Elde Aşk: Çizgiler Ne Söyler, Ne Söylemez

Bu konudaki sorun, Türkçede bir isimle başlıyor.

Serçe parmağın altında, elin kenarındaki o küçük yatay çizgilere biz evlilik çizgisi diyoruz. Ad çok net; ve tam da bu netliği yüzünden okumayı önceden karara bağlamış oluyor. Adı "evlilik" olan bir çizgiye bakan herkes, doğal olarak, kaç tane olduğunu sayar. Ve saydığında bir sayı bulur, ve o sayıyı hayatına dayar, ve tutmayınca da bütün işin boş olduğu sonucuna varır.

Oysa eski metinlerde bu çizgilerin adı bu değil. Onlara bağlanma ya da birleşme çizgileri denir, ve söyledikleri şey kişinin kurduğu derin bağlanmaların sayısı ve niteliğidir. Nikâh değil. Tören sayısı değil. Üç çizgisi olan biri bir kez evlenmiş ve üç kez biçimlenmiş olabilir; bir çizgisi olan biri iki kez evlenmiş olabilir.

Bu, çeviri kaynaklı bir kayma; ve etkisi büyük olmuş, çünkü Türkçede adın kendisi yanlış okumayı taşıyor. Zanaatı savunmanın yolu da bu yüzden basit: çizginin adını düzelt, okuma kendiliğinden düzelir.

Ve bu düzeltmenin hemen bir faydası var: saymayı bırakan kişi, cevabı olmayan bir sorudan kurtulur ve cevabı olan sorulara geçer. Bu yazı da o soruların üstünde çalışıyor.

Yani: el gerçekte aşk konusunda neyi okur, elin neresinde okunur, bir izin "eğilim" olarak okunmasıyla "sayı" olarak okunması arasındaki fark nedir, ve dürüst versiyonun bir sayı vaat eden versiyondan neden daha ilginç olduğu.

Adı düzeltmek

Bu yazının Türkçeye özgü asıl önerisi bu, ve pratikte ölçülebilir bir etkisi var: o çizgilere "evlilik çizgisi" demeyi bırak, "bağlanma çizgisi" de.

Kulağa küçük bir düzeltme gibi gelebilir. Değil. Bir şeyin adı, ona sorulacak soruyu belirler. "Evlilik çizgisi" adını duyan kişi kaçınılmaz olarak "kaç tane?" diye sorar, çünkü evlilik sayılabilir bir şeydir. "Bağlanma çizgisi" adını duyan kişi ise "nasıl?" diye sorar — ve doğru soru budur.

Bunu deneyerek görebilirsin. Aynı ele iki kez bak; bir kez "kaç evlilik" diye, bir kez "hangi bağlanmalar nasıl" diye. İkinci bakışta gördüğün ayrıntılar birincisinde görünmez: bir çizginin ötekinden net olması, birinin sonunun dağılması, birinin kalp çizgisine daha yakın oturması. Bunların hepsi ilk soruda gereksizdir, ikincisinde ise okumanın kendisidir.

Ve bu düzeltmenin ikinci bir faydası var, belki birincisinden büyük: okumayı, kişinin medeni durumuna bağlı olmaktan çıkarır. "Kaç kez evleneceksin" sorusu, evlenmemiş biri için bir eksiklik listesi gibi işler; "nasıl bağlanıyorsun" sorusu ise herkese aynı şekilde açıktır. Aynı el, aynı çizgiler, ama biri insanı ölçer, öteki tarif eder.

Eski metinler zaten ikincisini yapıyordu. Türkçedeki ad, çeviri sırasında birinciye kaymış. Geriye almak bir kelime meselesi.

Kalp çizgisi asıl alettir

Bu yazıdan tek bir şey alacaksan şunu al: bağlanma çizgileri dipnottur, kalp çizgisi metindir.

