باری که بر دوشتان گذاشته‌اند اتفاقی نیست. آسمان از کشیدنش سر باز زد و قرعه به نام شما افتاد، چون از عهده‌اش برمی‌آیید. خود را کوچک نشمارید؛ گل شما را با همین پیمانه سرشته‌اند.
حافظ
غزل شمارهٔ ۱۸۴
دوش دیدم که ملائک درِ میخانه زدندگِلِ آدم بسرشتَند و به پیمانه زدندساکنانِ حرمِ سِتر و عفافِ ملکوتبا منِ راه‌نشین، بادهٔ مستانه زدندآسمان بارِ امانت نتوانست کشیدقرعهٔ کار به نامِ منِ دیوانه زدندحافظ · غزل شمارهٔ ۱۸۴