فال‌گوش
نیّتی در شب، جملهٔ رهگذری در سپیده‌دم
نیّتی را مُهر می‌کنید که از دستگاهتان بیرون نمی‌رود، جمله‌ای آن‌جا می‌گذارید که رهگذری بیابدش، و در سپیده‌دمِ خودتان جملهٔ رهگذری دیگر را برمی‌دارید. این‌جا می‌خوانید که این آیین چیست، کجا نگاه داشته می‌شود، و ما چه چیزش را عوض کرده‌ایم.
این آیین چیست
پرسشتان را خاموش با خود می‌برید و می‌گذارید نخستین سخنی که به گوشتان می‌رسد پاسخش باشد. پرسش را در دل می‌بندید و جایی می‌ایستید که سخن از آن می‌گذرد: پشتِ دری، بر سرِ چهارراهی، کنارِ مجلسی. نخستین جمله‌ای که می‌رسد پاسخ است و همان‌گونه که آمده برداشته می‌شود، بی‌آنکه بپرسید چه کسی گفت و چه در سر داشت. گوش‌سپار سخن را برنمی‌گزیند و گوینده نمی‌داند که با کسی سخن گفته است.
در لوکساریون هر دو نیمه با هم نگاه داشته شده‌اند: هر شب نیّتی را مُهر می‌کنید و جمله‌ای می‌گذارید، و در سپیده‌دمِ خودتان جمله‌ای که دیگری گذاشته فالِ شما می‌شود. نیّت روی دستگاهِ شما می‌ماند و فرستاده نمی‌شود، پس آنچه فالتان را برمی‌گزیند هرگز آن را نخوانده است. جمله‌تان بی‌نام بیرون می‌رود و تنها خبری که از آن به شما می‌رسد این است که چند نفر آن را فالِ خود گرفته‌اند.
از کجا آمده است
این همان فال‌گوش است؛ آیینی ایرانی که در ایران و سراسرِ قلمروِ زبان فارسی نگاه داشته می‌شود، و بیش از همه در شب‌هایی که سال بر آن‌ها می‌گردد: شبِ چهارشنبه‌سوری و شب‌های نوروز و یلدا. گوش‌سپار پشتِ در یا بر سرِ چهارراه می‌ایستد، پرسش را در دل نگاه می‌دارد، و نخستین سخنی را که می‌گذرد پاسخ می‌گیرد.
این کار در هر زبانِ این خانه نامِ خودش را دارد. در عربی سخنی که ناخواسته به گوشِ آدمی می‌رسد و همان‌گونه که هست برداشته می‌شود «فأل» است، و آن اتاق «الفأل المسموع» نام گرفته. در ترکی «kulak falı» است، فالِ گوش. این‌ها ترجمهٔ یکدیگر نیستند؛ هر زبان این کار را می‌شناخت و خودش نامش نهاد.
آنچه ما عوض کرده‌ایم روشن گفته می‌شود: کوچه این‌جا هر شب است نه سالی یک شب، و رهگذر خواننده‌ای دیگر است نه عابری در خیابان. جمله‌ای را که برمی‌دارید کسی از سرِ قصد گذاشته است، و بر آستانه‌ای واقعی کار این‌گونه نیست. آنچه نگاه داشته شد همان است که کار بر آن می‌چرخد: جمله را شما برنمی‌گزینید، و آنکه نوشته است شما را نمی‌شناسد.
چگونه نگاه داشته می‌شود
نیّت را مُهر کنید
بنویسید امشب چه می‌خواهید. روی همین دستگاه می‌ماند و جای دیگر نه: فرستاده نمی‌شود، خوانده نمی‌شود، و فالی که بامداد می‌رسد بی‌هیچ خبری از آن برگزیده می‌شود.
جمله‌ای در کوچه بگذارید
حرفی راست بنویسید که اگر امشب از کنارِ رهگذری می‌گذشتید به او می‌گفتید، تا ۱۴۰ نویسه. بی‌نام بیرون می‌رود. جمله‌ای که بتوان با آن کسی را شناخت یا به او رسید، همان دمِ در بازگردانده می‌شود.
بگذارید بایستد
جمله‌تان ۳ شب در کوچه می‌ماند تا سپیده‌دمِ خوانندگانِ دیگر به آن برسد. به شما گفته می‌شود چند نفر آن را فالِ خود گرفته‌اند و هیچ چیزِ دیگری دربارهٔ آنان گفته نمی‌شود.
سپیده‌دم فالتان را بردارید
ساعت ۶:۰۰ به وقتِ خودتان جمله‌ای که دیگری گذاشته می‌رسد. آن را برنمی‌گزینید و عوضش هم نمی‌کنید. کنارِ نیّتِ مُهرشده‌تان بگذاریدش و همان‌گونه که آمده بخوانیدش.
بگویید چه معنایی داشت
یک سطر بس است. در دفترِ فال‌هایتان می‌نشیند و خودِ فال به دفتر نشانه‌ها می‌رود تا در روزِ خودش بازگردد و پاسخ بگیرد.
در شب چیزی نمی‌رسد. فال با سپیده‌دمِ خودتان می‌آید و تنها با آن؛ این یک ساعت از این آیین هرگز جای چانه‌زدن نداشت.
آنچه برای خواننده می‌ماند
گذاشتنِ جملهٔ شب ۳ ستاره دارد، شبی یک بار. دست‌بردن در جملهٔ امشب پس از گذاشتنش دوباره نمی‌آوردش، و برداشتنِ فال ستاره‌ای ندارد؛ خودِ فال مقصود است، نه شمارش.
دفتر هر فالی را که نگاه داشته‌اید در خود دارد و هر کدام در دفتر نشانه‌ها بازمی‌گردد تا پاسخ بگیرد. جمله‌تان هم همچنان برای بامدادِ دیگران در کوچه ایستاده است، و این تنها نشانی است که از شما با خود دارد.