Üç ana çizginin en üsttekidir; parmakların altından avucun enine geçer, ve klasik literatürde ilişki okuması orada yapılır. Daha uzun ya da daha belirgin olduğu için değil, daha okunaklı bir çeşitliliği olduğu için: nerede başlar, nasıl kıvrılır, nerede biter, ne kadar derindir, ve ondan ne dallanır.

Dört okuma, ve birbirleriyle hiç teması olmayan kaynaklar bu konuda tutarlı.

Nerede bittiği. İşaret parmağına doğru yükselen bir kalp çizgisi, idealleştiren bağlanma diye okunur — yüksek ölçütler, sevileni olduğundan iyi görme eğilimi, ve resim çatladığında hayal kırıklığı. Orta parmağın altında bitmesi, daha kendine yeten mizaç diye okunur: kendi şartlarıyla bağlanma. İkisinin arasında bitmesi dengedir ve en yaygınıdır.

Nasıl kıvrıldığı. Yukarı kıvrılan çizgi, dışavurumcu bağlanma diye okunur — söyleyen, gösteren, ve karşılığında söylenmesine ihtiyaç duyan kişi. Düz giden çizgi daha çekingen türdür, ve eski metinler ona soğuk demekten özenle kaçınır: kendine kapalı derler, ve bunun sevgisini söylediğiyle değil yaptığıyla gösterenlerde sık görüldüğünü belirtirler.

Ne kadar derin olduğu. Tek ve net bir çizgi tutarlılık diye okunur; zincirli ya da saçaklı bir çizgi, tek bir derin yoğunluk yerine çok sayıda küçük yoğunlukla gelen bağlanma. Hiçbiri diğerinden iyi değil ve kaynaklar da öyle bir iddiada bulunmuyor.

Nerede başladığı. Serçe parmağın altında yüksek bir başlangıç, ilişkileri erken başlayan ve yüksek sesle önemseyen biri diye okunur. Daha aşağıdan başlaması, bağlanmaya yavaş varan ve daha uzun tutan biri.

Bu dördü birlikte dokusu olan bir şey verir — kişinin nasıl bağlandığının tarifi — ve hiçbiri bir şey saymayı gerektirmez.

Bu okumaların toplanarak yapıldığını, tek tek alınmadığını da belirtmek gerekir. İşaret parmağının altında biten düz bir kalp çizgisi ile orta parmağın altında biten düz bir kalp çizgisi aynı şey değildir: birincisi ölçütü yüksek ve çekingen, ikincisi kendine yeten ve çekingen. Hayatta aradaki fark büyüktür, ve ancak iki özellik birleştirilerek görünür.

Saymak neden tutmuyor

Bu fazlalığın nereden geldiğini kesin bilmekte fayda var, çünkü tarihi öğretici.

Eski Hint ve Avrupa gelenekleri, ikisi de elin kenarındaki küçük izleri kaydeder ve ikisi de onları birleşmeyle ilişkilendirir, ama hiçbiri onları bir sayım olarak okumaz. Okudukları şey niteliktir: net bir çizgi tutmuş bir bağ, soluk bir çizgi kök salmamış bir bağlanma, çatallanan bir çizgi bölünmüş bir bağ, üstündeki bir ada tek bir bağ içindeki zor bir dönem.

Sayım versiyonu geçen yüzyılın popüler literatüründe ortaya çıkıyor — el falının hızlı ve gösterişli çıktıları olan bir salon becerisi olarak pazarlandığı dönemde. Saymak çabuk öğretilir ve çabuk gösterilir. Birinin nasıl bağlandığına dair bir okuma ise ikisi de değildir.

Sayımın tutmamasının düz bir anatomik sebebi de var, ve klasik okuyucular bunu bilirdi: bu izler, elin sürekli katlandığı bir noktadaki deri kıvrımlarıdır, ve sayıları yaşla, kiloyla, vücut suyuyla ve elin gün boyu yaptığı işle değişir. Bir sayıya bağlanmış iddia, sabit olmayan bir şeye bağlanmış demektir — ve ellerin nasıl değiştiğine dair yazı bu yazının tam da bu yüzden yoldaşıdır.

