بهار شما همین حالاست و تکرار نمی‌شود؛ گل‌ها باز هم می‌رویند، اما این فرصت از آن امروز است. منتظر اجازهٔ کسی نمانید. خودتان می‌دانید با چه کسی بنشینید و چه کنید؛ به زیرکی خود اعتماد کنید.
حافظ
غزل شمارهٔ ۴۵۶
نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشیکه بسی گُل بدمد باز و تو در گِل باشیمن نگویم که کنون با که نشین و چه بنوشکه تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشیحافظ · غزل شمارهٔ ۴۵۶