دلتان چیزی را چنان عزیز می‌دارد که حاضرید سمرقند و بخارا را به پایش بدهید. این گشاده‌دستی سرمایهٔ شماست؛ در مهر حساب‌گری نکنید و همین دم خوش کنار آب رکناباد را دریابید.
حافظ
غزل شمارهٔ ۳
اگر آن تُرکِ شیرازی به دست آرَد دلِ ما رابه خال هِندویَش بَخشَم سَمَرقند و بُخارا رابده ساقی مِیِ باقی که در جَنَّت نخواهی یافتکنارِ آبِ رُکناباد و گُل‌گَشتِ مُصَلّا راحافظ · غزل شمارهٔ ۳