Dürüst karşılık, geleneğin zaten sahip olduğu şey: izleri doku olarak, kalp çizgisiyle birlikte oku, ve asla bir sayı olarak okuma.

Elin aşk hakkında gerçekten okuduğu dört şey

İşleyen çerçeve bu, ve bir uygulayıcı elini alıp çevirdiğinde yaptığı şey de bu.

1. Nasıl bağlandığın. Kalp çizgisi, yukarıdaki gibi. Birincil okuma budur ve seansın çoğunu o taşır.

2. Yakınlığa iştahın. Başparmağın dibindeki etli tümsek, gelenekte Venüs tepesi, sıcaklık, bedensellik ve canlılık için okunur. Dolgun ve sıkı bir tümsek, yakınlığa ve rahatlığa güçlü bir iştah diye okunur; düz olanı, daha azına ihtiyaç duyan ve fazlasında kolayca bunalan bir mizaç. Kaynaklarda bu ahlaki bir ölçek değildir; bir ayar noktasının tarifidir.

3. Nasıl ifade ettiğin. Başparmak ve parmaklar birlikte okunur. Esnek bir başparmak uyum ve idare edicilik diye okunur; sert olanı kolay bükülmeyen ama söz verdiğini kasteden biri. Parmakların göreli uzunluğu, sevginin sözle mi, işle mi, yoksa varlıkla mı ifade edildiği için okunur.

4. Şimdiye kadar ne olduğu. Kalp çizgisindeki kesintiler, adalar ve değişimler, ve bağlanma izlerinin derinliği. Bu kader değil tarih olarak okunur — kişiyi çoktan işaretlemiş olan şey — ve bir ömür boyunca en çok değişen kısım budur.

Listede olmayanı fark et: tarihler, isimler ve partner sayıları. Ciddi bir uygulayıcı bunları sunmaz, ve sana sunulduysa elin hakkında değil okuyan kişi hakkında bir şey öğrenmişsindir.

Sorulan diğer izler

Neredeyse her seansta üç iz daha gündeme gelir, ve üçü de rutin olarak fazla iddia edilir; kaynakların onlarla ne yaptığını söylemekte fayda var.

Çocuk çizgileri. Bağlanma çizgilerinden yükselen ince dikey izler, gelenekte çocuklara bağlanma diye okunur — ve eski kaynaklarda yalnızca kendi çocuklarına değil. Yukarıdaki çekince burada daha da güçlü geçerlidir: bunlar çok kullanılan bir bölgedeki ince kıvrımlardır ve sayım kaldırmazlar. Okunan şey yönelimdir: kişinin sevgisinin sorumluluğunu üstlendiklerine uzanıp uzanmadığı.

Venüs kuşağı. Kalp çizgisinin üstünde kavis çizen bir çizgi; ellerin bir azınlığında bulunur. Ondokuzuncu yüzyıl literatürü onu aşırı duyarlılığa dair bir uyarı saydı, ki bu iz hakkında değil o dönemin yazarları hakkında bir şey söyler. Daha sağlam ve eski Hint kaynaklarına daha yakın okuma yüksek tepkiselliktir — bir odanın ısısını çabuk alan kişi. Bu bir hayatta sermaye, başka bir hayatta yorucudur, ve okuma bunu söyler.

Süleyman halkası. İşaret parmağının dibinde küçük bir kavis; insanları anlama yatkınlığı diye okunur. Bu ailede uygulayıcıların memnuniyetle andığı tek izdir, ve işi dinlemekle geçen kişilerin ellerinde sık görülür.

Üçünde de örüntü aynı: bir iz bir eğilim olarak okunduğunda gelenek sağlam zemindedir ve okuma işe yarar; bir sayı ya da tarih olarak okunduğunda taşıyabileceğinin ötesine itilmiştir.

