İki kişi arasında yaşayan şey

İnsan bir aşk okumasına nadiren kendini sormaya gelir. Bir başkasını taşıyarak gelir — onunla ne demek istedi, o artık geçti mi, mesajlar neden baharda kesildi. Zanaat, ikisine de doğrudan bakmadan cevap verir. Aralarında duran şeye bakar; çünkü bir bağın kendine ait bir hâli vardır ve burada toplanan her geleneğin onu okuyacak bir aleti vardır. Astrolojinin iki aleti var ve ikisi aynı şeyi yapmaz. Sinastri, iki haritayı karşı karşıya koyar ve her birinin öteki üzerindeki etkisini okur: birinin gezegenleri ötekinin hangi evlerine düşüyor, ne ısınıyor, ne kaşınıyor. Kompozit harita ise daha tuhaf bir şey yapar. İki haritanın orta noktalarını alır ve büsbütün yeni bir harita çıkarır — ilişkinin kendisinin haritası; kendi ihtiyaçları ve kendi zor yerleri olan bağımsız bir beden. Birçok okuyucu ikisini bu sırayla kullanır: önce kimya için sinastri, sonra ikinizin birlikte kurduğu şey için kompozit. Fincanda aynı soru daha yalın sorulur: telve hangi yöne aktı, kulpa doğru mu ondan uzağa mı; kulp senin kendi tarafındır. Tarot bir zamanlar soran kişi için bir kart ayırırdı, ama o eski âdet bugün çok daha az kullanılıyor. Bütün bunlar bağa, okunabileceği bir söz dağarı verir: açık, engellenmiş, soğumakta, dolaşmış, bekleyen. Ve bu zanaatların tuttuğu edebi açıklar. Okuma bağa ulaşır ve senin tarafına eksiksiz ulaşır: senin vaktine, senin engellerine, şu an önünde açık olan en güçlü yola. Ötekinin içi ona kalır. Bu sınır bir eksiklik değildir; aşk okumasını okuma olarak tutan şeydir ve söylediğine güvenilebilmesinin sebebi de budur. Aldığın ya da yaptığın bir okumada, bağın kendisi hakkında ne söylendi — hâli, ve nereye gittiği?