لحظه‌ای هست، درست پس از جرعهٔ آخر، که فنجان هنوز در دست گرم است و اتاق خاموش. بیشترِ ما شتاب‌زده از آن می‌گذریم. اهل این هنر می‌گویند فال در همان لحظه رخ می‌دهد — باقی، تنها خواندنِ خط است.

ته‌ماندهٔ فنجان براستی چه دارد؟

قهوه از آینده خبر ندارد. آنچه در ته فنجان می‌ماند چیزی غریب‌تر و سودمندتر است: ردِّ آیینی کوچک که در بی‌خبریِ دل به جا آورده‌ای. آهسته نوشیده‌ای و خیال، رها از لگام، همان‌جا رفته که خود می‌خواست — نه آن‌جا که روزها به زور می‌بری‌اش. فنجان که برمی‌گردد و نقش که می‌بندد، آن شکل‌ها همان کاری را می‌کنند که ابر و آتش و خطوط کف دست از دیرباز کرده‌اند: به توجهِ ژرفِ تو زبانی می‌دهند تا سخن بگوید.

از همین روست که دو کس یک فنجان را یکسان نمی‌خوانند، و این نقصِ هنر نیست. مرغی که آن یکی می‌بیند و زورقی که این یکی، هر دو راست‌اند — پاسخِ دو پرسش‌اند از دو زندگی.

با فنجانِ خود چگونه بنشینی

برای هر فنجان به فالگیر نیازی نیست. هفته‌ای یک بار بیازما، نه بیشتر — کم‌یابی، صدقِ آیین را نگه می‌دارد.

با حضور بنوش اما بی‌پرسش؛ پرسش‌ها بعد می‌آیند، نوشیدن برای رسیدن است. فنجان را رو به دور از خود بر نعلبکی برگردان و بگذار بیاساید؛ دست‌هایت را به کاری دیگر بسپار — استکانی بشوی، گلدانی آب بده. درنگ را قدر بدان. آن‌گاه یک نگاه کن، تنها یک نگاه، و نخستین نقشی را که دیدی بلند بر زبان آور. نه دومین نقشِ دلپذیرتر را. نخستین را.

نقشِ نخست، نامه است؛ هرچه پس از آن ببینی، پاسخِ توست.

همان نقش نخست را با تاریخش بنویس و دیگر هیچ مکن. پس از ماهی، چهار پنج واژه گرد آمده است — و شاید دریابی که این واژه‌ها همه‌وقت، دفترِ خاطراتِ تو را می‌نوشته‌اند.

فنجان را کی نزد دیگری ببری

فالگیرِ راستین را نه از آن رو ارج می‌نهند که نقش‌های بیشتری می‌بیند، بل از آن رو که آنچه را تو به تنهایی نمی‌توانی برداشت، نیک برمی‌دارد. فنجانت را وقتی نزد دیگری ببر که نشانه‌ای یگانه پیوسته بازمی‌گردد و تو پیوسته روی می‌گردانی؛ یا وقتی آنچه می‌بینی چنان می‌ترساندت که زندگی‌ات را تنگ می‌کند. فالِ راستین می‌گشاید، هرگز به کنج نمی‌راند. اگر از فالی با راه‌هایی کمتر از آنچه آورده بودی بازگشتی، آن فال نبود — ترسِ دیگری بود که در فنجان تو ریختند.

فنجان به یاد می‌آورد آنچه را هنگام نوشیدن بر زمین نهادی. آهسته‌خوانی‌اش ادبِ کسی است که آن امانت‌ها را دوباره با هر دو دست برمی‌دارد.