Yüzüğü taşıyan parmak

Yerini hak eden kısa bir sapma, ve düşünmeden izlediğin bir alışkanlığı açıklıyor.

Alyans birçok kültürde yüzük parmağına takılır, çünkü eski bir inanışa göre o parmaktan doğrudan kalbe giden bir damar vardı; adı bile vardı: aşk damarı. Romalı yazarlar bu fikri kaydeder, ve orta çağ Avrupa'sında anatomiye değil törene bağlı olarak yolculuk etti.

Anatomik olarak yüzük parmağının böyle özel bir bağlantısı yok; her parmağın damarları aynı yolu izler. Ama inanışın ne yaptığına bak, doğru olup olmadığına değil. Bir jeste bir gerekçe verdi, açıklamasından yüzyıllarca uzun yaşamış bir âdeti sabitledi, ve bunu insani taahhütlerin en büyüğünü bedenin belirli bir noktasına bağlayarak yaptı.

El falının yaptığı da tam olarak budur, ve bu küçük hikâye onun en açık örneğidir: el, geleneklerin bir insanın neye bağlandığını yerleştirmek için her zaman seçtiği yerdir. Onunla veririz, onunla tutarız, onunla el sıkışırız, ona yüzük takarız. Bütün zanaatın altındaki iddia, bu kadar sürekli kullanılan bir şeyin izsiz kalamayacağıdır — ki bu, kader kadar aşınma hakkında da bir iddiadır.

Kına: evliliğin elin üstüne yazıldığı yer

Ve Türkçe okurun bildiği ama bu konuyla birleştirmediği bir katman, oysa en sıkı bağ orada.

Kına gecesi yalnızca bir süs değildir. Kına düğünden önce ellere yakılır, haftalarca kalır ve yavaş yavaş solar; yani kişi bir süre, ellerinde hayatındaki bir dönüşümün görünür işaretiyle dolaşır. Gören, o söylemeden hangi eşikte olduğunu bilir.

Ve burada olan şeye bu yazının diliyle bak: en derin toplumsal taahhüdü tam olarak elin üstüne koyan, sonra da zamanla solmasına izin veren bir âdet. Bu, el falının kendisi hakkında söylediği şeyin birebir tarifi: elde olanın bir kısmı sabittir, bir kısmı yazılır ve sonra silinir.

Bu âdet ayrıca eli bağlanmayla ilişkilendirmenin fal kitaplarının icadı olmadığına da delildir. Kitaplardan önce töredeydi: gelinin eli kınalanır, nikâhta el tutulur, yüzük parmağa geçirilir. Birbirinden bağımsız âdetler, ve hepsi eli seçiyor.

İki el, ve birlikte cevapladıkları soru

İki el kuralı el okumanın tam rehberinde ayrıntısıyla var, ve burada tek bir noktada önem taşıyor.

Uzlaşım şudur: bir el kişinin geldiği hâl için, diğeri yaptığı hâl için okunur. Aşka uygulandığında bu, mistik değil gerçekten kullanışlı bir karşılaştırma üretir: kalp çizgin iki elde de aynı biçimde mi?

İkisi uyuşuyorsa okuma düzdür — bağlanma biçimi istikrarlı olmuş biri. Ayrışıyorlarsa, ki sık ayrışırlar, farkın kendisi okumadır. Aktif elde pasif elden daha kıvrımlı bir kalp çizgisi, yaratıldığından fazlasını ifade etmeyi öğrenmiş biri diye okunur. Tersi, tutmayı öğrenmiş biri — ve bu okuma, yumuşak söylendiğinde insanların çok sessizleştiği okumadır.

Çalışan el

Çevirilerde geçmeyen ama bu coğrafyada gerçek önemi olan pratik bir nokta: eller çoğu zaman çalışan ellerdir, ve bu okumayı ciddi biçimde değiştirir.

