Kimsenin görmek istemediği kart

Bir kart döner ve oda değişir. Yıldırım çarpmış bir kule, ondan düşen figürler. Solgun bir at üstünde zırhlı bir binici. Bir sırtta on kılıç. Çoğu okuyucunun kullandığı destelerde bunlar altyazı istemeyen resimlerdir ve ilk dürtü — okuyanda da soranda da — yanlarından hızla geçmektir. Hızla geçmenin iki yolu var ve ikisinin de bir bedeli var. Birincisi, resmin göründüğü şeyi anlatmasına izin vermek; bu düpedüz yanlıştır: gelenek on üçüncü kartı hiçbir zaman ölüm diye okumadı. Onu, kendi başlangıcını da taşıyan bir bitiş olarak okur; eski desteler bu yüzden binicinin arkasına iki kule arasından doğan bir güneş koymuştur. Kule ise insanların ötekinden korktuğu şeyi yapan karttır: ani çöküş, yavaş bitişlerin verdiği uyarı olmadan gelir. İkinci yol daha şefkatli görünür: sadece değişim demek. Aceleyle söylendiğinde bu söz kartı boşaltır. Bir şey bittiği için gelen kişiye hiçbir şeyin bitmediği söylenir; daha hafif ve daha hazırlıksız döner. Erken gelen bir uyarı, bir açılımın verebileceği en yararlı şeylerdendir ve onu yumuşatmak merhamet değildir. Zanaat bu iki acelenin arasında durur ve canı konumdadır. Açılım kartı değiştirmez; karttan cevaplaması istenen soruyu değiştirir. Aynı Kule, "arkanda bıraktığın" yerinde başka bir cümle, "sana doğru gelen" yerinde başka bir cümledir; komşuları onu daha da kayıtlar — üstelik konum anlamları aynı açılımın sürümleri arasında değişir, bu yüzden hangi açılımda çalıştığını söylemek her zaman değer. Geriye asıl hüner kalır: ağır bir kartı birine, ne düşürerek ne saklayarak nasıl uzatırsın. Yaptığın ya da aldığın bir okumada zor bir kart çıktığında, konumu ve komşuları ondan neyi cevaplamasını istedi?