مردم تاروت را به همان سبب رها می‌کنند که پیانو را: از تمامِ ساز آغاز می‌کنند. هفتادوهشت کارت، هر یک با معنایی در ایستاده و معنایی در وارونه، سلسله‌مراتبِ درباری و تناظرهای عنصری — کتابِ نوآموز چون قانونِ مالیات خوانده می‌شود. راهِ کهنِ آموختن هرگز کتاب نبود؛ شاگردی بود: هر بار یک نماد، در همنشینیِ روزهای واقعی.

تمرین، به‌تمامی

بامداد، پیش از گوشی، دسته را بُر بزن و یک کارت بکش. به آن چنان بنگر که به تابلویی در موزه‌ای خلوت — سی ثانیه، بی‌کتاب. یک چیز را که می‌بینی بلند نام ببر: پیکری که روی می‌گرداند، سه جام، آسمانی به رنگِ کبودی. سپس یک جمله بگو: امروز چشمم پیِ این خواهد بود. تمامِ آیینِ بامداد همین است؛ بهایش دو دقیقه.

شامگاه، کارت را باز درآور و تنها پرسشِ مهم را بپرس: امروز کجا دیدمت؟ گاه پاسخ خنده‌دار و حرف‌به‌حرف است. اغلب کج و پوشیده — سه‌شمشیر همان گفتگویی بود که پس انداختی. و گاه هیچ پاسخی نیست، و صداقت در همین نیز پاره‌ای از تربیت است. آن‌گاه، و تنها آن‌گاه، بخوان که کتاب دربارهٔ کارت چه می‌گوید، و ببین کتاب و روزت کجا هم‌داستان‌اند.

معنایی که از بر کردی در هفته‌ای می‌پرد. معنایی که سه‌شنبه‌ات به تو آموخت، تا زنده‌ای از آنِ توست.

چرا یک کارت بر ده بساط می‌چربد

بساطِ بزرگ از تو می‌خواهد ده نمادِ ناآشنا را در کشاکش نگاه داری — بارِ گرانِ نوآموز، و همان که بیشترِ دسته‌های نو را روانهٔ کشو می‌کند. یک کارت از تو می‌خواهد یک نماد را در برابرِ بیست‌وچهار ساعت گواهیِ زیسته بگیری. چیرگی از همین نسبت برمی‌خیزد. پس از فصلی کارت‌های تک، بساط‌های بزرگ ناگهان چون جمله خوانده می‌شوند نه آشِ حروف — چرا که هر کارتشان آشنایی دیرینه است.

دو هشدار، از سرِ مهر

دوباره نکش. کارتی که می‌خواستی کارتی است که از پیش می‌فهمی؛ کارتی که آمد، درس است. و مگذار کارت فرمان براند — اگر بامدادِ مصاحبهٔ کارت برج آمد، تمرین این است که مراقبِ برج‌ها باشی، نه اینکه لغو کنی. کارت روزت را تماشا می‌کند؛ قیّمِ آن نیست.

خواندنی‌های پیوسته

چون کارت‌های ترسناک از راه رسیدند، کارتی که از آن می‌ترسی بهترین وکیلِ مدافعشان است. و نیمهٔ شامگاهیِ این آیین، صورتی ژرف‌تر دارد در بازگشتِ شامگاه.