Eliyle iş yapan biri — inşaatta, tarlada, mutfakta, herhangi bir el işinde — ince çizgilerini daha az gösterir, çünkü deri kalınlaşır ve kıvrımlar derinleşip seyrelir. Bunu hesaba katmayan bir okuyucu, yalnızca çalışmış bir derinin bulunduğu yerde "az bağlanma" okur.

Gelenek bunu görmüş ve adını koymuş: eski fizyonomi metinlerinde kaba el ile yumuşak el iki ayrı okuma alır, ve zanaatın yaptığı şeyin mizaca yazılmaması gerektiği açıkça belirtilir. Başka toplumlarda yazılmış bir literatürden çevrilen sayfalarda bu şart her zaman düşer.

Pratik kural: çizgilere bakmadan önce elin ne yaptığına bak. İşi sor. El çalışan bir else, ana çizgileri oku, inceleri bırak, ve bunu açıkça söyle — işin sildiği bir şeyin üstüne bina kurmak yerine.

Bunun bir de öteki yüzü var: çalışan el, yumuşak elin vermediği bir okumayı verir, çünkü nasırın yeri sahibinin hayatındaki gerçek bir şeyi söyler. Çizgilerden kaybedilen, başka bir yerden geri gelir — ve eli bir hüküm değil bir kayıt olarak okumanın anlamı da tam olarak budur.

Hangi soru ele gider, hangisi gitmez

Bu alandaki hayal kırıklıklarının çoğu yöntemden değil, sorunun seçiminden gelir. Ve bu iş bizim kültürümüzde çok erişilebilir olduğu için, ona hiç ait olmayan sorular sık sık ona havale edilir.

Gider. Kendi örüntün hakkındaki sorular. "Neden hep aynı tip insanı seçiyorum?" "Neden yakınlaşınca geri çekiliyorum?" "Sevgimi nasıl gösteriyorum da görülmüyor?" Bunlar biçim sorularıdır, ve elin taşıdığı şey tam olarak biçimdir.

Gitmez. Belirli bir kişi hakkındaki sorular. "Beni seviyor mu?" "Dönecek mi?" Senin elin senin hakkında bilgi verir, onun hakkında hiç. Bu utanılacak bir sınırlama değil, net bir iş bölümüdür.

Ve gitmez. Zaman soruları. "Ne zaman?" Çizgiler tarih taşımaz, ve eski kaynaklar da böyle bir iddiada bulunmaz.

Ayırmak için basit bir test: sorunu kendine sorsan, cevabı sende mi yoksa dışarıda mı? Sende ise el yardım eder, çünkü elin işi tam olarak budur — alışıp da artık göremediğin bir biçimi göstermek. Dışarıdaysa — birinin zihninde, başkasının kararında, gelecekte — başka bir alet gerekir.

Ve zanaatın değeri de tam burada görünür: ele giden sorular, aslında en zor olanlar ve başka yerde en az cevap bulanlardır. Karşındakinin ne dediğini biri sana söyleyebilir; senin nasıl bağlandığını kolayca söyleyecek kimse yok.

El falı ile kahve falı: iş bölümü

Türkiye'de bu iki uygulama yan yana yaşar ve çoğu zaman aynı masada yapılır; karşılaştırmak ikisini de netleştiriyor.

Kahve falı bir ana bakar. Fincandaki şekiller o günün, o haftanın, önündeki dönemin malzemesidir; iki hafta sonra aynı fincan aynı şeyi göstermez, ve zaten göstermesi de beklenmez. Malzemesi geçicidir, ve gücü de oradadır: yakın olanı konuşur.

El, tam tersine, bir ömre bakar. Ana çizgiler yıllarca aynı kalır. Bu yüzden elden bir "bu hafta ne olacak" cevabı almak mümkün değildir, ve almaya çalışmak da hayal kırıklığının kaynağıdır. Elin cevap verdiği soru şudur: sen genel olarak nasıl birisin, ve zamanla neye dönüştün.

