değer olansa kendini belli eder: başka kılıkla dönüp gelen rüya; ertesi günün tamamını kendi rengine boyayan rüya; çoktan gitmiş birinin konuştuğu ve kelimeleri kulağında sapasağlam bulduğun rüya.

Bunları bir tabire götür. Kendi şimdiki zamanınla yazılmış, çelişkisi ütülenmemiş hâliyle götür. Yorumcu yırtık zarfla da çalışabilir; ama mektubun kendisini sınırdan ancak sen geçirebilirdin.