لوکس — واحدی آرام از نیّت

لوکس در لاتین یعنی نور، و لوکساریون با همین واژه آغاز می‌شود؛ پس نشانِ ما را هم نور می‌نویسد.

پنج ستاره L را می‌کشند، نخستین حرفِ لوکس را، همان‌گونه که آسمان برای رهروانِ شب نقش می‌کشد. آن‌گاه شهابی سر می‌رسد، همان درخششِ کوتاهی که با دیدنش در دل نیّت می‌کنیم، و با یک خط L را Ł می‌کند.

دو حلقه پیرامونش بسته می‌شوند: حلقهٔ بیرونی، خانه است و همه را در آغوش دارد؛ بر حلقهٔ درونی دانه‌ای کوچک می‌گردد، چنان‌که هر سفری گِردِ روشناییِ خودش می‌چرخد. کنارِ حرف، هلالِ ماه پاسبانِ شب است و دانه‌ای نور با خود دارد، همچون فانوسی در تاریکی.

لوکس در لوکساریون همین است: رشتهٔ نوری که هر خوانش، هر نشست با کارشناسان، هر آیین و سراسرِ سفرت را به هم می‌پیوندد.

لوکساریون هنوز می‌بالد و لوکس همراهش است؛ هر درِ تازه‌ای که این خانه بگشاید، نخست لوکس از آن می‌تابد.