Pratik sonuç şu: fincan durumu okur, el kişiyi okur. "Bu ilişkide şu an ne oluyor" fincanın sorusudur. "Ben ilişkilerde genelde ne yapıyorum" elin sorusudur. İkisini karıştıran, her ikisinden de yanlış cevap alır.

Ve bu yüzden ikisi rakip değil, tamamlayıcıdır. Bir dönem boyunca aynı meseleyi hem fincandan hem elden bakmak — biri sık, biri seyrek — aslında oldukça iyi bir yöntemdir: biri hareketi gösterir, öteki hareketin içinde durduğun sabit zemini.

Zanaat nereden geliyor

Kısa, çünkü aynı okumaların hiç karşılaşmamış yerlerde neden çıktığını açıklıyor.

El falının iki büyük kolu var. Hint geleneği, eli bedensel işaretlere dair çok daha geniş bir bilimin tek bir bölümü sayar ve en eski kesintisiz hattır. Batı geleneği Yunan ve Latin fizyonomi yazınından geçer, orta çağ ve Rönesans Avrupa pratiğine soğurulur, ve on dokuzuncu yüzyılda sistemleştirilir — Cheiro popüler adı, William Benham daha dikkatli olanıdır.

İki kol, bu iş keyfî olsaydı olması gerekenden çok daha fazlasında anlaşıyor. İkisi de aşkı üstteki enine çizgiye yerleştirir. İkisi de başparmak dibindeki tümseği canlılık ve sıcaklık için okur. İkisi de doğduğun eli yaptığın elden ayırır. Bu yakınsama, bu zanaat lehine söylenebilecek en güçlü şeydir, ve içindeki herhangi bir tekil iddiadan daha güçlüdür.

Son yüzyılda gerçekten değişen şey, ellerin tıbbi okunmasıdır, ve beklenmedik biçimde geleneğin temel öncülünü destekler: deri çizgilerinin incelenmesi bazı el özelliklerinin doğumdan önceki ilk aylarda oluştuğunu ve hiç değişmediğini, bazılarının ise bir hayatın yaptıklarını kaydettiğini gösterir. El gerçekten kısmen sabit, kısmen yazılmış bir şeydir — ki el falının zaten yaptığı ayrım tam olarak budur.

Elin kaydettiği, sahibinin unuttuğu

Son bir gözlem, ve zanaatı kuşkuyla gelmiş bir okur için bile ciddiye alınmaya değer kılan da bu.

El gerçek bir kayıt taşır. Bir gelecek değil, bir hayat. Nasır deseni sahibinin günde saatlerce ne yaptığını söyler. Eklemlerin esnekliği yaş ve kullanım hakkında bir şey söyler. Ve elin izlenmediğini sandığında aldığı biçim — açık, kapalı, başparmak içe kıvrık — insanın ürettiği en güvenilir istemsiz işaretlerden biridir, ve uygulayıcının çizgilerden önce elini nasıl bıraktığına bakmasının sebebi budur.

Buna yukarıdaki olguyu ekle: bazı özellikler doğumdan önce sabitlenir ve hiç kımıldamaz, bazılarını ise yaşamak yazar. El, tam anlamıyla kısmen miras kısmen biyografidir.

Ve aşk hakkındaki bir okuma için önemli olan kısım şu. İnsanlar kendi bağlanmalarının güvenilir anlatıcıları değildir: tarihlerimizi yuvarlarız, prova ettiğimiz versiyonu anlatırız, uymayanı ayıklarız. El bunu yapmaz. Ne olduğunu söyleyemez, ama nasıl tuttuğunun biçimini taşır, ve o biçim çoğu zaman anlatıyla çelişir.

İyi bir seansın, okuyucunun ılımlı bir şey söylediği ve karşısındakinin sustuğu anda dönmesinin sebebi budur. Gizemli hiçbir şey olmadı. Doğru bir şey, kişinin savunmaya hazır olmadığı bir kayıtta söylendi.

Sık sorulanlar

Kaç evlilik çizgim var? Sayım okuma değildir. Netliklerine ve derinliklerine kalp çizgisiyle birlikte bak, ve onları sayı değil doku olarak al.

El falı ne zaman biriyle tanışacağımı söyler mi? Hayır, ve eski kaynaklar da böyle bir iddiada bulunmaz. Zamanlama çizgilerin taşıdığı bir şey değildir.

Kalp çizgim kırık. Kötü mü? Kesinti yara değil değişim olarak okunur — bağlanma biçiminin değiştiği bir nokta. Çoğu zaman kişi yılı sorulmadan söyleyebilir.

İki elim uyuşmuyorsa? Bu, elde edilebilecek en bilgilendirici sonuçtur, ve yukarıdaki bölüm nasıl okunduğunu anlatıyor. Uyuşmazlık gelişme demektir.

El, belirli biri hakkında bir şey söyler mi? Hayır. Senin elin seninle ilgilidir. Başka biriyle ilgili her şey onun elini ya da bambaşka bir tekniği gerektirir — ki uyum okuması bunun içindir.

Çizgiler değişir mi? Ana çizgiler biçim olarak kararlıdır; ince çizgiler, bağlanma izleri dâhil, yıllar içinde gerçekten değişir. Bu geleneğin kendi konumudur, modern bir taviz değil.

Hangi ele bakmalı? Her zaman ikisine, ve karşılaştırma esastır. Tam uzlaşım rehberde.

Kendi elimi okumak yeterli mi? Başlangıç için fazlasıyla. Dört gözlemi iki elde yapıp yazmak, çoğu insanı ilk seansına hazır hâle getirir — ve hazırlıklı gelen biri çok daha iyi bir okuma alır, çünkü okuyucunun sorduğu soruya verecek somut cevabı olur.

Çizgilerim çok karışık, bu bir şey ifade eder mi? Çok sayıda ince çizgi taşıyan eller "dolu el" diye adlandırılır ve gelenekte yüksek tepkisellik ve zihinsel yoğunluk diye okunur; az sayıda net çizgi taşıyan "boş el" ise sadelik ve odak. İkisi de nötrdür. Karışıklık bir kusur değil, bir mizaç tarifidir.

Fotoğraftan okunur mu? Ana çizgiler için evet, ince çizgiler için pek değil — çünkü ince çizgiler ışığın açısına bağlıdır ve bir fotoğrafta çoğu kaybolur. Fotoğraf gönderiyorsan, avucu hafif kıvırıp ışığı yandan alarak iki farklı açıdan çek; bu tek ayrıntı okunabilirliği belirgin biçimde artırır.

Kendi elini okumak, ve ne zaman okutmak

Bu gece iyi bir ışık altında tek elle ve bir sayımla değil dört gözlemle başla: kalp çizgisi nerede bitiyor, kıvrılıyor mu düz mü gidiyor, ne kadar derin, ve tek net bir çizgi mi yoksa çok sayıda ince çizgi mi. Yaz. Sonra diğer eli yap ve farkları not et.

Bunun yarım saati sana herhangi bir çizgi anlamları listesinden fazlasını söyler, çünkü bir diyagrama değil şeyin kendisine bakmış olursun.

Başka bir kişiye ihtiyaç duyan kısım içinse, Luxarion ile bir el okuması senin kendi ellerinden ve kendi anlatından çalışır, ve bu yazının yapamayacağını yapar: bir biçimi bir okumaya çeviren soruyu sorar. Ve taşıdığın şey genel olarak nasıl bağlandığın değil de belirli bir ilişkiye dair bir soruysa, aşk danışmanlığı onun dürüst odasıdır — el örüntüyü tarif eder, konuşma ise vaka üzerinde çalışır.

Bu köşesini değil zanaatın tamamını istiyorsan, tam rehber dört ana çizgiyi, tümsekleri ve el biçimlerini kapsar; ellerin değiştiği üzerine yazı ise yukarıda eli bir hüküm değil bir kayıt olarak okumaya dair söylenen her şeyin altındaki savdır.